Iron Maiden - No Prayer For The Dying (Album, 1990): oprawa graficzna przedniej okładki
Seventh Son Of A Seventh Son [1988]
Dyskografia
Zmień płytę na poprzednią lub kolejną w dyskografii artysty
Fear of the Dark [1992]
AlbumStudyjny1 października 1990
  • od czerwca do września 1990 roku
  • - Steve Harris' Barn
  • - Rolling Stones Mobile
Posiadamy w sprzedaży   1  egzemplarz  tej płyty za 39.00 zł

Informacje o płycie

 4 minuty czytania

No Prayer for the Dying to ósmy studyjny album angielskiego zespołu heavy metalowego Iron Maiden. Został nagrany pomiędzy czerwcem a wrześniem 1990 roku w angielskim studiu Barnyard Studios. Pierwsze wydanie ukazało na początku października tego samego roku nakładem wytwórni EMI w Wielkiej Brytanii i Europie oraz Epic i Capitol Records w Ameryce Północnej (odpowiednio w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie). Pomimo, że płyta spotkała się na ogół z negatywnymi recenzjami, to na brytyjskiej liście UK Albums Chart wspięła aż na 2 pozycję i zawiera również jedyny przebój numer jeden grupy w Wielkiej Brytanii na liście Singles Chart - "Bring Your Daughter... to the Slaughter".

Album No Prayer for the Dying formacji Iron Maiden zawiera przebojowy utwór "Bring Your Daughter... to the Slaughter", który pomimo zakazu wydanego przez BBC, pozostaje jedynym singlem numer jeden grupy w Wielkiej Brytanii.

Utwór został napisany przez Bruce'a Dickinsona i pierwotnie nagrany z jego solowym zespołem na potrzeby ścieżki dźwiękowej do filmu z 1989 roku A Nightmare on Elm Street 5: The Dream Child (pol. "Koszmar z ulicy Wiązów 5: Dziecko snów"). Gitarzysta Steve Harris zdecydował jednak, że piosenka będzie "świetna dla Maiden" i postanowił ją ponownie nagrać z zespołem i umieścić na płycie.

Album charakteryzuje fakt, że na nim dokonała się pierwsza zmiana w składzie grupy od 1982 roku. Gitarzysta Adrian Smith opuścił zespół w fazie przedprodukcyjnej, niezadowolony z kierunku muzycznego jaki obrała formacja i przyczynił się do powstania tylko jednego utworu na płycie - "Hooks in You". Smitha zastąpił Janick Gers, który wcześniej współpracował z wokalistą Brucem Dickinsonem przy jego pierwszym solowym albumie, Tattooed Millionaire, a także z Ianem Gillanem, byłym wokalistą MarillionFishem oraz z nowofalowym brytyjskim zespołem heavy metalowym White Spirit.

Płyta odeszła od kierunku rocka progresywnego, przesyconego syntezatorami i klawiszami, obecnego na dwóch poprzednich studyjnych albumach zespołu (Somewhere In Time z 1986 roku i Seventh Son Of A Seventh Son z 1988) na rzecz bardziej "obdartego", prostego stylu, przypominającego wcześniejszy materiał grupy, który zapoczątkował również zmianę stylu wokalnego Bruce'a Dickinsona z operowego brzmienia lat 80-tych na ostrzejszy sposób śpiewania.

Pomysł wydania bardziej "ulicznego" albumu również zainspirował zespół do nagrania materiału w stodole na terenie posiadłości basisty Steve'a Harrisa w Essex, za pomocą mobilnego studia Rolling Stones. Oznacza to, że jest to pierwszy album Iron Maiden nagrany w ich ojczyźnie od czasu ukazania się w 1982 roku albumu The Number of the Beast. Dickinson stwierdził jednak, że ten pomysł był błędem, komentując, że "To było gówno! To była gównianie brzmiąca płyta i żałuję, że zrobiliśmy to w ten sposób. Byłem wtedy tak samo winny jak każdy inny...".

Album odszedł również od literackich i historycznych tematów lirycznych na rzecz bardziej politycznych treści, koncentrując się na wykorzystywaniu religijnym (np. w pierwszym singlu płyty, "Holy Smoke") i kwestiach społecznych ("Public Enema Number One"). Jest również jedynym dotychczas albumem studyjnym Iron Maiden bez piosenki o długości przekraczającej sześć minut i drugim, który zawiera w tekstach profanację (debiutancki album jest tym pierwszym). Było to również pierwsze wydawnictwo zespołu w Epic Records w USA, po tym jak zespół opuścił Capitol Records, ale był nadal sprzedawany za pośrednictwem EMI na wszystkich terytoriach poza Stanami Zjednoczonymi. Mimo że w większości krajów album radził sobie nieźle na listach przebojów, szczególnie w Wielkiej Brytanii, gdzie zadebiutował na #2 pozycji, był to ostatni album zespołu, który otrzymał status złotej płyty w USA.

No Prayer for the Dying nie podąża za ciągłością poprzednich okładek płyt, ponieważ Eddie nie eksponuje już ani lobotomii, ani ulepszeń cyborgowych. Istnieją również dwie wersje okładki. Oryginalna wersja z 1990 roku przedstawia Eddiego wyskakującego z grobu i chwytającego grabarza (na podobieństwo menadżera zespołu, Roda Smallwooda) za szyję. Smallwoodowi nie spodobała się jednak ta postać i poprosił artystę Dereka Riggsa o usunięcie go z okładki na powtórne wydanie w 1998 roku, chociaż oryginalna grafika jest używana na samej płycie. Dodatkowo do tablicy na grobie dodano napis, który Riggs początkowo pozostawił pusty, aby umożliwić zespołowi dopisanie własnych słów, i który brzmi: "After the Daylight, The Night of Pain, That is not Dead, Which Can Rise Again" (pol. "Po świetle dnia, w Noc Bólu, To nie jest martwe, Co może znów powstać").

Zobacz również

Iron Maiden - A Real Dead One
A Real Dead One
Album, 1993
Iron Maiden - Powerslave
Powerslave
Album, 1984
  1 za 39.00 zł  Kup teraz
Iron Maiden - Iron Maiden
Iron Maiden
Album, 1980
  1 za 69.00 zł  Kup teraz

Wydania

RokTytuł / Format / KrajWytwórnia / Katalog #
Iron Maiden - No Prayer For The Dying1990
Winyl, LP, Wielka Brytania
EMI
EMD 1017
Iron Maiden - No Prayer For The Dying1990
CD, Japonia
EMI
TOCP 6450
Iron Maiden - No Prayer For The Dying1990
CD, CD-Extra, Reedycja, Remastering, Repress, Wielka Brytania i Europa
  1 za 39.00 zł  Kup teraz
EMI
7243 4 96865 0 2, 496 8650
Iron Maiden - No Prayer For The Dying1995
CD, CD, Wszystkie nośniki, Reedycja, Edycja limitowana, Wielka Brytania i Europa
EMI United Kingdom
7243 8 35876 2 9

Certyfikaty i sprzedaż

Kraj / RegionSprzedażCertyfikat
  Kanada100,000  Platynowa płyta
  Wielka Brytania100,000  Złota płyta
  Stany Zjednoczone500,000  Złota płyta