Alphaville - Forever Young (Album, 1984): oprawa graficzna przedniej okładki
Dyskografia
Zmień płytę na kolejną w dyskografii artysty
Afternoons In Utopia [1986]
AlbumStudyjny27 września 1984
  • od stycznia do sierpnia 1984 roku
  • - Weryton Studios
  • - Studio 54, Berlin
  Brak dostępnych egzemplarzy tej płyty w sprzedaży.
Kliknij przycisk Obserwuj (powyżej), aby zostać poinformowany, gdy pojawi się w sklepie jakieś wydanie tej płyty.

Informacje o płycie

 6 minut czytania

Forever Young to debiutancki album wydany przez niemiecką grupę synth-popową Alphaville. Ukazał się 27 września 1984 roku nakładem wytwórni WEA oraz Atlantic w Stanach Zjednoczonych. Materiał powstawał w okresie od stycznia do sierpnia 1984 roku i został zarejestrowany w berlińskim studiu Studio 54. Autorem wszystkich tekstów był Marian Gold, a muzykę napisał Bernhard Lloyd oraz Frank Mertens. Jest to płyta ciesząca się największym uznaniem krytyków, a jej sprzedaż szacuje się na 2 000 000 egzemplarzy.

Recenzje albumu były generalnie pozytywne, a jeden z krytyków nazwał go klasycznym synth-popowym albumem. Wydawnictwo to zajęło stosunkowo niezłe pozycje na listach, plasując się w pierwszej dwudziestce w sześciu krajach europejskich (i osiągając pierwsze miejsce w Norwegii i Szwecji), lecz nie wywarło ono wpływu ani na brytyjskie listy przebojów, ani na amerykańskie, osiągając w USA miejsce nie wyższe niż #180.

Album został ponownie wydany w edycji "super deluxe" w marcu 2019 roku, a w 2020 ukazało się wznowienie na kolorowym winylu.

Tło powstania

Zespół wydał singiel "Big in Japan" zanim album został ukończony, a jego sukces zaskoczył zarówno ich i wytwórnię. Muzycy wyznali: "[Big in Japan]" wzniosło nas do nieba showbiznesu, połowa albumu była jeszcze do napisania. Tak więc, podczas gdy byliśmy w trakcie komponowania i aranżowania pozostałych piosenek, zostaliśmy jakby wyprzedzeni przez nasze przyszłe jestestwo. (...) Kiedyś nosiliśmy podarte dżinsy i przepocone skórzane kurtki (...) teraz byliśmy bezdomnymi milionerami mieszkającymi w hotelowych apartamentach i na lotniskach[1]. Ich nagły i niespodziewany sukces wpłynął na resztę albumu. W 1986 roku Gold wspominał, że kupił album nieznanego brytyjskiego zespołu o nazwie Big in Japan. Jak wiesz, w Japonii jest spory rynek muzyczny. Jeśli chciałbyś stać się sławny, powinieneś założyć grupę hardrockową i wydać tam album, który na pewno dobrze by się sprzedał... tak to się potoczyło... Stwierdzenie to dobrze pasowało do mojej opowieści o parze uzależnionych od narkotyków kochanków, a ponadto stanowiło tytuł dla przyszłej piosenki[2].

Pierwszymi trzema utworami, które zespół nagrał były "Big in Japan", "Seeds", który został wydany jako b-side do "Big in Japan", oraz "Forever Young", który pierwotnie został nagrany jako utwór w szybkim tempie. Muzycy nie byli jednak zadowoleni z szybkiej wersji "Forever Young", a nagrywanie utworu zostało wstrzymane, podczas gdy zespół zastanawiał się, co zrobić z piosenką. To właśnie producent Andreas Budde zasugerował przekształcenie utworu w balladę i tak właśnie utwór został wydany[1].

Zespół planował wydać "Forever Young" jako swój drugi singiel, aby podążyć za sukcesem "Big in Japan". Jednak szefowie studia nagraniowego zażądali, aby zespół wydał dodatkową piosenkę pomiędzy dwoma singlami, w wyniku czego "Sounds Like a Melody" zostało napisane i zaaranżowane w ciągu zaledwie dwóch dni. Wokalista Marian Gold powiedział o tym doświadczeniu: Cała ta sprawa była jak obraza dla naszych naiwnych hipisowskich instynktów. Pisanie muzyki wyłącznie w celu osiągnięcia komercyjnego sukcesu wydawało się zaprzedaniem naszych wirtualnych przekonań. Z drugiej strony, czyż nie otwierało to możliwości wspaniałych gier do rozegrania w nowym, odważnym świecie muzyki pop?[2]. Ta korporacyjna presja spowodowała, że Gold nie przepadał za tą piosenką i przez ponad 15 lat odmawiał grania jej na żywo[2].

Niektóre piosenki, które napisali na ten album zostały zaśpiewane po niemiecku ("Blauer Engel", "Traumtanzer" i "Leben Ohne Ende"), ale żadna z nich nie trafiła na właściwe wydawnictwo, zamiast tego zostały wydane jako strony b singli lub na późniejszych retrospektywnych albumach. Colin Pearson, który współprodukował album, powiedział, że Marian Gold miał czasami problemy z tekstami, a potem przypominał sobie, że Gold pisał w obcym języku[1].

Członek zespołu Bernhard Lloyd powiedział, że album został nagrany przy użyciu sprzętu takiego jak maszyny perkusyjne Roland TR-808 i Linn LM-1, Roland System-100M, ARP String Ensemble i Roland SDE 200 Digital Delay machine. Zarejestrowany został na 8-ścieżkowych taśmach Tascam, a do synchronizacji wszystkich ścieżek użyto maszyny Friendchip SRC[1].

Kompozycje

Piosenka "Summer in Berlin" zawiera odniesienia do powstania wschodnioniemieckiego, które miało miejsce 17 czerwca 1953 roku. Kiedy album kompilacyjny Alphaville z wytwórni Amiga został przygotowany do wydania w Niemczech Wschodnich w 1988 roku, utwór "Summer in Berlin" został zgłoszony do włączenia, ale został odrzucony "z powodów politycznych".

"Fallen Angel" został napisany po wydaniu "Big in Japan", a zespół stwierdził, że wszystko się zmienia, kiedy jesteś numerem jeden. Świat staje się wielkim centrum handlowym, gdzie wszystko jest za darmo, ludzie, przedmioty, cokolwiek. Jest w tym wszystkim coś wulgarnego[1].

W 1988 roku Gold powiedział, że "In The Mood" jest bardzo prawdopodobnie o nas, o tym jak czuliśmy się w 1984 roku, choć nie zdawaliśmy sobie z tego sprawy kiedy to pisaliśmy. Raptowny sukces "Big In Japan" był oszałamiający i jednocześnie irytujący, a my byliśmy przerażeni utratą naszej artystycznej niewinności, odkąd podpisaliśmy ten płytowy kontrakt[1].

Na temat piosenki "The Jet Set", Gold powiedział: Nie zamierzaliśmy napisać właściwej piosenki; to miał być jakiś rodzaj dżingla, który reklamuje rzeczy, których pieniądze nie mogą kupić: anarchię, wolność, miłość, zabawę i kawałek końca świata[3].

Odbiór krytyczny i komercyjny

Recenzje były generalnie pozytywne, jeden z krytyków nazwał go klasycznym synth-popowym albumem i cudownie zabawną jazdą od początku do końca[4]. Album radził sobie dobrze w części Europy. Był numerem jeden w Szwecji oraz Norwegii, ale co ciekawe uplasował się tylko na pozycji #3 w Niemczech.

W USA album dotarł tylko do miejsca #180, debiutując 22 grudnia 1984 na pozycji #188. Singiel "Big in Japan" niespodziewanie wszedł na amerykańską listę Billboard Hot 100 na miejscu #66, gdzie utrzymał się przez kilka tygodni.

Pomimo, że tytułowy utwór "Forever Young" był kilkakrotnie wznawiany jako singiel przez wytwórnię zespołu w nadziei, że stanie się hitem w Stanach Zjednoczonych, nie dotarł wyżej niż do pozycji #65 na Hot 100. Mimo, że osiągnął jedną pozycję wyżej niż "Big in Japan", szybko popadł w zapomnienie, a "Big in Japan" pozostaje najlepiej sprzedającym się singlem w USA. "Big in Japan" zdołał również osiągnąć szczyt na #8 miejscu na UK Singles Chart, podczas gdy "Forever Young" również został uznany za komercyjną porażkę, osiągając miejsce #98.

Wydania

Album Forever Young ukazał się oryginalnie w 1984 roku na winylu, kasecie magnetofonowej, a w Niemczech także na płycie kompaktowej (#240 481-2). W Polsce po raz pierwszy dostępny był na przełomie roku 1989/90 jako nieoficjalne wydawnictwo na kasecie, wydane przez poznańską wytwórnię DVC (Dick Video Center) (#8925), której legalność działania pozostawiała wiele do życzenia. W 1991 album ukazał się jednak na polskim rynku oficjalnie, również na kasetowym nośniku, nakładem wytwórni Polton (#PCW-501).

W dniu 15 marca 2019 roku album został zremasterowany po raz pierwszy z okazji 35. rocznicy jego wydania ( Rhino Records, Warner Music Central Europe - #0190295509033). Do pakietu dołączone są dwie dodatkowe płyty CD, jedna z oryginalnymi wersjami singli, B-side'ami i remiksami, a druga z 16 oryginalnymi demami. Drugi dysk to DVD, na którym znajduje się 60-minutowy film dokumentalny i klipy promocyjne. Istnieje również edycja super deluxe, która zawiera nowy remaster na winylu i zawiera 24-stronicową książeczkę, stworzoną przez dyrektora artystycznego oryginalnego albumu w ścisłej współpracy z zespołem i zawierającą wiele rzadkich i niepublikowanych zdjęć, notatek na wkładce i różnych innych materiałów[5]. 9 października 2020 roku w Europie oraz Stanach Zjednoczonych ukazało się wznowienie na kolorowym, 180 gramowym winylu w kolorze pomarańczowym.

Adnotacje

  1.   123456"Forever Young (Deluxe Edition)" (Notatki z wydania). Warner Music (2018). 2018.
  2.   123"so80s presents Alphaville" (Notatki z wydania) [CD liner notes]. Blank & Jones #SC0344 (2014). 2014.
  3. "First Harvest 1984-92" (Notatki z wydania). Warner Music Group (1992). 1992. s. 7.
  4. DiGravina, Tim: "Forever Young - Alphaville | Songs, Reviews, Credits | AllMusic". AllMusic.
  5. "Alphaville / Forever Young super deluxe". superdeluxeedition.com (10 Styczeń 2019).

Wydania

RokTytuł / Format / KrajWytwórnia / Katalog #
Alphaville - Forever Young1984
Winyl, LP, Europa
WEA
240 481-1, 240 536-1
Alphaville - Forever Young1984
Winyl, LP, Niemcy
WEA
240 481-1
Alphaville - Forever Young1999
CD, Reedycja, Europa
WEA
2292-40481-2
Alphaville - Forever Young
CD, Reedycja, Europa
WEA
2292-40481-2

Certyfikaty i sprzedaż

Kraj / RegionSprzedażCertyfikat
  Szwajcaria25,000  Złota płyta
  Niemcy1,500,000  3 x Platynowa płyta
  Francja100,000  Złota płyta
  Norwegia25,000  Złota płyta
  Szwecja100,000  Platynowa płyta
  Republika Południowej Afryki25,000  Złota płyta