Alice Cooper - Trash (Album, 1989): oprawa graficzna przedniej okładki
Raise Your Fist And Yell [1987]
Dyskografia
Zmień płytę na poprzednią lub kolejną w dyskografii artysty
Hey Stoopid [1991]
AlbumStudyjny26 lipca 1989
  • - Mediasound (Nowy Jork, Stany Zjednoczone)
  • - Power Station (Nowy Jork, Stany Zjednoczone)
  • - Right Track Recording (Nowy Jork, Stany Zjednoczone)
  • - Record Plant (Los Angeles, Stany Zjednoczone)
  • - The Village Recorder (Los Angeles, Stany Zjednoczone)
  • - Blue Jay Studios (Carlisle, Stany Zjednoczone)
  • - Sigma Sound Studios (Nowy Jork, Stany Zjednoczone)
  • - Bearsville Studios (Bearsville, Stany Zjednoczone)
  • - Grog Kill Studio (Woodstock, Stany Zjednoczone)
  • - The Complex (Los Angeles, Stany Zjednoczone)
  • - Sanctuary Sound Studios
  Brak dostępnych egzemplarzy tej płyty w sprzedaży.
Kliknij przycisk Obserwuj (powyżej), aby zostać poinformowany, gdy pojawi się w sklepie jakieś wydanie tej płyty.

Informacje o płycie

 3 minuty czytania

Trash to jedenasty studyjny album wydany pod koniec lipca 1989 roku przez amerykańskiego muzyka Alice'a Coopera. Płyta ukazała się na całym świecie nakładem wytwórni Epic i została zarejestrowana w latach 1988-89 w aż ponad dziesięciu studiach nagraniowych. Produkcją materiału zajął się producent Bon Jovi, Desmond Child, który pod koniec lat 80-tych stworzył przebojowe, hard rockowe wydawnictwa między innymi dla Cher. Na płycie pojawia się szerokie grono gościnnych wykonawców oraz autorów nagrań.

Album zawiera singiel "Poison", pierwszy jego hit w Top 10 listy przebojów od czasu singla "You And Me" z 1977 roku. Płyta odniosła wielki sukces, osiągając miejsca w pierwszej dwudziestce różnych światowych zestawień i sprzedając ponad dwa miliony egzemplarzy. Na gitarze pojawił się John McCurry (wcześniej współpracował z Julianem Lennonem), Hugh McDonald z Bon Jovi na basie, a także Bobby Chouinard i Alan St. Jon, obaj z solowego zespołu Billy'ego Squiera na perkusji i klawiszach.

Produkcja

Po powrocie Alice'a do przemysłu muzycznego z udaną trasą The Nightmare Returns, Cooper zwrócił się o pomoc do Desmonda Childa w stworzeniu nowego wydawnictwa. Trash okazał się jednym z największych albumów Coopera, któremu towarzyszyły teledyski do wszystkich singli wydanych z albumu: "Poison", "Bed of Nails", "House of Fire" i "Only My Heart Talkin'". Udana roczna, ogólnoświatowa trasa koncertowa wspierająca płytę została udokumentowana na wideo Trashes The World.

Album zawiera wiele gościnnych występów, wśród których znaleźli tacy artyści jak Jon Bon Jovi, Stiv Bators, Steven Tyler, a także wokalistka/gitarzystka Kane Roberts, która opuściła zespół Coopera w 1988 roku. Autorami nagrań, którzy wnieśli swój wkład w obecne na albumie utwory byli również Joan Jett, Diane Warren, Jon Bon Jovi, Richie Sambora i John McCurry.

Odrzucony materiał

Następujące dodatkowe utwory zostały napisane i nagrane na potrzeby albumu, ale nie zostały opublikowane: "Low Class Reunion", "The Ballad of Alice Cooper", "Bad Angel", "Good Girl Gone Bad" oraz "Aggrolat". Sam Cooper nie chciał wydać tych kawałków, ponieważ uważał wtedy, że te kompozycje "nie były tak dobre na początek". Później Cooper zauważył również, że utwory, które pozostały niepublikowane, zostały napisane w stylu rock'n'rolla, ale można je zdefiniować inaczej niż w przypadku indywidualnego słuchacza[1].

Wykonania na żywo

Trash jest najbardziej reprezentowanym albumem poza epoką 1971-1975 w setliście koncertów artysty[2], jednak w całości zawdzięcza to wiodącemu singlowi "Poison", który od momentu wydania albumu jest konsekwentnie wykonywany na wszystkich trasach koncertowych i stał się szóstym najczęściej wykonywanym utworem w jego katalogu i najczęściej wykonywanym od czasów "Welcome to My Nightmare". Jedyne inne utwory z albumu Trash, które kiedykolwiek były wykonywane od zakończenia promującej go trasy koncertowej to "House of Fire", który był stałym elementem trasy Raise the Dead Tour w latach 2012-2015, "Trash", który był stałym elementem setlisty Descent into Dragontown Tour oraz "Bed of Nails" w 1996, 2004 i 2019 roku. "Why Trust You" i "Hell Is Living Without You" nigdy nie były zagrane na żywo.

Odbiór krytyczny

Album Trash uzyskał wysoką ocenę 4 gwiazdek w serwisie muzycznym AllMusic, a recenzujący go krytyk Alex Henderson stwierdził: [...] bardzo zgrabny i komercyjny, a jednocześnie ostry pop-metalowy wysiłek, który tymczasowo przywrócił go [Coopera] na wysokie pozycje w rankingach. Podsycony niezaprzeczalnie przebojowym singlem "Poison", album tymczasowo przywrócił Cooperowi typ widoczności, na jaki sobie zasłużył[3].

Płyta spotkała się również z pozytywną oceną Wojciecha Kapały, który na łamach polskiego internetowego serwisu ArtRock napisał: Trudno co prawda było „Trash” uznać za jakieś wielkie dzieło, ale Cooper nic lepszego nie nagrał od kilkunastu lat[4] i dodał: Strasznie to było komercyjne, nastawione na listy przebojów, ale przede wszystkim cieszyło. I było dobre. Kij tam ambicje, wyrafinowanie – jest dziesięć fajnych melodyjnych numerów – fajnie wchodziło, chciało się do tego wracać. Ale przede wszystkim - wujek Alice wrócił![4]

Adnotacje

  1. "Unreleased Songs". SickthingsUK.
  2. "Alice Cooper Albums total". The Setlist Wiki.
  3. Henderson, Alex: "Trash - Alice Cooper | Songs, Reviews, Credits | AllMusic". AllMusic.
  4.   12Kapała, Wojciech (29 grudnia 2014): "Alice Cooper - Trash | recenzje ArtRock.pl". ArtRock.

Wydania

RokTytuł / Format / KrajWytwórnia / Katalog #
Alice Cooper - Trash1989
CD, Japonia
Epic
25•8P-5278
Alice Cooper - Trash1989
CD, Europa
Epic
465130 2, EPC 465130 2, 01-465130-10

Certyfikaty i sprzedaż

Kraj / RegionSprzedażCertyfikatRok przyznania
  Stany Zjednoczone1,000,000  Platynowa płyta 5 lutego 1990