Fleetwood Mac - Tusk (Album, 1979): oprawa graficzna przedniej okładki
Rumours [1977]
Dyskografia
Zmień płytę na poprzednią lub kolejną w dyskografii artysty
Mirage [1982]
AlbumStudyjny12 października 1979
  • w latach 1978 - 1979
  • - The Village Recorder (Los Angeles, Stany Zjednoczone)
  Brak dostępnych egzemplarzy tej płyty w sprzedaży.
Kliknij przycisk Obserwuj (powyżej), aby zostać poinformowany, gdy pojawi się w sklepie jakieś wydanie tej płyty.

Informacje o płycie

 6 minut czytania

Tusk to dwunasty studyjny album brytyjsko-amerykańskiej grupy rockowej Fleetwood Mac, wydany jako podwójny album 12 października 1979 roku[1] przez wytwórnię Warner Bros. Records. Uznawany jest za bardziej eksperymentalny niż poprzednie wydawnictwa, częściowo jako konsekwencja oszczędnych aranżacji utworów Lindseya Buckinghama i wpływu post-punku[2]. Koszty produkcji zostały oszacowane na ponad 1 milion dolarów (równowartość 3.52 miliona dolarów w 2019 roku), co czyni z niego najdroższy wówczas zarejestrowany album rockowy[3].

Zespół wyruszył w dziewięciomiesięczną trasę koncertową, promującą Tusk. Podróżowali po całym świecie, w tym po Stanach Zjednoczonych, Australii, Nowej Zelandii, Japonii, Francji, Belgii, Niemczech, Holandii i Wielkiej Brytanii. W Niemczech, występowali razem z Bobem Marleyem. Na tej światowej trasie koncertowej zespół nagrał muzykę na potrzeby wydawnictwa Fleetwood Mac Live, który ukazał się w 1980 roku[4].

W porównaniu z Rumours z roku 1977, który sprzedał 10 milionów egzemplarzy do lutego 1978, Tusk został uznany przez wytwórnię za niepowodzenie handlowe, sprzedając zaledwie cztery miliony sztuk. W 2013 roku magazyn NME umieścił Tusk na #445 miejscu na liście 500 największych albumów wszech czasów[5]. Album został również umieszczony w książce 1001 Albums You Must Hear Before You Die[6]. W 2000 roku był #853 pozycją w publikacji Colina Larkina All Time Top 1000 Albums[7].

Nagrywanie i produkcja

Przystępując do nagrywania Tusk, Lindsey Buckingham był nieugięty w kwestii tworzenia albumu, który nie brzmiałby jak Rumours: Dla mnie, będącego swego rodzaju winowajcą tego konkretnego albumu, zostało to zrobione w taki sposób, aby podważyć formułę robienia Rumours 2 i Rumours 3, która jest swego rodzaju modelem biznesowym, za którym Warner Bros. chciałby, abyśmy podążali[8]. Mick Fleetwood na wczesnym etapie zdecydował także, że Tusk będzie podwójnym albumem. Po tym, jak ich wytwórnia odrzuciła ofertę zakupu nowego studia do nagrania płyty, zespół wykorzystał część swoich honorariów autorskich do budowy własnego, o nazwie Studio D[9].

Pomimo posiadania własnego, niestandardowego studia, Warner Brothers wciąż obciążali zespół za sesje nagraniowe. Koszty produkcji wzrosły do ponad miliona dolarów, o wiele więcej niż wynosiły one przy powstawaniu Rumours. Podczas tworzenia Tusk, byliśmy w studio około 10 miesięcy i stworzyliśmy w tym czasie 20 utworów. Rumours zabrał tyle samo czasu. Tylko (Rumours) nie kosztowało tyle, bo byliśmy w tańszym studio. Nie da się zaprzeczyć, ile to wszystko wyniosło, ale myślę, że to zostało wyrwane z kontekstu[10].

Po wybudowaniu studia, Buckingham zapytał Fleetwooda o nagranie kilku piosenek w jego domowym zapleczu. Fleetwood zgodził się, ale powiedział Buckinghamowi, że inni członkowie muszą być w pewnym momencie zintegrowani. Większość demówek Buckinghama została wprawdzie wzbogacona o wkład innych członków, a Fleetwood dodał bębny do jednego z utworów Buckinghama[11], ale mimo to, trzy kawałki zostały nagrane wyłącznie przez niego: "The Ledge", "Save Me a Place" i "That's Enough For Me"[12]. Producent Ken Caillat skomentował obsesyjny charakter Buckinghama w studio: Był maniakiem. Pierwszego dnia ustawiłem parametry jak zwykle. Potem ten powiedział: Obróć każdą gałkę o 180 stopni od miejsca, w którym się teraz znajduje i zobacz, co się stanie. Poustawiał mikrofony na podłodze w studiu i robił coś w rodzaju pompek, żeby śpiewać. Na samym początku ześwirował też pod prysznicem i obciął wszystkie włosy nożyczkami do paznokci. Był zestresowany[13].

Buckingham, zakochany w takich zespołach jak Talking Heads, był zdesperowany, by uczynić Fleetwood Mac istotnym w post-punkowym świecie, jak powiedział dziennikarz muzyczny Bob Stanley, który stwierdził, że w porównaniu z Rumours, Tusk był przaśną dziwaczką, tak blisko swojego poprzednika jak lo-fi Smiley SmileBeach Boys był do Pet Sounds. Wiele z tego brzmiało jak stukot, na wpół uformowany, z dziwnymi skokami rytmicznymi i odjazdowymi tikami[14]. Dziennikarz Adam Webb opisał sesje nagraniowe Tusk jako "kokainową zamieć", z której ówczesny chłopak Christine McVie, perkusista Beach Boys Dennis Wilson, "nigdy tak naprawdę nie wyszedł"[15]. Historyk muzyki Domenic Priore twierdził, że w celach badawczych podczas nagrywania albumu, Buckingham uzyskał dostęp do taśm master niepublikowanego albumu Beach Boys Smile, a utwory "That's All For Everyone" i "Beautiful Child" najsilniej odzwierciedlają jego wpływ[16].

Basista John McVie powiedział, że album brzmi jak dzieło trzech solistów, podczas gdy Fleetwood stwierdził, że jest to jego drugi ulubiony album studyjny Fleetwood Mac po Then Play On[17]. Masz tę słodycz [od Nicks i McVie] i mnie jako kompletnego wariata, zauważył Buckingham. To jest to, co czyni nas Fleetwood Mac[18].

Wydanie i odbiór

Tusk znalazł się na czwartym miejscu na liście przebojów Billboard 200 w Stanach Zjednoczonych, ale spędził na niej mniej niż 9 miesięcy. Otrzymał tam również status podwójnie platynowej płyty za sprzedaż dwóch milionów egzemplarzy. W Wielkiej Brytanii znalazł się natomiast na pierwszym miejscu, gdzie uzyskał status platynowej płyty za sprzedany nakład w ilości 300000 sztuk. Album przyniósł również grupie dwa amerykańskie przeboje w pierwszej dziesiątce, z tytułowym utworem Buckinghama (USA #8/UK #6) i kompozycją Stevie Nicks, "Sara" (USA #7/UK #37)[19].

W swojej recenzji dla magazynu Rolling Stone Stephen Holden podkreślił eksperymentalny charakter albumu, porównując go do Białego wydawnictwa Beatlesów: Podobnie jak The White Album, Tusk jest mniej zbiorem gotowych piosenek niż mozaiką fragmentów pop-rockowych poszczególnych wykonawców[20]. Robert Christgau z The Village Voice był bardziej ambiwalentny, chwalił produkcję i eksperymentowanie Buckinghama, jednocześnie odrzucając wkład Christine McVie i Stevie Nicks[21]. Retrospektywnie, Stephen Thomas Erlewine z AllMusic uznał album za ponadczasowy, nazywając go bezkonkurencyjnym kawałkiem pop artu, który pod względem jakości rywalizuje z bardziej dostępnym albumem Rumours[22]. Amanda Petrusich z Pitchfork uznała album za "strasznie dziwny" i "pozbawiony kontroli"[23]. Zarówno współcześni, jak i retrospektywni recenzenci zauważyli wyraźny kontrast pomiędzy bujnym otwarciem albumu utworem "Over and Over", a rażącą (zgrzytliwą) produkcją kolejnej kompozycji, "The Ledge"[10][24].

Mimo, że album sprzedał się w czterech milionach egzemplarzy na całym świecie, a w 1981 roku zdobył nominację do nagrody Grammy za projekt graficzny w kategorii "Best Album Package", wytwórnia płytowa zespołu uznała go za porażkę i winnego tej sytuacji znalazła w osobie Buckinghama (biorąc pod uwagę stosunkowo wysoką sprzedaż Rumours i bezprecedensowe wydatki na nagranie materiału)[25]. Fleetwood obarcza jednak winą za względną porażkę wydawnictwa sieć radiową RKO, która odtwarzała płytę w całości przed wydaniem, co pozwoliło na masowe nagrywanie jej w domu[26]. Ponadto, Tusk był podwójnym albumem, którego cena katalogowa wynosiła wówczas 16 dolarów, czyli w 2020 roku kosztowałaby około 56 dolarów (ponad 200 złotych)[27].

Adnotacje

  1. "...group's new ''Tusk'' album scheduled to be released today..." (12 Październik 1979): "A Star for Fleetwood Mac" Los Angeles Times. s. A44.
  2. Elan, Priya: "Album A&E – Fleetwood Mac, ‘Tusk’". NME.
  3. Cormier, Roger: "15 Albums That Cost a Fortune to Make". Mental Floss.
  4. Brackett, Donald (Westport, CT 2007): Fleetwood Mac: 40 Years of Creative Chaos. Greenwood Publishing Group. s. 150. ISBN. 9780275993382.
  5. "Rocklist.net NME: The 500 Greatest Albums Of All Time : October 2013". Rocklist.net.
  6. 1001 Albums You Must Hear Before You Die: Revised and Updated Edition. Universe (7 Luty 2006). ISBN. 0-7893-1371-5.
  7. Colin Larkin (2000): All Time Top 1000 Albums. Virgin Books. Wydanie 3rd. s. 264. ISBN. 0-7535-0493-6.
  8. Graff, Gary: "Lindsey Buckingham on Fleetwood Mac's Risk-Taking Classic Album 'Tusk': Exclusive Premiere". Billboard.
  9. Evans, Mike (387 Park Avenue South, New York, NY 10016 2011): Fleetwood Mac: The Definitive History. Sterling. s. 165. ISBN. 978-1-4027-8630-3.
    Cytat: "It was Mick Fleetwood, however, who made the first decision concerning the new record: that it was going to be a double album. Given that just the one disc of ''Rumours'' took so much time to complete, he realized that a double would be far more expensive in terms of studio costs alone. The answer, Mick proposed, was to buy their own studio...the Warner executives turned the idea down without a second thought...So instead of working in their self-owned setup, the band spent a small fortune of its own royalties advance having a custom-designed annex, Studio D, built at the Village Recorder in Los Angeles.

    Tłumaczenie: Jednak to właśnie Mick Fleetwood podjął pierwszą decyzję dotyczącą nowej płyty: że będzie to podwójny album. Biorąc pod uwagę, że tylko jedna płyta "Rumours" zajęła mu tyle czasu, zdał sobie sprawę, że podwójny album będzie znacznie droższy pod względem kosztów studyjnych. Odpowiedź, którą zaproponował Mick, brzmiała: kupić własne studio... Kierownictwo Warner odrzuciło ten pomysł bez zastanowienia... Więc zamiast pracować w swoim własnym studio, zespół wydał małą fortunę z własnej opłaty licencyjnej, posiadając specjalnie zaprojektowane studio D, zbudowane w Village Recorder w Los Angeles.
  10.   12Giles, Jeff: "How Fleetwood Mac Made A Masterpiece That Flopped". Ultimate Classic Rock.
  11. "Fleetwood Mac Create Tusk, 1979". Stevie Nicks Info.
  12. "Lindsey Buckingham: Musician Magazine No.33". Fleetwood Mac UK.
  13. Giles, Jeff: "How Fleetwood Mac Made a Masterpiece That Flopped". Ultimate Classic Rock.
  14. Stanley, Bob (7 Marzec 2008): "How to lose 3 million fans in one easy step". The Guardian.
  15. Webb, Adam (Grudzień 14, 2003): "A profile of Dennis Wilson: the lonely one". The Guardian.
  16. Priore, Domenic (2005): Smile: The Story of Brian Wilson's Lost Masterpiece. Sanctuary. ISBN. 1-86074-627-6.
  17. Fleetwood, Mick; Bozza, Anthony (1290 Avenue of the Americas, New York, NY 10104 Październik 2014): Play On. Little, Brown, and Company. ISBN. 9780316403405.
  18. Elliott, Paul (Październik 2013): "Eye of the hurricane". Classic Rock.
  19. "Fleetwood Mac - Chart History". Billboard (Luty 9, 2017).
  20. Holden, Stephen (13 grudnia 1979): "Tusk". Rolling Stone.
  21. Christgau, Robert (31 Grudzień 1979): "Christgau's Consumer Guide". The Village Voice.
  22. Erlewine, Stephen Thomas: "Tusk - Fleetwood Mac | Songs, Reviews, Credits | AllMusic". AllMusic.
  23. Petrusich, Amanda (17 lipca 2016): "Fleetwood Mac: Tusk Album Review | Pitchfork". Pitchfork Media.
  24. Waggoner, Nate: "Fleetwood Mac's Tusk Is Everything That's Missing from Music Today". KQED.
  25. Rooksby, Rikky (1998): "The Complete Guide to the Music of Fleetwood Mac". Omnibus Press. s. 115. ISBN. 0-7119-6310-X.
  26. Fleetwood, Mick; Davis, Stephen (1991): My Life and Adventures in Fleetwood Mac. s. 219.
  27. Reed, Ryan (2019-10-11): "Fleetwood Mac’s ‘Tusk’: 10 Things You Didn’t Know". Rolling Stone.

Zobacz również

Fleetwood Mac - Rumours
Rumours
Album, 1977
  1 za 19.00 zł  Kup teraz
Fleetwood Mac - Mirage
Mirage
Album, 1982

Wydania

RokTytuł / Format / KrajWytwórnia / Katalog #
Fleetwood Mac - Tusk1979
2 x Winyl, LP, Stany Zjednoczone
Warner Bros. Records
2HS 3350
Fleetwood Mac - Tusk1990
CD, Stany Zjednoczone
Warner Bros. Records
3350-2

Certyfikaty i sprzedaż

Kraj / RegionSprzedażCertyfikat
  Niemcy250,000  Złota płyta
  Francja167,600  Złota płyta
  Wielka Brytania300,000  Platynowa płyta
  Holandia100,000  Platynowa płyta
  Stany Zjednoczone2,000,000  2 x Platynowa płyta