Depeche Mode - Music For The Masses (Album, 1987): oprawa graficzna przedniej okładki
Black Celebration [1986]
Dyskografia
Zmień płytę na poprzednią lub kolejną w dyskografii artysty
Violator [1990]
AlbumStudyjny28 września 1987
  • od lutego do lipca 1987 roku
  • - Studio Guillaume Tell (Paryż, Francja)
  • - Konk Studios (Londyn, Wielka Brytania)
  Brak dostępnych egzemplarzy tej płyty w sprzedaży.
Kliknij przycisk Obserwuj (powyżej), aby zostać poinformowany, gdy pojawi się w sklepie jakieś wydanie tej płyty.
Ostatnio sprzedany
30 czerwca 2020
na kasecie za 29 PLN

Informacje o płycie

 18 minut czytania

Music for the Masses jest szóstym studyjnym albumem angielskiego synth-popowego zespołu Depeche Mode. Został wydany 28 września 1987 roku przez wytwórnię Mute Records oraz Sire (w Ameryce Północnej) i był promowany przez trasę koncertową Music for the Masses Tour. Powstały także cztery single: "Strangelove", "Never Let Me Down Again", "Behind The Wheel (Remix)" oraz "Little 15", a do każdego z nich nakręcony został również teledysk w reżyserii Antona Corbijna. Materiał znajdujący się na albumie był rejestrowany w okresie od lutego do lipca tego samego roku w trzech studiach nagraniowych: paryskim Guillaume Tell, londyńskim Konk oraz w Puk w Danii. Jego producentem był zespół wraz Davidem Bascombe, dla którego to była jedyna większa współpraca z tą formacją. Autorem wszystkich kompozycji był Martin L. Gore.

Album Music for the Masses dotarł do #10 pozycji listy przebojów UK Albums Chart w Wielkiej Brytanii. Najlepiej poradził sobie natomiast w Niemczech, gdzie uplasował się na #2 miejscu. W Polsce nie ma oficjalnych statystyk sprzedaży przed 2000 rokiem, zaś wg danych od OLiS, album ten przez tydzień zajmował pozycję #44 w marcu 2017 roku, po tym gdy na początku tego miesiąca został wznowiony w Europie na winylu. Wydawnictwo to uzyskało status kilku złotych płyt, a także platynowej we Francji oraz w Stanach Zjednoczonych, nawet pomimo braku obecności na tym rynku w Top 30 zestawienia Billboard 200.

Tło powstania

Music for the Masses to jeden z najbardziej udanych albumów Depeche Mode, a także zawierający niektóre z ich najbardziej znanych utworów. Było to ich pierwsze pełne wejście na rynek północnoamerykański, choć w rzeczywistości tytuł jest nieco cyniczny, ponieważ była to naprawdę muzyka dla mas. Członkowie zespołu Andrew Fletcher i Martin Gore wyjaśnili, że tytuł albumu został pomyślany jako żart. Fletcher powiedział: Wszyscy mówią nam, że powinniśmy tworzyć więcej muzyki komercyjnej, dlatego wybraliśmy ten tytuł[1]. Według Gore'a tytuł był żartem z niekomercyjności [albumu]. To była tylko muzyka dla mas![2].

Stylistycznie album zawierał utwory bardzo rytmiczne połączone z eksperymentalnymi o mniej rynkowym brzmieniu, takie jak minimalistyczny "Little 15", żałobny "To Have and to Hold", sugestywny "I Want You Now" czy dziwny quasi-symfoniczny "Pimpf". Pozostałe utwory, z ich tanecznym brzmieniem, stały się ważnymi przebojami grupy, a także zawierały ciekawe elektroniczne innowacje, takie jak klawiszowe umiejętności Alana Wildera w "Strangelove", połączenie muzyki sakralnej z elektro w "Sacred", minimalistyczny podkład w "Behind the Wheel", mocne brzmienie "Never Let Me Down Again" czy smyczkowe samplowanie w "Nothing".

Wiele rzeczy można powiedzieć o sukcesie komercyjnym Music for the Masses, ale najpewniejsze jest to, że album odniósł sukces z bardzo prostego powodu - jego bardziej przystępnego brzmienia. To nie jest tylko uproszczenie, album podobnie jak poprzednie płyty Depeche Mode był technicznie nowatorski, awangardowy, eklektyczny, ale przede wszystkim bardziej komercyjny, ewidentnie ze względu na fakt, że po raz pierwszy pracowali z producentem innym niż Daniel Miller czy Gareth Jones.

Daniel Miller był producentem pierwszych pięciu albumów zespołu, trzech bezpośrednio poprzedzających z Garethem Jonesem, który z pewnością odegrał kluczową rolę w nadaniu brzmieniu Depeche Mode najbardziej skończonej formy, czyli gdzieś pomiędzy industrialem a gotykiem, przechodząc od romantyzmu do melancholii. Dobrowolnie wycofał się on z produkcji tej płyty, powołując się na rosnące napięcie w studiu, którego doświadczyli podczas nagrywania Black Celebration[3]. Na Music for the Masses, Miller pozostał tylko jako współproducent kilku utworów, takich jak "Never Let Me Down Again", i za jego zgodą całą odpowiedzialność spadła głównie na Davida Bascombe. Ten zaś wcześniej pracował jako inżynier nagraniowy z Tears for Fears oraz z Peterem Gabrielem[1] i miał już doświadczenie przy tworzeniu bardziej komercyjnych wydawnictw, więc decyzja o pracy z innym producentem ujawniła, że Depeche Mode miało zamiar dotrzeć do szerszej publiczności.

Z pewnością nie umniejszyło to wartości albumu, który nadal pokazywał Depeche Mode z rosnącym mistrzostwem ich elektronicznego brzmienia, ale pozostawił za sobą społeczno-polityczny dyskurs Construction Time Again czy niepoważność Some Great Reward, podążając mroczną ścieżką zapoczątkowaną na Black Celebration, ale tylko w takich utworach jak "Behind the Wheel", "To Have and to Hold" i "Pimpf". Album zamiast prowokować skandal otworzył drzwi do nowych sektorów, na przykład "Never Let Me Down Again" jest muzycznie jednym z ich najbardziej technicznie celebrowanych utworów, który jednak ma bardzo prosty tekst lub "Behind the Wheel", który choć sugestywny nigdy nie jest zbyt prowokacyjny.

Jednakże muzycy nadal zbliżali się do granic cenzury z innymi niepromowanymi utworami na płycie, takimi jak "To Have and to Hold", który brzmi jak motyw z horroru, a zwłaszcza "I Want You Now", który jest jawnie seksualną zachętą. Album uczynił jednak z Depeche Mode zespół bardziej strawny dla publiczności, utwory takie jak "Strangelove" czy "Nothing", choć namiętne, nie wywołują oburzenia, wręcz przeciwnie, są bardziej prostolinijne.

Tym samym Music for the Masses sprawił, że zespół stał się bardziej znany na kontynencie amerykańskim, co zaowocowało trasą koncertową składającą się z dokładnie 101 występów, w tym pierwszego wydawnictwa koncertowego, dlatego też został on uznany za najlepszy album w karierze Depeche Mode w tamtym okresie.

Kompozycje

"Never Let Me Down Again" otwiera album mocnym efektem gitarowym, by po chwili ustąpić miejsca syntezatorowi i głębokim klawiszom. Teksty, choć należą do najprostszych w dorobku zespołu, traktują o wierze w bezwarunkową przyjaźń, choć niektórzy interpretują je jako teksty o narkotykach. Muzyka dodatkowo zawiera wyraźniejszą perkusję niż w innych utworach zespołu, co w połączeniu z dramatycznym zakończeniem sprawia, że utwór brzmi jak mocny kawałek, choć w żadnym momencie nie staje się industrialem. Można go uznać za zapowiedź bardziej alternatywnego brzmienia, które zespół będzie eksplorować na Songs of Faith and Devotion.

"The Things You Said" to smutny utwór na płycie, rodzaj lamentu nad utratą niewinności w związku. Teksty są bardzo fatalistyczne, jak coś, na co nie można nic poradzić ani czego nie można odwrócić. Muzyka jest całkowicie elektroniczna, ale też smutna, co oczywiście czyni ją bardziej liryczną niż muzyczną.

"Strangelove" to najbardziej znany utwór z kolekcji Music for the Masses, oparty na mistrzowskiej grze Alana Wildera na instrumentach klawiszowych, jest mocny i liryczny, z żartobliwym i cynicznym tekstem o całkowitym oddaniu się miłości z wyraźnymi wzlotami i upadkami. Wyróżnia się głównie niski klawisz i efekt perkusyjny, który w tym czasie zdążył już stwardnieć.

"Sacred" to rodzaj tanecznego gotyckiego eksperymentu. Zaplanowany jako utwór religijny, z dźwiękami klawiszy naśladującymi organy kościelne i z bardzo wyraźnym efektem perkusyjnym, podobnie jak "Strangelove", jest jednak bliższy gotyckim standardom, będąc jednocześnie utworem tanecznym, co sprawia, że jest to również jeden z najpopularniejszych utworów na płycie, ponieważ zawiera syntezatorowe dźwięki, które czynią go jednym z najbardziej elektronicznych w kolekcji.

"Little 15" to czysto minimalistyczny utwór na płycie. Wykonany z bardzo dramatyczną bazą syntezatorów i pianina, jest jednym z tych całkowicie eksperymentalnych utworów Depeche Mode. Tekst jest bardzo prosty i niezrozumiały, więc może być bardzo niepokojący, jednak w Europie został wydany jako singiel, a nawet doczekał się coverów innych muzyków. Utwór był jedynym singlem z okresu po 1986 roku, który znalazł się na wydanej w 1991 roku kolekcji The Singles Boxes 1-3.

"Behind the Wheel" był w tamtym czasie najbardziej popularnym utworem na płycie. Tekst jest jednym z najbardziej sugestywnych, wzywającym drugą osobę do przejęcia kontroli. Ciekawostką jest, że utwór otoczony jest legendą, że Martin Gore napisał go zainspirowany faktem, że sam nie potrafi prowadzić samochodu. Wykonany z minimalistycznym podkładem, jest dobrym przykładem na to, jak każdy z członków grupy może zintegrować utwór elektroniczny z każdym z nich, pozostawiając przy tym pewne wyeksponowanie.

"I Want You Now" nie jest piosenką zmysłową, lecz jawnie seksualną, z bazą jęków, westchnień i tekstów o pożądaniu śpiewanych przez Martina Gore'a. Trudno powiedzieć, że jest to w zasadzie pieśń miłosna, gdyż jest to raczej wyraźne zaproszenie do stosunków cielesnych. Muzyka schodzi na dalszy plan wobec odgłosów kobiet i mężczyzn, ale uderzający jest dość dramatyczny podkład klawiszowy Alana Wildera.

"To Have and to Hold" jest kolejnym dziwnym utworem na płycie. Zaczyna się od powtarzającego się samplingu tajemniczego rosyjskiego nagrania radiowego, nieco później pojawia się elektroniczny podkład, który jest bardzo złowieszczy. Wokal Davida Gahana brzmi bardziej agresywnie i mrocznie niż zwykle, a w tle słychać nieustanne szepty i jęki Martina Gore'a. Teksty są nieco chore i odnoszą się do żalu i skruchy. "To Have and to Hold" to wyrażenie zaczerpnięte z katolickiej przysięgi małżeńskiej. "Spanish Taster" to zaś oryginalna wersja utworu. Głos na początku nagrania mówi: W dokladah rassmatrivayutsya evolyutsiya yadernyh arsenalov i sotsial'no-psihologicheskiye problemy gonki vooruzheniy. Jest to teksty wypowiedziany po rosyjsku i oznacza Raporty badają ewolucję arsenałów nuklearnych i społeczno-psychologiczne problemy wyścigu zbrojeń.

"Nothing" to kolejny z bardziej otwartych utworów w kolekcji. Wykonany w formie bluesa, jest właściwie pierwszym ćwiczeniem Martina Gore'a w tworzeniu muzyki bluesowej w sposób elektroniczny, a podstawa smyczkowa jest tylko samplem tej samej nuty. Był to jeden z najpopularniejszych utworów na Music for the Masses ze względu na swoje bardzo komercyjne brzmienie.

"Pimpf" to kolejny z dziwnych utworów na płycie. Przedstawiony jako mroczna, symfoniczna forma, która zaczyna się tylko od fortepianu, stopniowo narasta do głośniejszych dźwięków, chórów, dzwonów i organów, aż do operowej kulminacji. Ponadczasowa, basowa gra Alana Wildera na klawiszach to strzał w dziesiątkę, nadająca tematowi "Pimpf" gotyckiej jakości.

"Interlude #1 Mission Impossible" to pierwsze instrumentalne interludium Depeche Mode, które będzie powtarzane na dwóch kolejnych albumach. Właściwie to nawet nie jest właściwy utwór, tylko prosta syntezatorowa baza efektowa, ale na pierwszym planie jest seria domowych dźwięków: słyszymy, jak ktoś wchodzi do pokoju, pozornie waląc piłką o podłogę, przy tym brzęk metalu jak klucze, otwieranie drzwi, brzęk butelek, a wszystko kończy się równie gwałtownie, jak się zaczęło. Znajduje się on 30 sekund po utworze "Pimpf" i nie jest wymieniony na płycie.

"Pleasure Little Treasure" to swoiste divertimento Depeche Mode. Wykonany w formie czysto amerykańskiej piosenki, w rzeczywistości położył podwaliny pod to, z czego później stały się znane takie utwory jak "Personal Jesus", z ich gitarowym akompaniamentem i lekkim tekstem, który stwierdza, że każdy szuka powodu do życia, nowej sensacji, choć bez popadania w anarchistyczny dyskurs. Muzyka oparta jest na samplerach. W swojej podstawowej formie przypomina występ muzyki country. Utwór "Pleasure, Little Treasure", który znalazł się tylko na edycji CD albumu, był w wersji "Glitter Mix", choć nie został tak oznaczony.

"Agent Orange" to dramatyczny w swych brzmieniach temat instrumentalny, rodzaj elektronicznego lamentu, niemalże żałobnego tematu w tonacji zapisu syntezatorowego, z dźwiękami wojny, gdyż poświęcony jest niesławnemu czynnikowi pomarańczowemu, napalmowi używanemu podczas wojny w Wietnamie, z reminiscencjami odgłosów helikopterów, bombardowań, wybuchów. Zdecydowanie dziwny eksperyment, jakby poświęcony niezrealizowanemu filmowi o tej zbrojnej konfrontacji.

"Stjarna", w niektórych wydaniach występuje także pod nazwą "St Jarna". Jest to w zasadzie solowe, eksperymentalne wykonanie funeralne na fortepianie Alana Wildera, z charakterystycznym żałobnym zapisem i dodanymi efektami, które sprawiają, że całość jest smutna. Melodyjnie zbliża się do tego, co zostało zrobione na krótszym "Pimpf" z tej samej płyty, ale o smutnym, a nie dramatycznym brzmieniu.

"Route 66" to jeden z niewielu coverów wykonanych przez zespół, w tym przypadku popularnej amerykańskiej piosenki w formie syntezatorowego rocka. Ostatnia część celowo wprowadza mostek samego "Behind the Wheel", którego jest stroną B na singlu.

Podczas trasy Music for the Masses Tour do koncertów włączono także piosenkę "Never Turn Your Back on Mother Earth", która miała być stroną B do utworu "Little 15", ale ostatecznie została pominięta. Znalazła się ona jedynie na Counterfeit E.P., pierwszym solowym minialbumie Martina Gore'a z 1989 roku.

Single

Z albumu pochodzi w sumie pięć singli: "Strangelove", "Never Let Me Down Again", "Behind the Wheel", "Little 15" (tylko Europa), "Strangelove '88" (tylko USA). Singlowa wersja "Behind the Wheel" różni się od wersji albumowej i nosi nazwę "Remix" (elementy perkusyjne i charakterystyczny keyboard są niemal całkowicie zmienione). Wersja singlowa "Strangelove" różni się całkowicie od wersji albumowej, choć podtytuł "Remix" nie zawsze jest używany do ich rozróżnienia.

Rok po ukazaniu się Music for the Masses "Strangelove" został ponownie wydany w Stanach Zjednoczonych z oryginalnym miksem albumu, ponieważ wytwórnia uznała, że początkowy odzew nie był odpowiedni. Piosenka nosiła ten sam tytuł, ale znana jest jako "Strangelove '88". Od tego czasu w wersji audio-wizualnej znajduje się jedynie na drugim dysku kolekcji Videos 86>98+ z 2002 roku. Niektóre z remiksów "Strangelove" jako singla z 1988 roku zostały wykonane przez Marka Saundersa i Tima Simenona, którzy dziewięć lat później wyprodukują album Ultra.

W Japonii ukazała się także limitowana edycja "I Want You Now" jako siedmiocalowy winylowy singiel oraz na CD.

Strony B

Utwory, które pierwotnie nie znalazły się na Music for the Masses, a pojawiły się jako strony B singli, to piosenka "Pleasure Little Treasure" oraz instrumentale "Agent Orange" i "Stjarna", również skomponowane przez Gore'a, a także cover "Route 66" i fortepianowa wersja Sonaty nr 14 Beethovena: Sonaty Księżycowej. Dwa pierwsze znajdują się na edycji CD albumu, wraz z wersją "Never Let Me Down Again (Aggro Mix)" i "To Have and to Hold (Spanish Taster)".

Utwór "Route 66" Bobby'ego Troupa śpiewany przez Martina Gore'a pojawia się sam na singlu "Behind the Wheel", zaś "Stjarna" i Sonata Księżycowa na "Little 15". Jak podaje Alan Wilder na swojej stronie internetowej, podczas produkcji albumu zagrał ten utwór Beethovena tylko dla rozrywki w studiu, ale Martin Gore niechcący nagrał go dla żartu i ostatecznie znalazł się na singlu.

Quasi-symfoniczny utwór "Pimpf" z albumu był również stroną B "Strangelove", a nawet nakręcono do niego teledysk. Na singlu znajduje się również druga wersja pod nazwą "Fpmip". Teledysk do utworu "Pimpf" został nakręcony wyłącznie w celu umieszczenia go na kolekcji Strange z 1988 roku.

"Pleasure, Little Treasure" został wydany jako singiel promocyjny, ale w wersji koncertowej z albumu 101 i przeznaczony był na rynek hiszpański oraz francuski.

Oprawa graficzna

Megafon (lub jego ikoniczna reprezentacja) na okładce albumu był używany w czasie wydawania albumu: na imprezach prasowych, na okładkach singli albumu oraz w trakcie trasy koncertowej. Alan Wilder przypisał zasługę za użycie megafonu Martynowi Atkinsowi, który był wieloletnim współpracownikiem Depeche Mode. [Martyn wpadł] na pomysł głośnika, ale żeby nadać tytułowi ironiczny element, umieścił ten głośnik w scenerii, która tak naprawdę nie miała nic wspólnego z masami. W rzeczywistości było wręcz przeciwnie. Tak więc otrzymujesz ten rodzaj niesamowitej rzeczy, gdzie masz te głośniki lub megafony w środku scenerii, która w ogóle do nich nie pasuje, jak pustynia czy cokolwiek innego[1]. Pustynne naturalne otoczenie, o którym mowa, to Peak District (wyżyna w centralnej i północnej Anglii, w południowej części Gór Pennińskich)[4].

Wczesna alternatywna okładka albumu została odrzucona. Była ona również zaprojektowana przez Atkinsa, a egzemplarz testowy został wystawiony na licytację przez Wildera w 2011 roku. Posiada biało-pomarańczową stylizowaną konstrukcję megafonu emitującego fale dźwiękowe[5].

Wydania

Album ukazał się w trzech formatach, standardowo jeszcze na płycie winylowej, na płycie kompaktowej i na kasecie z magnetyczną taśmą audio. Od 2006 roku dostępny jest w formie cyfrowej do pobrania z Internetu. Edycja CD, pochodząca z czasów przejścia z formatu LP na format cyfrowy, zawiera dodatkowo cztery strony B singli z albumu. Wersja kasetowa posiada wszystkie czternaście utworów z edycji CD, choć co ciekawe, pierwsze dziesięć utworów znajduje się na stronie A, a cztery bonusowe na stronie B. Obecnie ta wersja, podobnie jak format, nie jest już dostępna (pozostają w obiegu tylko używane egzemplarze). Utwory "Never Let Me Down Again" i "The Things You Said" są ze sobą połączone, podobnie "Strangelove" i "Sacred", a także "I Want You Now", "To Have and to Hold" i "Nothing".

W 2006 roku, Music for the Masses stał się jednym z pierwszych albumów Depeche Mode (wraz ze Speak & Spell i Violator), który został wydany na specjalnej dwupłytowej hybrydzie SACD/CD + DVD, na wzór ich albumu z 2005 roku Playing the Angel, który miał limitowane wydanie SACD + DVD. Format był taki sam jak w przypadku Playing the Angel, pierwszy dysk zawierał specjalną cyfrowo zremasterowaną wersję albumu, podczas gdy DVD zawierało album w trzech formatach (PCM Stereo, 5.1 surround sound i DTS 5.1) plus bonusowe utwory i dokument o albumie. Reedycja zachowuje album w oryginalnej postaci. Tak więc cztery bonusowe utwory nie pojawiają się na SACD, ale na DVD. DVD zawiera również wszystkie strony B z okresu Music for the Masses, ale w przeciwieństwie do albumu i utworów bonusowych, strony B są dostępne tylko w PCM Stereo.

Dokument, 37-minutowy film krótkometrażowy zatytułowany Depeche Mode: 1987-88 (Sometimes You Do Need Some New Jokes), jest obszernym spojrzeniem na album, zawierającym komentarze wielu różnych osób, w tym obecnych członków Depeche Mode, byłego członka Wildera, producenta Davida Bascombe'a, Daniela Millera, Daryla Bamonte, Atkinsa (który wpadł na pomysł głośników na okładkę), Antona Corbijna i innych. Dokument zawiera nowe fakty na temat albumu, a także obszerne spojrzenie na film 101.

Reedycja została wydana 3 kwietnia 2006 roku w Europie. Wersja amerykańska została opóźniona do 2 czerwca 2006 i jest dostępna tylko w formacie CD + DVD, bez SACD. DVD na wszystkich wersjach są jednak niezależne od regionu, więc można po prostu zaimportować wersję SACD bez obawy, że DVD będzie niekompatybilne. Zremasterowany album został wydany na winylu 2 marca 2007 roku w Niemczech i 5 marca 2007 roku na całym świecie.

Odbiór krytyczny

Album w większości otrzymał pozytywne recenzje po wydaniu. Robert Christgau pochwalił nienormalną symbolikę drogi w tekstach, szczególnie w "Little 15", i uważał, że oprócz sadomasochistycznych metafor, Depeche Mode udało się przekształcić dorosły Weltschmerz w coś chwytliwego, seksownego i pozornie znaczącego[6]. Jane Solanas z NME uważała, że Gore był w swoim obsesyjnym najlepszym wydaniu na Music for the Masses, szczególnie w utworze "Never Let Me Down Again", który nazwała intrygującym arcydziełem, łączącym homoerotyzm z narkotyczną euforią[7]. W mniej entuzjastycznej recenzji Paul Mathur z Melody Maker miał ambiwalentny stosunek do dojrzalszej, minimalistycznej estetyki grupy i stwierdził, że choć odeszli od swojego prostszego popowego brzmienia, płyta jest gładka, płynna i, gdy zgasną światła, wyjątkowo nudna[8].

W retrospektywnej recenzji, magazyn Q uznał narracje na Music for the Masses za najbardziej niepewne i kontemplacyjne w dorobku Depeche Mode, i że większość utworów albumu była prawdziwymi diamentami w ciemności ... to był punkt, w którym Depeche Mode były po raz pierwszy traktowany poważnie[9]. Sal Cinquemani z magazynu Slant powiedział, że Music for the Masses pokazał bardziej ponurą stronę post-punkowego synth-popu sceny w latach 80. i był sukcesem zarówno z punktu widzenia krytyków i konsumentów[10]. Alternative Press nazwał płytę artykułowaną, zawiłą muzyką elektroniczną, której brakowało tandetnego charakteru wczesnego synth-popu DM[11]. Music for the Masses został wymieniony przez Slant na pozycji #75 na ich liście "Najlepszych albumów lat 80-tych"[12].

Ned Raggett z serwisu AllMusic przyznając albumowi wysoką ocenę 4.5 gwiazdek na 5 możliwych stwierdził: Początkowo tytuł ten musiał brzmieć jak niewiarygodnie pretensjonalna przechwałka, z wyjątkiem tego, że Depeche Mode następnie ruszyło w monstrualną światową trasę koncertową, zdobywając jeszcze więcej hitów w Ameryce i innych miejscach niż kiedykolwiek wcześniej, a do tego zgarniając sporą liczbę nazwisk od wschodzących artystów house i techno. Jeśli chodzi o muzykę, którą tym razem otrzymały masy, otwierający utwór "Never Let Me Down Again" rozpoczął się wspaniale: skompresowany riff gitarowy nagle wpadający w potężnie brzmiącą kombinację perkusji/klawiatury/pianina, zakotwiczony w ciągle powtarzającym się melodyjnym motywie, nieustannie budujące się partie syntezatorów/orkiestry na końcu utworu i jeden z najlepszych wokali Davida Gahana (choć trzeba przyznać, że śpiewający jeden z bardziej beznamiętnych tekstów Martina Gore'a). Przez cały czas czuć ogromny rozmach, jakby Depeche nagrywali w największej na świecie hali widowiskowej, a nie w studio. Inne kluczowe single "Strangelove" i (dosłownie) napędzający "Behind the Wheel" utrzymały tę samą mieszankę mocy i umiejętności piosenkarskich, podczas gdy niektóre spokojniejsze numery, takie jak "The Things You Said" i "I Want You Now" pokazały, że muzyczna i liryczna intymność może z łatwością współistnieć z wielkimi przebojami. Dodajmy do tego innych zwycięzców, takich jak "To Have and to Hold", z rosyjską audycją radiową i dramatyczną, opadającą spiralą muzyki, której towarzyszy subtelnie potężne ujęcie przez Gahana zdesperowanego miłosnego tekstu Gore'a, oraz dziwny, cudowny, chóralny finał "Pimpf", a ogromny sukces Depeche staje się całkowicie jasny[13].

Adnotacje

  1.   123Miller, Jonathan: "Stripped: Depeche Mode". Music Sales Group.
  2. Maconie, Stuart (17 lutego 1990): "Sin Machine". NME. s. 34–35. ISSN. 0028-6362.
  3. Blanning, Lisa (27 marca 2013): ""It's almost too personal": Daniel Miller contemplates the Depeche Mode catalogue". Electronic Beats.
  4. Freeman, John (25 października 2012): "A Strange Love: Depeche Mode's Music for the Masses Revisited". The Quietus.
  5. "Omega Auctions: The Alan Wilder / Depeche Mode Collection: DM 'Music for the Masses' Album with Very Rare Recalled Album Sleeve". the-saleroom.com.
  6. Christgau, Robert (Kwiecień 1988): "Playboy Music". Playboy.
  7. Solanas, Jane (3 października 1987): "Basildon Bondage". NME. ISSN. 0028-6362.
  8. Mathur, Paul (3 października 1987): "Rubber Bullets". Melody Maker. ISSN. 0025-9012.
  9. "Depeche Mode: Music for the Masses" Q (105). czerwiec 1995. s. 135.
  10. Cinquemani, Sal (2 listopada 2002): "Review: Depeche Mode, Music for the Masses". Slant.
  11. "Depeche Mode: Music for the Masses". Alternative Press. s. 200. ISSN. 1065-1667.
  12. "The 100 Best Albums of the 1980s". Slant Magazine (5 marca 2012).
  13. Raggett, Ned: "Music for the Masses - Depeche Mode | Songs, Reviews, Credits | AllMusic". AllMusic.

Zobacz również

Depeche Mode - Love In Itself · 2
Love In Itself · 2
Singiel, 1983
Depeche Mode - Exciter
Exciter
Album, 2001
Depeche Mode - Songs of Faith and Devotion
Songs of Faith and Devotion
Album, 1993
  1 za 29.00 zł  Kup teraz

Wydania

RokTytuł / Format / KrajWytwórnia / Katalog #
Depeche Mode - Music for the Masses1987
CD, Stany Zjednoczone
Mute, Sire
9 25614-2
Depeche Mode - Music For The Masses1987
Winyl, LP, MPO Pressing, Wielka Brytania
Mute
STUMM 47
Depeche Mode - Music For The Masses
Kaseta, Polska
Mute, Polstar Records
C STUMM 47

Certyfikaty i sprzedaż

Kraj / RegionSprzedażCertyfikat
  Szwajcaria25,000  Złota płyta
  Niemcy250,000  Złota płyta
  Francja300,000  Platynowa płyta
  Wielka Brytania60,000  Srebrna płyta
  Szwecja50,000  Złota płyta
  Stany Zjednoczone1,000,000  Platynowa płyta