Brak dostępnych egzemplarzy tej płyty w sprzedaży.
Kliknij przycisk Obserwuj (powyżej), aby zostać poinformowany, gdy pojawi się w sklepie jakieś wydanie tej płyty.

Informacje o płycie

 7 minut czytania

Live After Death jest muzycznym albumem koncertowym oraz zapisem wideo angielskiego zespołu heavy metalowego Iron Maiden, pierwotnie wydanym w październiku 1985 roku przez EMI w Europie i jego siostrzaną wytwórnię Capitol Records w USA (został ponownie wydany przez Sanctuary/Columbia Records w USA w 2002 roku na CD i przez Universal Music Group/Sony BMG Music Entertainment na DVD). Został zarejestrowany w Long Beach Arena w Kalifornii i Hammersmith Odeon w Londynie podczas trasy koncertowej zespołu World Slavery Tour.

Filmowa wersja koncertu zawiera tylko materiały z koncertów w Long Beach i została wznowiona na DVD 4 lutego 2008 roku, co zbiegło się w czasie z rozpoczęciem trasy Somewhere Back in Time World Tour[1]. Oprócz kompletnego koncertu, DVD zawiera część 2 serii DVD "The History of Iron Maiden", która rozpoczęła się w 2004 roku wydawnictwem The Early Days, a kontynuowała w 2013 roku Maiden England '88, dokumentując nagranie albumu Powerslave oraz następującą po nim trasę World Slavery Tour.

Tournee Iron Maiden World Slavery Tour rozpoczęło się w Warszawie 9 sierpnia 1984 roku[2] i trwało 331 dni[3], podczas których wykonano 187 koncertów[4]. Intro koncertu, wstęp przed utworem "Aces High", jest częścią przemówienia Winstona Churchilla w Izbie Gmin w Wielkiej Brytanii, wygłoszonego 4 czerwca 1940 roku[5]. W nawiązaniu do albumu Powerslave z 1984 roku, wystrój scen na trasie koncertowej nawiązywał do motywu starożytnego Egiptu, ozdobionego sarkofagami i hieroglifami egipskimi oraz zmumifikowanych przedstawień maskotki zespołu, Eddiego, a także licznych efektów pirotechnicznych[6]. Teatralny charakter występu scenicznego sprawił, że stał się on jedną z najbardziej cenionych tras koncertowych zespołu, stanowiąc idealne tło dla ich pierwszej podwójnej płyty koncertowej i zarejestrowanego filmu z wykonań na żywo[7].

Na potrzeby filmu Live After Death zespół zatrudnił reżysera Jima Yukicha do nakręcenia dwóch koncertów w Long Beach Arena w Kalifornii w dniach 14-17 marca 1985 roku[7][8]. Według basisty Steve'a Harrisa, podczas gdy wideo wykorzystało materiał z dwóch nocy w Long Beach, wersja audio składa się tylko z jednego występu, choć nie podano dokładnych dat[9]. Jednak podczas "Running Free" na wersji audio Bruce Dickinson odnosi się do czwartego koncertu w tym miejscu, co powinno oznaczać, że wersja audio została nagrana w niedzielę 17 marca. Harris stwierdził, że nawet gdyby mieli czas, nie dodaliby do ścieżki dźwiękowej żadnego studyjnego overdubbingu, stwierdzając, że i tak byliśmy naprawdę przeciwko tym wszystkim zabiegom postprodukcyjnym [...] To musi być całkowicie na żywo[9].

Utwory i różnice pomiędzy wydaniem na winylu i CD

Pierwsze 13 utworów (12 piosenek i intro) w wersji audio nagrano w Long Beach Arena w Long Beach w Kalifornii w dniach 14-17 marca 1985 roku[7]. Ostatnie 5 nagrano natomiast wcześniej na tej samej trasie, w Hammersmith Odeon (obecnie Hammersmith Apollo) w Londynie w dniach 8, 9, 10 i 12 października 1984 roku[10]. Na oryginalnej, podwójnej wersji płyty, nagrania z Long Beach znajdują się na trzech pierwszych stronach, podczas gdy te nagrane w Londynie ("Wrathchild", "Children of the Damned", "22 Acacia Avenue", "Die With Your Boots On" i "Phantom of the Opera") znajdują się na stronie czwartej[11].

Pierwsza wersja na CD (wydana w grudniu 1985 roku) zawiera trzy pierwsze strony wersji LP. Czwarta strona nie została dołączona ze względu na ograniczenia pojemności[12]. Dodatkowo, "Running Free" został skrócony z 8:16 na winylu do 3:16 na CD poprzez wyeliminowanie interakcji z tłumem, podczas gdy intro i pierwszy utwór, "Aces High", zostały połączone w ten sam utwór[12]. Reedycja z 1995 roku (która nie została zremasterowana) zawiera tę nieco skróconą wersję koncertu, ale dołączona jest do niej dodatkowa płyta CD zawierająca strony B z singli promujących koncert[13]. Reedycja z 1998 roku zawiera nieedytowane wersje wszystkich utworów, a dodatkowo usuwa wyciszenia oddzielające oryginalne strony winylowe. Do tej wersji dołączona jest również druga płyta CD, tym razem zawierająca brakujące utwory z czwartej strony oryginalnego LP[14].

Projekt okładki i grafika

Okładka została wykonana przez Dereka Riggsa i przedstawia maskotkę zespołu, Eddiego, powstającego z grobu. Wygrawerowany na jego nagrobku cytat pochodzi z horroru "The Nameless City"[15] (pol. "Bezimienne miasto") autorstwa H.P. Lovecrafta:

That is not dead which can eternal lie
Yet with strange aeons even death may die.
Nie jest umarłym ten, który spoczywa wiekami
Nawet śmierć może umrzeć już z dziwnymi eonami.

Na nagrobku wyryte jest również to, co wydaje się być pełnym imieniem Eddiego, "Edward T H--", którego końcówka (jego przypuszczalne nazwisko, "Head", pol. "Głowa") jest przesłonięta kępą gnoju. Sam wizerunek Eddiego na okładce jest natomiast kontynuacją poprzednich grafik z jego udziałem[16]. Jego długie włosy odrosły i ma metalowe łańcuchy podobne do tych z albumu Piece Of Mind, a w jego czaszkę uderza piorun.

Tylna okładka przedstawia resztę cmentarza i miasto niszczone przez pioruny, które według Riggsa zostało zainspirowane obrazem Johna Martina "Zniszczenie Sodomy i Gomory"[15]. Śmierć pojawia się w chmurach nad zniszczonym miastem. Ta postać jest stałym elementem okładek Riggsa (takich jak "Twilight Zone", "The Trooper", Powerslave i Somewhere In Time)[17]. W pobliżu grobu Eddiego znajduje się czarny kot z aureolą, który również pojawia się na okładkach Somewhere in Time i "Twilight Zone" i według Riggsa w tym elemencie tak naprawdę nie chodziło o nic i zostały dodane aby zwrócić uwagę ludzi. Po lewej stronie kota znajduje się nagrobek z napisem "Here lies Derek Riggs", pol. "Tu spoczywa Derek Riggs". Artysta umieścił też nagrobki, które brzmią "Live With Pride", dodany na prośbę zespołu, aby pokazać sprzeciw wobec występów z playbacku, "Here Lies Faust In Body Only", na cześć niemieckiej legendy, Fausta, który sprzedał duszę diabłu (stąd tekst "In Body Only", czyli "Tu spoczywa Faust, ale tylko ciało"), oraz zwykły nagrobek, z napisem "Thank You", reprezentujący Grateful Dead[15].

Odbiór krytyczny

Live After Death jest wysoko oceniany przez krytyków od momentu jego wydania. Magazyny Kerrang! i Sputnikmusic zgadzają się, że jest to prawdopodobnie najlepszy album na żywo wszech czasów[18][19], podczas gdy AllMusic określa go jako bez wątpienia jeden z najlepszych albumów heavy metalowych na żywo[20].

Sputnikmusic argumentuje, że jest to najlepszy album koncertowy zespołu, dochodząc do wniosku, że wydawnictwo Iron Maiden z 1985 roku ma wszystko, o co można prosić. Dzięki ekscytującym interpretacjom klasycznych piosenek i genialnym występom, Live After Death to całkiem przyjemne słuchanie[18]. PopMatters opisuje go jako porywającą, 102-minutową kolekcję Maiden w momencie ich szczytowej formy... absolutny skarb dla fanów [który] został powszechnie uznany za natychmiastowy klasyk w tym gatunku[21].

Filmowy odpowiednik albumu spotkał się z podobnym uznaniem krytyków, a AllMusic stwierdził, że Live After Death to wizualna przyjemność, tak samo jak dźwiękowa. Kunsztowna inscenizacja i efekty świetlne są znakomite. Również montaż jest znakomity [z] bardzo nielicznymi szybkimi, wywołującymi drgania cięciami kamery[22]. Dodatkowa zawartość znajdująca się w reedycji DVD z 2008 roku została również pochwalona przez PopMatters[23], Kerrang![19] i About.com[24].

Od czasu premiery, płyta koncertowa Live After Death grupy Iron Maiden zebrała stałe pochwały krytyków, a recenzenci zaznaczyli, że jest to jeden z najlepszych albumów na żywo w tym gatunku.

Wydanie albumu było dla zespołu również niezwykle korzystne z innego względu, gdyż oznaczało możliwość opóźnienia nagrania kolejnej płyty studyjnej Somewhere in Time z 1986 roku o ponad rok. Ten czas wolny po trasie World Slavery Tour zespół wykorzystał na regenerację, gdyż rozpaczliwie potrzebował odpoczynku po ciężkiej trasie.

Album został również opisany przez Classic Rock jako ostatni wielki album na żywo z epoki winyli[25].

Adnotacje

  1. Lane, Daniel (7 września 2007): "Iron Maiden Tour Plans". Metal Hammer.
  2. Bushell, Garry; Halfin, Ross (1985): Running Free, The Official Story of Iron Maiden. Zomba Books. Wydanie 2nd. s. 128. ISBN. 0-946391-84-X.
  3. Wall, Mick (2004): Iron Maiden: Run to the Hills, the Authorised Biography. Sanctuary Publishing. Wydanie 3rd. s. 253. ISBN. 1-86074-542-3.
  4. "The History of Iron Maiden part 3". Maiden England '88 (DVD) . EMI (25 marca 2013). 25 marca 2013.
  5. Brannigan, Paul (2002): "Rising Power" Kerrang! (2). s. 88–89.
  6. Wall, Mick (2004): Iron Maiden: Run to the Hills, the Authorised Biography. Sanctuary Publishing. Wydanie 3rd. s. 254. ISBN. 1-86074-542-3.
  7.   123Wall, Mick (2004): Iron Maiden: Run to the Hills, the Authorised Biography. Sanctuary Publishing. Wydanie 3rd. s. 255. ISBN. 1-86074-542-3.
  8. Wall, Mick (2004): Iron Maiden: Run to the Hills, the Authorised Biography. Sanctuary Publishing. Wydanie 3rd. s. 256. ISBN. 1-86074-542-3.
  9.   12Wall, Mick (2004): Iron Maiden: Run to the Hills, the Authorised Biography. Sanctuary Publishing. Wydanie 3rd. s. 257. ISBN. 1-86074-542-3.
  10. Bushell, Garry; Halfin, Ross (1985): Running Free, The Official Story of Iron Maiden. Zomba Books. Wydanie 2nd. s. 130. ISBN. 0-946391-84-X.
  11. "Live After Death" (Notatki z wydania). EMI (14 października 1985). 14 października 1985.
  12.   12"Live After Death CD" (Notatki z wydania). EMI (14 października 1985). 14 października 1985.
  13. "Live After Death Bonus CD" (Notatki z wydania). EMI (1995). 1995.
  14. "Live After Death Remastered" (Notatki z wydania). EMI (1998). 1998.
  15.   123Popoff, Martin (2006): Run for Cover: The Art of Derek Riggs. Aardvark Publishing. Wydanie 1. s. 74. ISBN. 1-4276-0538-6.
  16. Popoff, Martin (2006): Run for Cover: The Art of Derek Riggs. Aardvark Publishing. Wydanie 1. s. 73. ISBN. 1-4276-0538-6.
  17. Popoff, Martin (2006): Run for Cover: The Art of Derek Riggs. Aardvark Publishing. Wydanie 1. s. 90. ISBN. 1-4276-0538-6.
  18.   12Mikesn (5 października 2006): "Iron Maiden - Live After Death (album review ) | Sputnikmusic". Sputnikmusic.
  19.   12Riddell, Alastair (Luty 2008): "Kerrang! Review Live After Death DVD". Kerrang!. s. 49.
  20. Prato, Greg: "Live After Death - Iron Maiden | Songs, Reviews, Credits | AllMusic". AllMusic.
  21. Begrand, Adrien (13 lipca 2005): "Recenzja płyty". PopMatters.
  22. Adams, Bret: "Iron Maiden Live After Death (VHS) review". AllMusic.
  23. Begrand, Adrien (18 lutego 2008): "Iron Maiden: Live After Death [DVD]". PopMatters.
  24. Bowar, Chad: "Iron Maiden – Live After Death DVD Review". About.com.
  25. Evans, Mike (2015): Vinyl. Sterling. s. 193. ISBN. 978-1-4549-1781-6.

Zobacz również

Iron Maiden - Somewhere In Time
Somewhere In Time
Album, 1986
  1 za 39.00 zł  Kup teraz
Iron Maiden - Powerslave
Powerslave
Album, 1984
  1 za 39.00 zł  Kup teraz
Iron Maiden - The Number of the Beast
The Number of the Beast
Album, 1982
  1 w magazynie  Zobacz

Wydania

RokTytuł / Format / KrajWytwórnia / Katalog #
Iron Maiden - Live After Death1985
2 x Winyl, LP, Gatefold Sleeve, Polska
Tonpress
SX-T 111, SX-T 112

Opinie

Certyfikaty i sprzedaż

Kraj / RegionSprzedażCertyfikat
  Austria25,000  Złota płyta
  Kanada200,000  2 x Platynowa płyta
  Niemcy250,000  Złota płyta
  Wielka Brytania100,000  Złota płyta
  Szwecja50,000  Złota płyta
  Stany Zjednoczone1,000,000  Platynowa płyta