Jean-Michel Jarre - Equinoxe (Album, 1978): oprawa graficzna przedniej okładki
Oxygène [1976]
Dyskografia
Zmień płytę na poprzednią lub kolejną w dyskografii artysty
Les Chants Magnétiques  [1981]
AlbumStudyjnygrudzień 1978
  • od stycznia do sierpnia 1978 roku
  • - Jean-Michel Jarre Private Studio
  Brak dostępnych egzemplarzy tej płyty w sprzedaży.
Kliknij przycisk Obserwuj (powyżej), aby zostać poinformowany, gdy pojawi się w sklepie jakieś wydanie tej płyty.

Informacje o płycie

 6 minut czytania

Équinoxe (polskie znaczenie: Równonoc) to czwarty studyjny album francuskiego wykonawcy i kompozytora muzyki elektronicznej Jeana-Michela Jarre'a, wydany w grudniu 1978 roku w wytwórni płytowej Disques Dreyfus, na licencji Polydor. Materiał nagrywany był w okresie od stycznia do sierpnia tego roku na sprzęcie MCI-Studio w prywatnym studiu artysty mieszczącym się w paryskim apartamencie. Ostatecznego miksu dokonano natomiast w Gang Recording Studio. Producentem oraz autorem wszystkich nagrań był Jarre.

Équinoxe jest albumem koncepcyjnym, będącym alegorycznym, elektronicznym hymnem na cześć życia i natury. Kontynuuje on wielki międzynarodowy sukces artysty, po Oxygène z 1976 roku, który sprzedał się w blisko 18 milionach egzemplarzy na całym świecie. Muzyk rozwinął tutaj jednak swoje brzmienie, wykorzystując bardziej dynamiczne i rytmiczne elementy, zwłaszcza większe zastosowanie sekwencjonowania na liniach basu. Wiele z tego zostało osiągnięte przy użyciu niestandardowego sprzętu opracowanego przez jego współpracownika Michela Geissa. Album prezentowany jest jako dwa zestawy muzyczne, z których każdy składa się z 4 części i zajmuje jedną stronę winylowego wydania albumu. W tym celu poszczególne utwory na płycie płynnie się rozdzielają.

Płyta była numerem jeden we Francji, zdobywając na tym rynku status platynowej płyty i osiągnęła także wysoką #11 pozycję na brytyjskiej liście najlepszych albumów oraz #126 na amerykańskim Billboardzie 200. Szacuje się, że rozeszła się na świecie w nakładzie od 3 do 4 milionów egzemplarzy. W latach osiemdziesiątych XX wieku "Équinoxe Part 4" był używany na napisach początkowych serii filmów dokumentalnych telewizji TVNZ o nazwie Our World. W 2018 roku ukazała się płyta Equinoxe Infinity, która jest kontynuacją tego albumu.

Historia powstania

Absolwent Konserwatorium Paryskiego i muzycznej grupy badawczej Pierre'a Schaeffera, syn kompozytora Maurice'a Jarre'a, Jean-Michel Jarre naznaczył historię muzyki elektronicznej za sprawą pierwszych syntezatorów wielkim publicznym sukcesem swojego trzeciego albumu Oxygène w 1976 roku. Był to alegoryczny elektroniczny hymn do życia i natury, rewolucyjny jak na swoje czasy międzynarodowy fenomen muzyczny, sprzedający się w blisko 18 milionach egzemplarzy na całym świecie.

Dwa lata później artysta potwierdza swój poprzedni międzynarodowy sukces tym nowym albumem eksperymentalnej muzyki elektronicznej, skomponowanym w ciągu 18 miesięcy, nowym elektronicznym hymnem do życia i natury, nazwanym "équinoxe", opartym na pejzażach dźwiękowych wykonanych za pomocą sprytnych i pełnych rozmachu mieszanek ponad 13 rodzajów syntezatorów (syntezator analogowy, nagranie wielościeżkowe, matrisequencer i rythmicomputer Michela Geissa, muzyka elektroakustyczna przywołująca kosmiczne rytmy i naturalne organiczne dźwięki wiosennej lub jesiennej równonocy, wody, deszczu, wiatru, przypływu, morza, sztormu, burzy). Album jest alegorycznym muzycznym przedstawieniem dnia człowieka na ziemi, od rana (części 1-4) do nocy (części 5-8). Jean-Michel Jarre mówi o Équinoxe: Chciałem przywołać upływ 24 godzin w ciągu doby, a każda część albumu reprezentuje inny moment dnia i nocy. [...] Chcę, żeby ludzie korzystali z mojej płyty, żeby grali ją o różnych porach dnia i kiedy są w różnych nastrojach.

Wydanie i promocja

Album Équinoxe ukazał się oryginalnie pod koniec 1978 roku na winylu oraz kasecie magnetofonowej. W Ameryce Północnej dostępny był także ośmiościeżkowym kartridżu. Pierwsze wydanie na CD ukazało się w 1983 roku w Niemczech nakładem wytwórni Polydor (#800 025-2). Charakteryzuje je czerwona etykieta płyty oraz czas trwania utworu "Equinoxe Part 5" (3:50), co jest odpowiednikiem winylowego miksu tego utworu. W tym samym roku pojawiają się także identycznie wyglądające wydania, ale posiadające inny mastering. Wspomniany utwór ma na nich czas 3:54, co odpowiada wersji singlowej, a także istnieją niewielkie różnice w miejscach podziałów ścieżek. Wszystkie kolejne wydania na CD korzystały już z tego drugiego masteringu.

W Polsce dostępne były jedynie nieoficjalne wydania na kasetach magnetofonowych, które ukazały się w latach 1989 - 1992. W 2015 roku pojawiła się zremasterowana edycja na 180 gramowym winylu (Disques Dreyfus, BMG, Sony Music, #88843024691), a 30 marca 2018 roku, we Francji wypuszczona została limitowana edycja na niebieskim winylu. Posiada identyczny numer katalogowy jak edycja z 2015 roku.

Z albumu ukazały się także dwa single, najpierw "Équinoxe Part 5" (1978), a następnie "Équinoxe Part 4" (1979). Krótki utwór na początku "Équinoxe Part 8" był grany na żywo w różnych aranżacjach, w tym w wersji na akustyczne organy uliczne, pod tytułem "Band in the Rain".

Po wydaniu tego albumu, w następnym roku, odbył się gigantyczny darmowy koncert w Paryżu na placu Place de la Concorde 14 lipca 1979 roku, na który przyszło milion osób (pierwszy rekord Jeana Michela Jarre'a w Księdze Rekordów Guinnessa, który był kilkakrotnie bity podczas kolejnych koncertów)[1]. Dzięki swoim dwóm albumom Jean-Michel Jarre stał się jednym z najbardziej znanych francuskich muzyków na świecie: platynowa płyta za album Équinoxe i złoty medal Sacem w 1979 roku za wkład w rozpowszechnianie kultury francuskiej na świecie.

Oprawa graficzna

Podobnie jak w przypadku poprzedniego albumu Jarre'a, Oxygène, okładkę płyty wykonał malarz Michel Granger[2]. Jean-Michel poznał go w 1975 roku, podczas jednej z wystaw jego sztuki w paryskiej galerii. Kupił od niego pracę, która pół roku później stała się okładką jego albumu Oxygène z 1976 roku, a następnie jego sitodruk "Le Trac", który w 1978 roku stał się okładką płyty Équinoxe.

Praca "Le Trac" przedstawia żartobliwą wzajemną obserwację dużej widowni niebieskich postaci, które obserwują scenę teatralną przez lornetkę, a same są obserwowane ze sceny. Zdjęcie na tylnej okładce różni się w zależności od edycji albumu: na pierwszej edycji jest to czarno-białe zbliżenie artysty wykonane przez fotografa Helmuta Newtona, a na drugiej kolorowe szerokie ujęcie wykonane przez aktorkę Charlotte Rampling (ówczesną partnerkę Jean-Michela Jarre'a).

Odbiór krytyczny

Davitt Sigerson z Melody Maker pogardził płytą, mówiąc, że jest ona tak samo mulista, pseudo-galaktycznie tandetna i oklepana jak zeszłoroczny Oxygène. Melodie są banalne, harmonie przewidywalne, tekstury niemal zdecydowanie oklepane (nawet sztuczne efekty "pogodowe" dla stworzenia nastroju). Nie ma tu nawet wiele, co nadawałoby się do tańca[3]. W Record Mirror Steve Gett uznał album za bardzo sztuczny, a w rezultacie całkiem pozbawiony emocji... Jeśli chodzi o mnie, efekt był jeden z indukcji snu, zasadniczo dlatego, że wydaje się tak pozbawiony życia i nieskończony, nigdy nie osiągając konkretnego celu, ale po prostu dryfując dalej[4].

Przegląd retrospektywny Allmusic komentuje: Jako następca albumu Oxygène, Équinoxe oferuje ten sam hipnotyzujący efekt, z szybko wirującymi sekwencerami i bulgoczącymi porcjami syntezatorów, które snują się tam i z powrotem do gwiezdnego pyłu rozproszonych elektronicznych pastiszów. Używając ponad 13 różnych typów syntezatorów, Jarre łączy wirujące pejzaże dźwiękowe z wieloteksturowymi efektami, pasażami, a czasami suitami, aby zwieńczyć interesujące elektroniczne atmosfery... Do każdego utworu dodawane jest tyle elektronicznego koloru, że nie sposób skupić się na jakimkolwiek konkretnym segmencie, co skutkuje falami syntezatorów zatapiającymi uszy w czasie przypływu[5].

Adnotacje

  1. "Jean-Michel Jarre / Official Home". jeanmicheljarre.com.
  2. "cdcovers / Jean-Michel Jarre #1". granger-michel.com.
  3. Sigerson, Davitt (2 Grudzień 1978): "Review: Jean Michel Jarre – Équinoxe". Melody Maker. s. 49.
  4. Gett, Steve (9 Grudzień 1978): "Review: Jean Michel Jarre – Équinoxe". Record Mirror. s. 18.
  5. DeGagne, Mike: "Equinoxe - Jean-Michel Jarre | Songs, Reviews, Credits | AllMusic". AllMusic.

Zobacz również

Jean-Michel Jarre - Zoolook
Zoolook
Album, 1984
Jean Michel Jarre - Oxygène
Oxygène
Album, 1976

Wydania

RokTytuł / Format / KrajWytwórnia / Katalog #
Jean Michel Jarre - Equinoxe1978
Winyl, LP, Jugosławia
RTB Records
LP5946
Jean Michel Jarre - Equinoxe1978
Winyl, LP, Wielka Brytania
Polydor
POLD 5007, 2302 084
Jean-Michel Jarre - Equinoxe1979
Winyl, LP, Reedycja, Francja
Disques Dreyfus
FDM 83150
Jean Michel Jarre - Equinoxe1979
Winyl, LP, Reedycja, Francja
Disques Dreyfus
FDM 83150
Jean Michel Jarre - Equinoxe1986
CD, Repress, Niemcy
Polydor, Disques Dreyfus
800 025-2
Jean-Michel Jarre - Equinoxe1993
Winyl, LP, Nieoficjalne wydanie, Białoruś
Beloton
RGM 7112

Certyfikaty i sprzedaż

Kraj / RegionSprzedażCertyfikat
  Kanada50,000  Złota płyta
  Niemcy250,000  Złota płyta
  Francja1,259,400
  Wielka Brytania100,000  Złota płyta
  Holandia50,000  Złota płyta