Genesis - ...Calling All Stations... (Album, 1997): oprawa graficzna przedniej okładki
We Can't Dance [1991]
Dyskografia
Zmień płytę na poprzednią w dyskografii artysty
AlbumStudyjny1 września 1997
  • od stycznia do czerwca 1997 roku
  • - The Farm (Chiddingfold, Wielka Brytania)
Posiadamy w sprzedaży   1  egzemplarz  tej płyty za 19.00 zł

Informacje o płycie

 9 minut czytania

Calling All Stations (stylizowany na ...Calling All Stations...) jest piętnastym i do tej pory ostatnim studyjnym albumem zespołu rockowego Genesis. Wydany na początku września 1997 roku nakładem wytwórni Virgin i Atlantic, został nagrany w okresie od stycznia do czerwca, po odejściu wokalisty Phila Collinsa z zespołu rok wcześniej, pozostawiając jedynie klawiszowca Tony'ego Banksa i gitarzystę/basistę Mike'a Rutherforda z wcześniejszych wcieleń grupy. Pozostali członkowie postanowili kontynuować działalność formacji i napisać nową muzykę na album. Podczas przesłuchań wokalistów wybrali szkockiego artystę Raya Wilsona na nowego frontmana.

Calling All Stations został wydany w większości z negatywnymi recenzjami krytyków muzycznych, którzy ganili brak kierunku, ale chwalili występ Wilsona. Album sprzedawał się słabo w porównaniu z wcześniejszymi wydawnictwami, choć w Wielkiej Brytanii płyta zajęła drugie miejsce, natomiast w ciągu pięciu tygodni obecności na liście przebojów w Stanach Zjednoczonych osiągnęła najwyższą lokatę jedynie na pozycji #54. Z trzech singli pochodzących z albumu, tylko "Congo" wskoczyło do Top 40 w Wielkiej Brytanii (miejsce #29). Podobna sytuacja zaistniała również w co najmniej trzech innych krajach europejskich.

Był to ich pierwszy studyjny album, który nie osiągnął pozycji numer jeden w Wielkiej Brytanii od 1978 roku. W 1998 roku Genesis wyruszyło w trasę Calling All Stations Tour po Europie, ale amerykańska część trasy została dwukrotnie odwołana z powodu niskiej sprzedaży biletów. Grupa rozpadła się po zakończeniu trasy, skupiając się na albumach archiwalnych i największych hitach, aż do powrotu Collinsa w 2006 roku na Turn It On Again Tour.

Tło powstania

Po zakończeniu trasy koncertowej We Can't Dance Tour w listopadzie 1992 roku zespół udał się na przerwę, spotykając się ponownie tylko na jednorazowy występ charytatywny we wrześniu 1993. Ich perkusista i główny wokalista Phil Collins wznowił karierę solową i wydał Both Sides, klawiszowiec Tony Banks nagrał album z Jackiem Huesem w ramach projektu Strictly Inc., a gitarzysta/basista Mike Rutherford kontynuował działalność w swoim zespole Mike + the Mechanics. W połowie 1994 roku Collins powiedział, że śpiewanie piosenek Genesis na koncercie charytatywnym po stworzeniu Both Sides, który uważał za bardzo osobisty album, było niekomfortowe. Po raz pierwszy poczułem się jak aktor grający cudzą rolę[1]. Po spotkaniu zespołu z menedżerem Tonym Smithem latem 1995 roku, Collins odszedł[2]. Komunikat prasowy od zarządu ogłaszający tę wiadomość ukazał się w marcu 1996 roku.

Banks i Rutherford zdecydowali, że nie mają nic do stracenia i zaczęli pisać nowe piosenki w styczniu 1996 roku, aby sprawdzić czy warto kontynuować działalność Genesis[2]. Po zapisaniu kilku pomysłów byli zadowoleni z rezultatów i zaczęli przesłuchiwać wokalistów prowadzących. Na tym etapie, podstawowa struktura utworów na Calling All Stations została napisana, ale teksty nie były dopracowane. Krótko po wydaniu albumu, Wilson opisał materiał jako mieszankę ich wcześniejszego progresywnego rockowego brzmienia i późniejszego, bardziej komercyjnego okresu[3].

Dwoma największymi kandydatami byli angielski wokalista David Longdon, obecnie z Big Big Train oraz szkocki wokalista i gitarzysta Ray Wilson z grunge'owego zespołu Stiltskin. Piosenka Longdona "Hieroglyphics of Love" spodobała się producentowi Nickowi Davisowi, który przekazał ją Banksowi i Rutherfordowi i przypadła im do gustu na tyle, że zaprosili go do studia na przesłuchanie[4]. Banksowi spodobał się wokal Wilsona, gdy słuchał pierwszego albumu Stiltskin, The Mind's Eye (1994)[2]. Na pierwszym przesłuchaniu Wilson zaśpiewał utwory Genesis z usuniętym wokalem Collinsa. Na drugim został poproszony o wniesienie pomysłów wokalnych do nowej muzyki, którą napisali Banks i Rutherford, śpiewając i nucąc pomysły na miejscu. Takty z tej sesji zostały wykorzystane przez Banksa do ukształtowania wersów do "There Must Be Some Other Way"[3]. W listopadzie 1996 roku Banks i Rutherford wybrali Wilsona na nowego głównego wokalistę. Longdon powiedział, że Rutherford zadzwonił do niego z tą wiadomością, podczas gdy Banks wysłał mu kartkę świąteczną z "długą wiadomością w środku"[4]. Przyjście Wilsona do zespołu zostało upublicznione 6 czerwca 1997 roku[5].

Nagrywanie

Calling All Stations był nagrywany w Anglii od stycznia do czerwca 1997 w studiu The Farm w Chiddingfold w Surrey i wyprodukowany przez Nicka Davisa, Tony'ego Banksa oraz Mike'a Rutherforda. Album zawiera wkład izraelskiego perkusisty sesyjnego Nira Zidkyahu i amerykańskiego bębniarza Nicka D'Virgilio z progresywnego zespołu rockowego Spock's Beard. Materiał został zarejestrowany przy użyciu programu RADAR, rodzaju nieliniowego oprogramowania do cyfrowego zapisu dźwięku, zdolnego do jednoczesnego nagrywania 24 ścieżek na twarde dyski komputera[2].

Wilson powiedział, że miał raczej mały wkład w powstanie albumu[3]. Wspominał, że miał wolną rękę ze swoimi wokalami w piosenkach Rutherforda, ponieważ ten nie wie, czego chce, dopóki tego nie usłyszy, podczas gdy Banks od początku miał wypracowane sztywne pomysły[3].

Kompozycje

"Calling All Stations" jest pierwszym utworem, który Banks i Rutherford napisali na album i większość oryginalnych ujęć została zachowana w nagranej wersji. Został on użyty jako otwieracz ze względu na jego cięższe rockowe brzmienie i dramatyczny nastrój[2]. Aranżacja utworu uległa kilku zmianom, ponieważ Banks i Rutherford kazali Wilsonowi śpiewać różne linie melodyczne, aby sprawdzić, do czego zdolny jest jego głos, co w efekcie dało mocniejszy utwór. Wilson wybrał "Calling All Stations" jako swoją ulubioną piosenkę z albumu[2].

Teksty do "Small Talk" zostały napisane przez Wilsona[3]. B-side "Anything Now" był uważany za jeden z najmocniejszych utworów z sesji nagraniowych[3][6], ale nie znalazł się na albumie, ponieważ Banks uważał, że nie mogliśmy zmusić Raya do zaśpiewania go poprawnie[6].

Wydanie

Album Calling All Stations został wydany w Europie 26 sierpnia 1997 roku z konferencją prasową na żywo, wywiadem i występem akustycznym w niemieckiej telewizji i VH1 z wieży telewizyjnej w Berlinie. Dwa dni później w Kennedy Space Center na Florydzie odbyła się północnoamerykańska premiera z wywiadem na żywo i występem akustycznym, transmitowana jako ogólnokrajowy radiowy program specjalny[5].

Album ukazał się oryginalnie przede wszystkim na dominującym już wówczas formacie płyty kompaktowej, a także na kasetach magnetofonowych, w tym na dedykowanym na rynek polski oficjalnym wydaniu kasetowym (Virgin - #GENMC6, 7243 8 44607 4 7). W Wielkiej Brytanii dostępny był też w 1997 roku nakład na dwóch płytach winylowych (ale tylko z trzema stronami), o okładce typu gatefold (Virgin – #GENLP 6). Obecnie to pierwsze wydanie, to koszt co najmniej 400 złotych.

Zestaw Super Audio CD/DVD z nowymi miksami dźwięku stereo i 5.1 surround został wydany we wrześniu 2007 roku. Zestaw CD/DVD został wydany w Ameryce Północnej w listopadzie 2007 roku. W 2016 (Virgin – #4790198, 00602547901989) oraz 2018 (Virgin, UMC - #00602567489757, 6748975) album Calling All Stations doczekał się wznowienia na 180 gramowym winylu. Również zawiera trzy strony na dwóch LP.

Odbiór komercyjny

Calling All Stations osiągnął szczyt na pozycji #2 w Wielkiej Brytanii, co czyni go pierwszym studyjnym albumem Genesis, który nie dotarł na szczyt od czasu ...And Then There Were Three... (1978). Był to również ich pierwszy album, który nie wyprodukował singla z Top 20 w Wielkiej Brytanii od czasu Wind & Wuthering (1976). Albumowi nie udało się też zaistnieć w USA, gdzie dotarł jedynie do miejsca #54 na Billboard 200. To sprawiło, że Calling All Stations był pierwszym albumem Genesis od czasu Selling England by the Pound (1973), który nie znalazł się w pierwszej pięćdziesiątce. Stał się również ich pierwszym albumem od czasu A Trick of the Tail (1976), który nie wyprodukował singla na liście przebojów w USA.

Odbiór krytyczny

Steve Knopper zrecenzował album w Chicago Tribune, nazywając go bezkształtną plamą syntezatorowych dźwięków i twierdząc, że nowy wokalista Ray Wilson ma brak pewności siebie lub osobowości, nie mówiąc już o wizji, która pozwoliłaby mu odeprzeć meandryczne pomysły jego kolegów z zespołu[7]. Zarówno AllMusic jak i Rolling Stone skomentowały, że Ray Wilson był odpowiednim wokalnym zastępstwem dla Collinsa, ale uważały, że albumowi ogólnie brakowało dobrego materiału. AllMusic wybrał "Calling All Stations", "Congo" i "Not About Us" jako mocniejsze utwory albumu[8], podczas gdy Rolling Stone opisał "Shipwrecked" i "Not About Us" jako przyjemne, generyczne FM-rockowe kawałki[9]. Oba skomentowały również dziwną mieszankę art rocka i popu, uważając, że album nie zdołał się zlać w spójny styl; Rolling Stone podsumował go jako artrockowy album Mike and the Mechanics[9]. W 2014 roku Stevie Chick z The Guardian odrzucił album jako niewytłumaczalny[10].

W wywiadzie z 2019 roku Tony Banks uważał, że album zawiera kilka bardzo dobrych piosenek, ale ma w sobie pewien rodzaj jednostajności, nad którym ubolewam. Zawiera też jeden lub dwa raczej słabe utwory. Opuściliśmy też dwa z najmocniejszych utworów, co było błędem[11]. Rutherford powiedział, że nie żałuje tego albumu, ale z powodu jego sprzedaży niższej niż poprzednich, odczuł, że nastrój zmienił się pod względem słuchalności. Ponieważ uważał, że Genesis staje się aktem katalogowym, wpłynęło to na decyzję zespołu o nie kontynuowaniu działalności po tym wydawnictwie[12].

Trasa koncertowa

Genesis wsparło album 47-dniową europejską trasą koncertową od 29 stycznia do 31 maja 1998 roku, zawierającą występy na dużych arenach w całej Europie. Do podstawowego trio dołączył Zidkyahu na perkusji, perkusjonaliach i wokalach oraz irlandzki muzyk Anthony Drennan na gitarze i basie. Byli członkowie trasy Daryl Stuermer i Chester Thompson zostali początkowo zaproszeni do współpracy, ale Stuermer pracował już z Collinsem, a Thompson odmówił dołączenia po tym jak jego prośba o pełnoprawne członkostwo w zespole została odrzucona. Próby odbywały się w Bray Film Studios w Windsorze oraz w Working Men's Club w Chiddingfold, niedaleko studia nagraniowego zespołu. Trasa koncertowa zakończyła się występami na festiwalach Rock am Ring i Rock im Park w Niemczech. Większość starszych utworów została przetransponowana w niższej tonacji, aby dostosować je do niższego zakresu głosu Wilsona. W połowie koncertu zespół wykonał akustyczny medley utworów z lat 70-tych. Trasa została uwieczniona na żywo na promocyjnym albumie Calling Radio Stations.

27-dniowa trasa po Ameryce Północnej na dużych arenach miała rozpocząć się w listopadzie 1997 roku[5], ale została odwołana z powodu niewystarczającej sprzedaży biletów. Zmieniona trasa z 22 datami w mniejszych salach została zorganizowana, ale i ta została odwołana. Po zakończeniu europejskiej trasy Genesis udał się na dziesięcioletnią przerwę, aż Collins powrócił w 2007 roku na trasę Turn It On Again Tour.

Adnotacje

  1. Graff, Geoff (29 Lipiec 1994): "Phil Collins ponders life without Genesis". Tallahassee Democrat.
  2.   123456Hewitt, Alan; Pound, Simon (22 Sierpień 1997): ""An Alien Afternoon with Tony Banks" – Tony talks to TWR about the new Genesis album at The Farm". The Waiting Room Online.
  3.   123456Hewitt, Alan; Jones, Ian; Pound, Simon (25 Wrzesień 1997): ""Another Chiddingfold Afternoon" - Ray Wilson, Mike Rutherford and Nir Z talk about the new Genesis album and about their forthcoming tour". The Waiting Room Online.
  4.   12Giammetti, Mario (Listopad 2010): "David Longdon exclusive interview for 'Dusk'". Dusk.it.
  5.   123"Genesis - Calling All Stations - Press Kit". Virgin Records (Sierpień 1997).
  6.   12Aldous, Steve (2020): The Songs of Genesis: A Complete Guide to the Studio Recordings. McFarland. ISBN. 978-1-476-63984-0.
  7. Knopper, Steve (26 września 1997): "Calling All Stations". Chicago Tribune.
  8. Erlewine, Stephen Thomas: "Calling All Stations - Genesis | Songs, Reviews, Credits | AllMusic". AllMusic.
  9.   12Wild, David (10 grudnia 1997): "Genesis: Calling All Stations : Music Reviews". Rolling Stone.
  10. Chick, Stevie (3 Wrzesień 2014): "Genesis: 10 of the best". The Guardian.
  11. Anil Prasad (2019): "Tony Bank - Beyond the Physical". InnerViews: Music without Borders.
  12. Rutherford, Mike (2015): "The Living Years: The First Genesis Memoir". Thomas Dunne Books. ISBN. 978-1-250-06068-6.

Zobacz również

Genesis - Foxtrot
Foxtrot
Album, 1972
  1 za 39.00 zł  Kup teraz
Genesis - Three Sides Live
Three Sides Live
Album, 1982

Wydania

RokTytuł / Format / KrajWytwórnia / Katalog #
Genesis - ...Calling All Stations...1997
CD, Europa
  1 za 19.00 zł  Kup teraz
Virgin
7243 8 44607 2 3, GENCD6
Genesis - ...Calling All Stations...1997
Kaseta, Polska
Virgin
GENMC6, 7243 8 44607 4 7

Certyfikaty i sprzedaż

Kraj / RegionSprzedażCertyfikat
  Szwajcaria25,000  Złota płyta
  Niemcy250,000  Złota płyta
  Hiszpania50,000  Złota płyta
  Francja118,600  Złota płyta
  Wielka Brytania100,000  Złota płyta
  Włochy50,000  Złota płyta
  Polska50,000  Złota płyta
  Stany Zjednoczone110,000