Iron Maiden - Live After Death (Album, 1985): oprawa graficzna przedniej okładki
      Dyskografia
      Zmień płytę na kolejną w dyskografii artysty
      A Real Live One [1993]

      Statystyki ocen profesjonalnych krytyków

      9.5
      Ocena 9.5 / 10

      Najwyższa
      10
      Najniższa
      8
      Na podstawie 10 recenzji krytyków
      Zobacz oceny krytyków

      Informacje o płycie

      Live After Death jest muzycznym albumem koncertowym oraz zapisem wideo angielskiego zespołu heavy metalowego Iron Maiden, pierwotnie wydanym w październiku 1985 roku przez EMI w Europie i jego siostrzaną wytwórnię Capitol Records w USA (został ponownie wydany przez Sanctuary/Columbia Records w USA w 2002 roku na CD i przez Universal Music Group/Sony BMG Music Entertainment na DVD). Został zarejestrowany w Long Beach Arena w Kalifornii i Hammersmith Odeon w Londynie podczas trasy koncertowej zespołu World Slavery Tour.

      Od czasu premiery, płyta koncertowa Live After Death grupy Iron Maiden zebrała stałe pochwały krytyków, a recenzenci zaznaczyli, że jest to jeden z najlepszych albumów na żywo w tym gatunku.

      Wydanie albumu było dla zespołu również niezwykle korzystne z innego względu, gdyż oznaczało możliwość opóźnienia nagrania kolejnej płyty studyjnej Somewhere in Time z 1986 roku o ponad rok. Ten czas wolny po trasie World Slavery Tour zespół wykorzystał na regenerację, gdyż rozpaczliwie potrzebował odpoczynku po ciężkiej trasie.

      Filmowa wersja koncertu zawiera tylko materiały z koncertów w Long Beach i została wznowiona na DVD 4 lutego 2008 roku, co zbiegło się w czasie z rozpoczęciem trasy Somewhere Back in Time World Tour[1]. Oprócz kompletnego koncertu, DVD zawiera część 2 serii DVD "The History of Iron Maiden", która rozpoczęła się w 2004 roku wydawnictwem The Early Days, a kontynuowała w 2013 roku Maiden England '88, dokumentując nagranie albumu Powerslave oraz następującą po nim trasę World Slavery Tour.

      Tournee Iron Maiden World Slavery Tour rozpoczęło się w Warszawie 9 sierpnia 1984 roku[2] i trwało 331 dni[3], podczas których wykonano 187 koncertów[4]. Intro koncertu, wstęp przed utworem "Aces High", jest częścią przemówienia Winstona Churchilla w Izbie Gmin w Wielkiej Brytanii, wygłoszonego 4 czerwca 1940 roku[5]. W nawiązaniu do albumu Powerslave z 1984 roku, wystrój scen na trasie koncertowej nawiązywał do motywu starożytnego Egiptu, ozdobionego sarkofagami i hieroglifami egipskimi oraz zmumifikowanych przedstawień maskotki zespołu, Eddiego, a także licznych efektów pirotechnicznych[6]. Teatralny charakter występu scenicznego sprawił, że stał się on jedną z najbardziej cenionych tras koncertowych zespołu, stanowiąc idealne tło dla ich pierwszej podwójnej płyty koncertowej i zarejestrowanego filmu z wykonań na żywo[7].

      Na potrzeby filmu Live After Death zespół zatrudnił reżysera Jima Yukicha do nakręcenia dwóch koncertów w Long Beach Arena w Kalifornii w dniach 14-17 marca 1985 roku[7][8]. Według basisty Steve'a Harrisa, podczas gdy wideo wykorzystało materiał z dwóch nocy w Long Beach, wersja audio składa się tylko z jednego występu, choć nie podano dokładnych dat[9]. Jednak podczas "Running Free" na wersji audio Bruce Dickinson odnosi się do czwartego koncertu w tym miejscu, co powinno oznaczać, że wersja audio została nagrana w niedzielę 17 marca. Harris stwierdził, że nawet gdyby mieli czas, nie dodaliby do ścieżki dźwiękowej żadnego studyjnego overdubbingu, stwierdzając, że i tak byliśmy naprawdę przeciwko tym wszystkim zabiegom postprodukcyjnym [...] To musi być całkowicie na żywo[9].

      Utwory i różnice pomiędzy wydaniem na winylu i CD

      Pierwsze 13 utworów (12 piosenek i intro) w wersji audio nagrano w Long Beach Arena w Long Beach w Kalifornii w dniach 14-17 marca 1985 roku[7]. Ostatnie 5 nagrano natomiast wcześniej na tej samej trasie, w Hammersmith Odeon (obecnie Hammersmith Apollo) w Londynie w dniach 8, 9, 10 i 12 października 1984 roku[10]. Na oryginalnej, podwójnej wersji płyty, nagrania z Long Beach znajdują się na trzech pierwszych stronach, podczas gdy te nagrane w Londynie ("Wrathchild", "Children of the Damned", "22 Acacia Avenue", "Die With Your Boots On" i "Phantom of the Opera") znajdują się na stronie czwartej[11].

      Pierwsza wersja na CD (wydana w grudniu 1985 roku) zawiera trzy pierwsze strony wersji LP. Czwarta strona nie została dołączona ze względu na ograniczenia pojemności[12]. Dodatkowo, "Running Free" został skrócony z 8:16 na winylu do 3:16 na CD poprzez wyeliminowanie interakcji z tłumem, podczas gdy intro i pierwszy utwór, "Aces High", zostały połączone w ten sam utwór[12]. Reedycja z 1995 roku (która nie została zremasterowana) zawiera tę nieco skróconą wersję koncertu, ale dołączona jest do niej dodatkowa płyta CD zawierająca strony B z singli promujących koncert[13]. Reedycja z 1998 roku zawiera nieedytowane wersje wszystkich utworów, a dodatkowo usuwa wyciszenia oddzielające oryginalne strony winylowe. Do tej wersji dołączona jest również druga płyta CD, tym razem zawierająca brakujące utwory z czwartej strony oryginalnego LP[14].

      Projekt okładki i grafika

      Okładka została wykonana przez Dereka Riggsa i przedstawia maskotkę zespołu, Eddiego, powstającego z grobu. Wygrawerowany na jego nagrobku cytat pochodzi z horroru "The Nameless City"[15] (pol. "Bezimienne miasto") autorstwa H.P. Lovecrafta:

      That is not dead which can eternal lie
      Yet with strange aeons even death may die.
      Nie jest umarłym ten, który spoczywa wiekami
      Nawet śmierć może umrzeć już z dziwnymi eonami.

      Na nagrobku wyryte jest również to, co wydaje się być pełnym imieniem Eddiego, "Edward T H--", którego końcówka (jego przypuszczalne nazwisko, "Head", pol. "Głowa") jest przesłonięta kępą gnoju. Sam wizerunek Eddiego na okładce jest natomiast kontynuacją poprzednich grafik z jego udziałem[16]. Jego długie włosy odrosły i ma metalowe łańcuchy podobne do tych z albumu Piece Of Mind, a w jego czaszkę uderza piorun.

      Tylna okładka przedstawia resztę cmentarza i miasto niszczone przez pioruny, które według Riggsa zostało zainspirowane obrazem Johna Martina "Zniszczenie Sodomy i Gomory"[15]. Śmierć pojawia się w chmurach nad zniszczonym miastem. Ta postać jest stałym elementem okładek Riggsa (takich jak "Twilight Zone", "The Trooper", Powerslave i Somewhere In Time)[17]. W pobliżu grobu Eddiego znajduje się czarny kot z aureolą, który również pojawia się na okładkach Somewhere in Time i "Twilight Zone" i według Riggsa w tym elemencie tak naprawdę nie chodziło o nic i zostały dodane aby zwrócić uwagę ludzi. Po lewej stronie kota znajduje się nagrobek z napisem "Here lies Derek Riggs", pol. "Tu spoczywa Derek Riggs". Artysta umieścił też nagrobki, które brzmią "Live With Pride", dodany na prośbę zespołu, aby pokazać sprzeciw wobec występów z playbacku, "Here Lies Faust In Body Only", na cześć niemieckiej legendy, Fausta, który sprzedał duszę diabłu (stąd tekst "In Body Only", czyli "Tu spoczywa Faust, ale tylko ciało"), oraz zwykły nagrobek, z napisem "Thank You", reprezentujący Grateful Dead[15].

      Odbiór krytyczny

      Live After Death jest wysoko oceniany przez krytyków od momentu jego wydania. Magazyny Kerrang! i Sputnikmusic zgadzają się, że jest to prawdopodobnie najlepszy album na żywo wszech czasów[18][19], podczas gdy AllMusic określa go jako bez wątpienia jeden z najlepszych albumów heavy metalowych na żywo[20].

      Sputnikmusic argumentuje, że jest to najlepszy album koncertowy zespołu, dochodząc do wniosku, że wydawnictwo Iron Maiden z 1985 roku ma wszystko, o co można prosić. Dzięki ekscytującym interpretacjom klasycznych piosenek i genialnym występom, Live After Death to całkiem przyjemne słuchanie[18]. PopMatters opisuje go jako porywającą, 102-minutową kolekcję Maiden w momencie ich szczytowej formy... absolutny skarb dla fanów [który] został powszechnie uznany za natychmiastowy klasyk w tym gatunku[21].

      Filmowy odpowiednik albumu spotkał się z podobnym uznaniem krytyków, a AllMusic stwierdził, że Live After Death to wizualna przyjemność, tak samo jak dźwiękowa. Kunsztowna inscenizacja i efekty świetlne są znakomite. Również montaż jest znakomity [z] bardzo nielicznymi szybkimi, wywołującymi drgania cięciami kamery[22]. Dodatkowa zawartość znajdująca się w reedycji DVD z 2008 roku została również pochwalona przez PopMatters[23], Kerrang![19] i About.com[24].

      Album został również opisany przez Classic Rock jako ostatni wielki album na żywo z epoki winyli[25].

      Adnotacje

      1. Lane, Daniel (7 Wrzesień 2007): "Iron Maiden Tour Plans". Metal Hammer.
      2. Bushell, Garry; Halfin, Ross (1985): Running Free, The Official Story of Iron Maiden. Zomba Books. s. 128. ISBN. 0-946391-84-X.
      3. Wall, Mick (2004): Iron Maiden: Run to the Hills, the Authorised Biography. Sanctuary Publishing. s. 253. ISBN. 1-86074-542-3.
      4. "The History of Iron Maiden part 3". Maiden England '88 (DVD) . EMI. 25 Marzec 2013.
      5. Brannigan, Paul (2002): "Rising Power" Kerrang! Legends (2). s. 88–89.
      6. Wall, Mick (2004): Iron Maiden: Run to the Hills, the Authorised Biography. Sanctuary Publishing. s. 254. ISBN. 1-86074-542-3.
      7.   123Wall, Mick (2004): Iron Maiden: Run to the Hills, the Authorised Biography. Sanctuary Publishing. s. 255. ISBN. 1-86074-542-3.
      8. Wall, Mick (2004): Iron Maiden: Run to the Hills, the Authorised Biography. Sanctuary Publishing. s. 256. ISBN. 1-86074-542-3.
      9.   12Wall, Mick (2004): Iron Maiden: Run to the Hills, the Authorised Biography. Sanctuary Publishing. s. 257. ISBN. 1-86074-542-3.
      10. Bushell, Garry; Halfin, Ross (1985): Running Free, The Official Story of Iron Maiden. Zomba Books. s. 130. ISBN. 0-946391-84-X.
      11. "Live After Death" (Notatki z wydania). EMI. 14 Październik 1985.
      12.   12"Live After Death CD" (Notatki z wydania). EMI. 14 Październik 1985.
      13. "Live After Death Bonus CD" (Notatki z wydania). EMI. 1995.
      14. "Live After Death Remastered" (Notatki z wydania). EMI. 1998.
      15.   123Popoff, Martin (2006): Run for Cover: The Art of Derek Riggs. Aardvark Publishing. s. 74. ISBN. 1-4276-0538-6.
      16. Popoff, Martin (2006): Run for Cover: The Art of Derek Riggs. Aardvark Publishing. s. 73. ISBN. 1-4276-0538-6.
      17. Popoff, Martin (2006): Run for Cover: The Art of Derek Riggs. Aardvark Publishing. s. 90. ISBN. 1-4276-0538-6.
      18.   12Mikesn (5 października 2006): "Iron Maiden - Live After Death (album review ) | Sputnikmusic". Sputnikmusic.
      19.   12Riddell, Alastair (Luty 2008): "Kerrang! Review Live After Death DVD". Kerrang!. s. 49.
      20. Prato, Greg: "Live After Death - Iron Maiden | Songs, Reviews, Credits | AllMusic". Allmusic.
      21. Begrand, Adrien (13 lipca 2005): "Recenzja płyty". PopMatters.
      22. Adams, Bret: "Iron Maiden Live After Death (VHS) review". AllMusic.
      23. Begrand, Adrien (18 Luty 2008): "Iron Maiden: Live After Death [DVD]". PopMatters.
      24. Bowar, Chad: "Iron Maiden – Live After Death DVD Review". About.com.
      25. Evans, Mike (2015): Vinyl. Sterling. s. 193. ISBN. 978-1-4549-1781-6.

      Zobacz również

      Iron Maiden - Somewhere In Time
      Somewhere In Time
      Album, 1986
        1 za 37.00 zł  Kup teraz
      Iron Maiden - Seventh Son Of A Seventh Son
      Seventh Son Of A Seventh Son
      Album, 1988
        1 za 37.00 zł  Kup teraz
      Iron Maiden - Brave New World
      Brave New World
      Album, 2000
        2 od 35.00 zł  Kup teraz

      Certyfikaty i sprzedaż

      Kraj / RegionSprzedażCertyfikat
        Austria25,000  Złota płyta
        Kanada200,000  2 x Platynowa płyta
        Niemcy250,000  Złota płyta
        Wielka Brytania100,000  Złota płyta
        Szwecja50,000  Złota płyta
        Stany Zjednoczone1,000,000  Platynowa płyta

      Góra