David Bowie - Hunky Dory (Album, 1971): oprawa graficzna przedniej okładki
The Man Who Sold the World [1970]
Dyskografia
Zmień płytę na poprzednią lub kolejną w dyskografii artysty
The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars [1972]
AlbumStudyjny17 grudnia 1971
  • od 8 czerwca do 6 sierpnia 1971 roku
  • - Trident Studios (Londyn, Wielka Brytania)
  Brak dostępnych egzemplarzy tej płyty w sprzedaży.
Kliknij przycisk Obserwuj (powyżej), aby zostać poinformowany, gdy pojawi się w sklepie jakieś wydanie tej płyty.

Informacje o płycie

 2 minuty czytania

Hunky Dory to czwarty album angielskiego wokalisty-pisarza David'a Bowie'ego, nagrany w połowie 1971 roku i wydany przez RCA Records w grudniu tego roku. Była to jego pierwsza płyta wydana przez RCA, która będzie jego wytwórnią przez kolejną dekadę. Hunky Dory został opisany przez Stephena Thomasa Erlewine'a z AllMusic jako posiadający "kalejdoskopowy wachlarz stylów popowych, powiązanych jedynie poczuciem wizji Bowiego: szeroki, filmowy melanż sztuki wysokiej i niskiej, niejednoznacznej seksualności, kiczu i klasy".

Płyta zyskała uznanie krytyki od czasu jej wydania i jest uważana za jedno z najlepszych dzieł Bowiego. Magazyn Time wybrał ją jako część listy "100 najlepszych albumów wszech czasów" w styczniu 2010 roku, a dziennikarz Josh Tyrangiel wychwalał "przyziemną ambicję Bowiego, by być poetą Bohemy (cyganerii artystycznej) z wyszukanym stylem". Na styl okładki albumu, zaprojektowany przez George'a Underwooda, miała wpływ fotoksiążka Marlene Dietrich, którą Bowie zabrał ze sobą na sesję zdjęciową.

Wraz z nowym basistą Trevorem Bolderem, który zastąpił Tony'ego Viscontiego, Hunky Dory był pierwszą produkcją, w której udział wzięli wszyscy członkowie zespołu, który w następnym roku stał się znany jako Ziggy Stardust's Spiders From Mars. Również debiutujący z Bowiem Ken Scott, w miejscu Viscontiego jako producenta, był kolejnym kluczowym uczestnikiem fazy Ziggy. Okładka albumu miała być opatrzona napisem "Wyprodukowany przez Kena Scotta (we współpracy z aktorem)". Tym "Aktorem" był sam Bowie. Klawiszowiec Rick Wakeman, wówczas występujący w Strawbs i znany jako muzyk sesyjny, gra na płycie na fortepianie.

Sam Bowie uznał płytę za jedną z najważniejszych w swojej karierze. Udzielając wywiadu w 1999 roku, powiedział:

Hunky Dory dał mi bajeczny grunt. Chyba po raz pierwszy w życiu zapewniło mi to prawdziwą publiczność - to znaczy, ludzie podchodzą do mnie i mówią: "Dobry album, dobre piosenki". To mi się wcześniej nie przytrafiło.

Muzyczny biograf David Buckley powiedział o Hunky Dory: "Jego niemalże łatwy do słuchania status i konwencjonalna wrażliwość muzyczna nie umniejsza faktu, że lirycznie płyta ta wyznacza plan przyszłej kariery Bowiego". Utwór otwierający, "Changes", skupiał się na kompulsywnej naturze artystycznej reinwencji ("Dziwna fascynacja, fascynuje mnie / zmiany nabierają tempa, przez które przechodzę") i dystansowaniu się od rockowego mainstreamu ("Look out, you rock 'n' rollers"). Kompozytor poświęcił jednak również czas na oddanie hołdu swoim wpływom poprzez utwory "Song for Bob Dylan", "Andy Warhol" oraz inspirowaną Velvet Underground "Queen Bitch".

Zobacz również

David Bowie - Absolute Beginners
Absolute Beginners
Singiel, 1986
David Bowie - Reality
Reality
Album, 2003

Wydania

RokTytuł / Format / KrajWytwórnia / Katalog #
David Bowie - Hunky Dory1985
CD, Europa
RCA
PD84623

Opinie

Mimo że był to okres, w którym David Bowie przechodził szybką serię przeobrażeń, jego wielką siłą było to, że potrafił skupić się na ujednoliceniu brzmienia każdej płyty. Hunky Dory koncentruje się na dźwiękach gitary akustycznej i pianina, być może mojej ulubionej kombinacji instrumentów. Zwłaszcza fortepian daje muzyce Bowiego ciepło, którego czasami brakuje w jego późniejszej, bardziej eksperymentalnej pracy. Fortepian wprawdzie pojawia się ponownie jako instrument dominujący na Station to Station, ale trudno byłoby nazwać ten album "ciepłym".

Gdyby nie dołączenie okropnego covera "Fill Your Heart" - to mógłby być najdoskonalej zrealizowany album w historii tego artysty. Nawet pominięty utwór, dziwacznie apokaliptyczny "Bombers", byłby o wiele lepszy. W przeciwieństwie do zmęczonego cynizmu Velvet Underground, którego muzyczny wpływ Bowie potwierdza w informacjach na płycie, teksty Bowiego na niej brzmią bardziej energetycznie, wręcz rewolucyjnie.

Nie wyczuwa się też tego, że wpływy z poprzedniej dekady, takie jak Andy Warhol i Bob Dylan, obaj otrzymujący tu hołd, całkowicie go przyćmiewają, gdyż są jednocześnie uznani i zręcznie dekonstruowani. Bowie wykorzystuje tu najsilniejszy materiał, czerpiący w dużej mierze m.in. z myśli buddyjskiej i filozofii Friedricha Nietzschego. Jest w tym albumie radosna siła, która przenika muzykę od początku do końca, od mądrości "Changes" po niepokojący surrealizm "The Bewlay Brothers".

Certyfikaty i sprzedaż

Kraj / RegionSprzedażCertyfikatRok przyznania
  Wielka Brytania300,000  Platynowa płyta styczeń 1982