Madonna - Madonna (Album, 1983): oprawa graficzna przedniej okładki
Dyskografia
Zmień płytę na kolejną w dyskografii artysty
Like A Virgin [1984]
AlbumStudyjny27 lipca 1983
  • od maja 1982 do maja 1983 roku
  Brak dostępnych egzemplarzy tej płyty w sprzedaży.
Kliknij przycisk Obserwuj (powyżej), aby zostać poinformowany, gdy pojawi się w sklepie jakieś wydanie tej płyty.

Informacje o płycie

 13 minut czytania

Madonna to tytułowy debiutancki album studyjny amerykańskiej wokalistki i kompozytorki Madonny, wydany 27 lipca 1983 roku przez wytwórnię Sire Records. Nazwa wydawnictwa została zmieniona na Madonna: The First Album na potrzeby międzynarodowej reedycji albumu w 1985 roku. W 1982 roku, podczas gdy Madonna zdobyła popularność jako wokalistka w Downtown w Nowym Jorku, spotkała Seymoura Steina, prezesa Sire Records, który podpisał z nią kontrakt na album po wysłuchaniu jej przebojowego singla "Everybody". Na głównego producenta wybrano Reggiego Lucasa, a Madonna napisała na płytę aż pięć z ośmiu utworów. Nie była jednak zadowolona z końcowych nagrań i nie zgadzała się z technikami produkcji Lucasa. Zaprosiła Johna "Jellybeana" Beniteza, by pomógł jej ukończyć album. Benitez zremiksował wiele z tych utworów i wyprodukował "Holiday".

Ogólne brzmienie Madonny opiera się na nieregularnych akordach i ma postać syntetycznego disco, wykorzystującego niektóre z nowych technologii tamtych czasów, takie jak użycie maszyny perkusyjnej LinnDrum, basu Mooga i syntezatora Oberheim OB-X. Utwory na płycie są śpiewane przez Madonnę w jasnym, dziewczęcym tembrze wokalnym i lirycznie opowiadają o miłości i związkach. Aby promować album, Madonna występowała na różnych jednorazowych koncertach w klubach i programach telewizyjnych w Stanach Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii w latach 1983-84. Z albumu wydano pięć singli, z których "Holiday" stał się jej pierwszą piosenką na liście przebojów Billboard Hot 100 oraz "Lucky Star", jej pierwszy przebój w pierwszej piątce. Album był później promowany przez trasę The Virgin Tour w 1985 roku.

Niektórzy współcześni krytycy pochwalili tę płytę, ale część recenzentów uznało to wydawnictwo za słabe, gdy zostało po raz pierwszy wydane w 1983 roku. W 2008 roku album znalazł się na piątym miejscu listy "Top 100 Best Albums of Past 25 Years" tygodnika Entertainment Weekly[1]. Album dotarł do #8 pozycji na Billboardzie 200 i uzyskał status pięciokrotnie platynowej płyty od Recording Industry Association of America (RIAA) za sprzedaż pięciu milionów egzemplarzy na terenie Stanów Zjednoczonych. Dotarł również do pierwszej dziesiątki list przebojów w Australii, Francji, Holandii, Nowej Zelandii, Szwecji i Wielkiej Brytanii, sprzedając jednocześnie ponad 10 mln egzemplarzy na całym świecie. Krytycy retrospektywnie zauważyli, że album przyczynił się do popularyzacji muzyki tanecznej w głównym nurcie przemysłu nagraniowego. Wskazał on kierunek dla wielu artystek z lat 80. i wyznaczył standard dla dance-popu na kolejne dziesięciolecia.

Tło historyczne

W 1982 roku Madonna, mając 24 lata, mieszkała w Nowym Jorku i próbowała rozpocząć swoją muzyczną karierę[2]. Dołączył do niej jej chłopak z Detroit, Steve Bray, który został perkusistą jej zespołu Emmy and the Emmys. Ona zaś w tym czasie grała na perkusji w zespole Breakfast Club. Początkowo wykonywali kompozycje hardrockowe, ale wkrótce porzucili ten gatunek i podpisali kontrakt z firmą zarządzającą muzyką o nazwie Gotham Records, planując pójście w nowym kierunku muzycznym[3]. Zdecydowali się na kontynuację gatunku funk, ale firma płytowa nie była zadowolona z ich muzycznych talentów i zostali usunięci z wytwórni, a Madonna i Bray również porzucili projekt[2]. W międzyczasie Madonna sama napisała i opracowała kilka piosenek. Nosiła przy sobie taśmy z trzema piosenkami: "Everybody", "Ain't No Big Deal" i "Burning Up". W tym czasie uczęszczała do nocnego klubu Danceteria w Nowym Jorku. To właśnie tutaj Madonna przekonała DJ-a Marka Kaminsa, by zagrał "Everybody"[2]. Utwór został pozytywnie przyjęty przez publiczność, a Kamins zdecydował, że powinien załatwić Madonnie kontrakt płytowy, zakładając, że uda mu się wyprodukować ten singiel[2]. Zabrał ją do swojego szefa Chrisa Blackwella, który był właścicielem Island Records, ale Blackwell odmówił podpisania umowy z Madonną, więc skontaktowali się z Sire Records[4]. Michael Rosenblatt, który pracował w dziale artystów i repertuaru Sire, zaproponował Madonnie 5000 dolarów z góry, plus 1000 dolarów tantiem, za każdą napisaną przez nią piosenkę[5][6].

Madonna została ostatecznie zakontraktowana na dwa dwunastocalowe single przez prezesa Sire, Seymoura Steina, który był pod wrażeniem jej śpiewu[5] po wysłuchaniu "Everybody" w szpitalu w Lenox Hill, gdzie został przyjęty[6]. Dwunastocalowa wersja "Everybody" została wyprodukowana przez Marka Kaminsa w nowojorskim Blank Tapes Studios, który przejął produkcję od Steve'a Braya[6]. Nowe nagranie trwało 5:56 na jednej stronie i 9:23 w wersji dub na drugiej. Madonna i Kamins musieli nagrać ten singiel na własny koszt[7]. Arthur Baker, przyjaciel Marka Kaminsa, poprowadził go w roli producenta muzycznego i zapewnił mu muzyka studyjnego Freda Zarra, który grał na klawiszach[8]. Zarr stał się jednym z głównych muzyków na płycie, występując ostatecznie na każdym z utworów. Ze względu na ograniczony budżet, nagranie odbywało się w pośpiechu. Madonna i Kamins mieli trudności z wzajemnym zrozumieniem wkładu w sesje. Rosenblatt chciał wydać "Everybody" z "Ain't No Big Deal" po drugiej stronie, ale później zmienił zdanie i umieścił "Everybody" po obu stronach płyty winylowej po wysłuchaniu nagranej wersji "Ain't No Big Deal"[6]. Singiel został komercyjnie wydany w październiku 1982 roku i stał się tanecznym hitem w Stanach Zjednoczonych. Doprowadziło to do tego, że Sire podpisał kontrakt z Madonną na płytę LP i dwa kolejne single[5][9].

Produkcja

Płyta została nagrana głównie w Sigma Sound Studios w Nowym Jorku[10]. Madonna zdecydowała się nie współpracować ani z Kaminsem, ani z Brayem, ale wybrała Reggiego Lucasa, producenta Warner Bros. Bray postanowił popchnąć ją w muzycznym kierunku popu i nagrał z nią piosenkę "Burning Up". Jednak Madonna wciąż nie miała wystarczająco dużo materiału, by wygenerować pełny album. Dostępne utwory to: "Lucky Star", nowa wersja "Ain't No Big Deal", "Think of Me" i "I Know It". Lucas przyniósł do projektu kolejne dwa utwory, "Physical Attraction" i "Borderline"[11]. Nagrywając utwory, znacznie odbiegał od oryginalnych wersji demówek. Jedną z takich zmienionych piosenek był "Lucky Star". Utwór ten został napisany przez Madonnę dla Kaminsa, która wcześniej obiecał zagrać go w Danceteria[6]. Jednak zamiast tego utwór został wykorzystany przez Madonnę na płycie, którą planowała wówczas jeszcze zatytułować Lucky Star. Uważała, że "Lucky Star", wraz z "Borderline", są idealną podstawą dla jej albumu[6].

Podczas nagrywania piosenek pojawiły się problemy między nią a Lucasem. Madonna była niezadowolona ze sposobu, w jaki ukazały się jej ostateczne wersje. Według Madonny, Lucas użył zbyt wielu instrumentów i nie wziął pod uwagę jej pomysłów na piosenki[12]. Doprowadziło to do sporu między nimi i po ukończeniu albumu Lucas opuścił projekt, nie dostosowując piosenek do specyfikacji Madonny. Z tego powodu zadzwoniła do Johna "Jellybeana" Beniteza, DJ-a z dyskoteki Funhouse, by zremiksować dostępne utwory. W międzyczasie, z powodu konfliktu interesów, Bray sprzedał "Ain't No Big Deal" innej wytwórni, przez co stał się niedostępny dla projektu Madonny[11]. To właśnie Benitez odkrył nową piosenkę, napisaną przez Curtisa Hudsona i Lisę Stevens z popowej grupy Pure Energy[6]. Piosenka, zatytułowana "Holiday", została odrzucona przez Phyllis Hyman i Mary Wilson, wcześniej z The Supremes[13]. Benitez i Madonna wysłali demo do swojego przyjaciela, Freda Zarra, aby mógł ozdobić aranżację i zaprogramować linie syntezatorów[6]. Po nagraniu przez Madonnę wokalu Benitez spędził cztery dni na próbach wzmocnienia komercyjnej atrakcyjności utworu przed upływem terminu wyznaczonego na kwiecień 1983 roku[11][13]. Tuż przed ukończeniem utworu Madonna i Benitez spotkali się z Fredem Zarrem w Sigma Sound na Manhattanie, gdzie Zarr dodał do niego znane już solo fortepianowe[6].

Muzyka i teksty

Według Stephena Thomasa Erlewine'a z serwisu muzycznego AllMusic, Madonna jest albumem taneczno-popowym i post-disco[14], podczas gdy Sal Cinquemani z magazynu Slant stwierdził, że brzmienie albumu jest "post-disco, post-punkowym dance"[15]. Użyte na albumie syntezatorowe instrumenty z początku lat 80-tych sprawiły, że obecny dźwięk albumu wyraźnie odbiega od późniejszych produkcji artystki i w związku z tym jego brzmienie wypada nieco szorstko[16]. Madonna skomentowała swój debiutancki album słowami: Piosenki były dość słabe, a ja pojechałam do Anglii podczas nagrań, więc nie było mnie na miejscu... Nie miałam nad tym kontroli. [...] Nie zdawałam sobie sprawy z tego, jak ważne jest dla mnie wyrwanie się z dyskotekowej formy, zanim skończę [pierwszy] album. Żałuję, że nie mogłem się tam trochę urozmaicić[16]. Album otwiera nagranie "Lucky Star", taneczna kompozycja w średnim tempie, zaczynająca się od iskry syntezatorowych nut, po którym następują ciężkie uderzenia elektronicznej perkusji i klapsów[16]. Gitara gra na wysokim riffie, a basowy syntezator jest zaprogramowany, aby towarzyszyć gitarowemu brzmieniu[16]. Utwór krąży wokół motywu "Starlight, starbright" przez ponad minutę, zanim przechodzi do refrenu. Według autora Rikky'ego Rooksby'ego, teksty są powtarzalne i niedorzeczne, krążą wokół przezroczystej niejednoznaczności gwiazd i zderzenia męskiego charakteru z byciem niebiańskim ciałem na niebie[16].

"Borderline" to utwór sentymentalny, mówiący o miłości, która nigdy nie jest do końca spełniona[17]. Według autora Santiago Fouz-Hernándeza i jego książki Madonna's Drowned Worlds, teksty piosenki w stylu Something in the way you love me won't let me be / I don't want to be your prisoner so baby won't you set me free (pol. Coś w tym, jak mnie kochasz, nie pozwoli mi być / Nie chcę być twoim więźniem, więc kochanie, nie uwolnisz mnie) przedstawiały bunt przeciwko męskiemu szowinizmowi[18]. Madonna użyła wyrafinowanego i wyrazistego głosu, by zaśpiewać piosenkę, wspartą instrumentami Lucasa[17]. Otwiera ją bogate w klawisze intro i chwytliwą syntezatorową melodię Freda Zarra[16]. Basista Anthony Jackson podwoił syntezatorowy bas Deana Ganta, by zapewnić solidną i bardziej złożoną fakturę[16]. Inspiracją dla akordów piosenki było dyskotekowe brzmienie z lat siedemdziesiątych w Filadelfii, a także styl muzyczny Eltona Johna również z tego okresu[16]. Sekwencje akordów przywołują utwór Bachman-Turner Overdrive "You Ain't Seen Nothing Yet", podczas gdy fazy syntezatora ukazują jej typowy styl muzyczny[19]. Trzeci utwór "Burning Up" ma ostrzejszą aranżację, wywołaną przez bas, pojedynczą gitarę i maszynę perkusyjną LinnDrum[19]. Bicie na bębnach zastosowane w utworze przypominało płyty wokalisty Phila Collinsa[19]. Włączono do niej również gitary elektryczne i najnowocześniejsze syntezatory z tamtych czasów. Refren jest powtórzeniem tych samych trzech wersów, podczas gdy mostek składa się z serii podwójnych wstawek - tekstów opisujących to, co Madonna jest gotowa zrobić dla swojego kochanka, i że jest indywidualistyczna i bezwstydna[19].

Kompozycja "I Know It" jest nieco łagodniejsza i zawiera elementy fortepianu, saksofonu, fraz syntezatorowych przy jednoczesnej offbeatowej zmianie akordów[19]. "Holiday" składa się z czterotaktowej sekwencji, zawierającej instrumentację z gitar, elektronicznej perkusji i klapsów z Oberheim DMX, dzwonek grany przez Madonnę i syntezatorową aranżację strunową. Pod koniec utworu następuje zmiana aranżacji, w której słychać przerwę w grze fortepianu. Lirycznie piosenka wyraża uniwersalny sentyment, że każdy potrzebuje urlopu (wakacji)[20]. W "Think of Me" Madonna ostrzega swego błądzącego kochanka, że powinien zwrócić na nią uwagę, w przeciwnym razie odejdzie. Piosenka składa się z uderzeń z automatu perkusyjnego Linn i saksofonowego interludium. "Physical Attraction" to utwór o średnim tempie, z syntezatorowym basem, linią gitary, dźwiękami instrumentów dętych i śpiewem Madonny w formie porywającego głosu, o atrakcyjności między nią a chłopcem[20]. Ostatnim utworem na płycie jest "Everybody", który zaczyna się od mocno zsyntetyzowanego i mówionego wstępu, a Madonna bierze głośny oddech[21]. W utworze tym pokazała swój nastolatkowo-popowy głos, który został także umieszczony na dwóch ścieżkach[21].

Oprawa graficzna

Fotografie do albumu zostały wykonane przez Gary'ego Heery'ego a wyreżyserowane przez Carina Goldberga[10]. Przednia okładka przedstawią Madonnę o krótkich, platynowych włosach, noszącą szereg czarnych gumowych bransoletek na rękach i łańcuch ("obrożę") wokół szyi. Jej pępek jest również widoczny na wewnętrznej wkładce płyty. Skomentowała to Madonna: Zdjęcie z wkładki mojego pierwszego albumu ukazuje mnie w tej pozie Betty Boop (animowana postać z kreskówek z lat 30-tych XX wieku) z pokazanym pępkiem. Potem, gdy ludzie recenzują album, ciągle mówią o moim słodkim pępku. [...] Myślę, że są inne nieoczywiste miejsca na ciele, które są seksowne, a brzuch należy do tych bardziej niewinnych[22].

Album został ponownie wydany w 1985 roku na rynek europejski i przepakowany jako Madonna: The First Album z inną grafiką stworzoną przez fotografa George'a Holya. Na okładce znajduje się Madonna w stylu podobnym do oryginalnej okładki, ale tym razem z krucyfiksem jako kolczykami. Charakterystyczny styl Madonny przykuwał uwagę młodzieży z klubów i fanów, a jej "krucyfistyczne" dodatki stały się biżuterią na czasie[6]. Madonna powiedziała, że noszenie krucyfiksu jest czymś nietypowym i interesującym. To znaczy, wszystko, co robię, robię z przymrużeniem oka. Poza tym krucyfiksy wydają się być zgodne z moim imieniem[6]. Madonna zadedykowała album swojemu ojcu, Tony'emu Ciccone, z którym jej związek nie był dobry aż do momentu wydania debiutanckiej płyty. W wywiadzie dla magazynu Time, Madonna powiedziała: Mój ojciec nigdy nie wierzył, że to, co robię tutaj [w Nowym Jorku], jest warte zachodu, ani też nie wierzył, że jestem na tyle dobra. [...] Dopiero kiedy ukazał się mój pierwszy album i ojciec zaczął słuchać moich piosenek w radiu, przestał zadawać pytania[23].

Odbiór krytyczny

Stephen Thomas Erlewine z AllMusic opisał album jako sprytne połączenie świetnych piosenek popowych ze stylowymi, najnowocześniejszymi bitami i umiejętnie przeszedł do bycia pośpiesznie przygotowaną wizytówką muzyczną dla tej dynamicznej wokalistki. Jest to muzyka, w której wszystkie elementy mogą nie być szczególnie imponujące same w sobie - aranżacja, syntezator i programowanie perkusji są dość rudymentarne - ale razem wziętym nie można się oprzeć[14]. Tony Power z Blender powiedział, że album składał się z kwaczących syntezatorów, przesadnego basu i supernowoczesnego mechanicznego disco, z Madonną przywiązaną raczej do skrzydła, niż trzymającą stery. To bezduszny, pozbawiony subtelności debiut, z podtekstem Soft Cell i Tom Tom Club[24]. Recenzując zremasterowaną wersję albumu, wydanego w 2001 roku, Michael Paoletta z Billboardu uznał, że prawie 20 lat po wydaniu Madonny, takim utworom jak "Holiday", "Physical Attraction", "Borderline" i "Lucky Star" nadal nie można się oprzeć[25]. Jim Farber z Entertainment Weekly przyznał płycie ocenę A, mówiąc: [Madonna] mogłaby skończyć jako kolejna post-disco laleczka, gdyby [piosenki na płycie] nie zapowiadały jej zdolności do łączenia klubowych bitów z bezkonkurencyjnym popem[26].

Adnotacje

  1. "The New Classics: Music". Entertainment Weekly.
  2.   1234Rooksby, Rikky (2004): The Complete Guide to the Music of Madonna. Music Sales Group. s. 4. ISBN. 0-7119-9883-3.
  3. Cross, Mary (2007): Madonna: A Biography. Greenwood Publishing Group. s. 27. ISBN. 0-313-33811-6.
  4. Morton, Andrew (2002): Madonna (book). Macmillan Publishers. s. 142. ISBN. 0-312-98310-7.
  5.   123Rooksby, s. 5
  6.   1234567891011Cross, s. 25–26
  7. Morton, s. 143
  8. Morton, s. 145
  9. Morton, s. 146
  10.   12"Madonna" (Notatki z wydania) [CD]. Sire Records #923 867-2 (1983). 1983. s. 9.
  11.   123Rooksby, s. 10
  12. Taraborrelli, Randy J. (2002): Madonna: An Intimate Biography. Simon & Schuster. s. 76. ISBN. 0-7432-2880-4.
  13.   12Morton, s. 158
  14.   12Erlewine, Stephen Thomas: "Madonna - Madonna | Songs, Reviews, Credits | AllMusic". AllMusic.
  15. Cinquemani, Sal: "Review: Madonna, American Life". Slant Magazine.
  16.   12345678Rooksby, s. 11
  17.   12Taraborrelli, s. 77
  18. Fouz-Hernández, Santiago; Jarman-Ivens, Freya (2004): Madonna's Drowned Worlds. Ashgate Publishing. s. 67. ISBN. 0-7546-3372-1.
  19.   12345Rooksby, s. 12
  20.   12Rooksby, s. 13
  21.   12Rooksby, s. 14
  22. Metz, Allen; Benson, Carol (1999): "The Madonna Companion: Two Decades of Commentary". Music Sales Group. s. 45. ISBN. 0-8256-7194-9.
  23. Clerk, Carol (2002): Madonnastyle. Music Sales Group. s. 42. ISBN. 0-7119-8874-9.
  24. Power, Tony (grudzień 2003): "Madonna: Madonna" Blender (magazyn) (22).
  25. Paoletta, Michael (Sierpień 18, 2001): "Vital Re-Issues" Billboard (33). ISSN. 0006-2510.
  26. Farber, Jim (27 lipca 2001): "The Girl Material | EW.com". Entertainment Weekly.

Zobacz również

Madonna - Like A Prayer
Like A Prayer
Album, 1989
  1 za 15.00 zł  Kup teraz
Madonna - Like A Prayer
Like A Prayer
Singiel, 1989
Madonna - Something to Remember
Something to Remember
Kompilacja, 1995
  1 za 12.00 zł  Kup teraz

Lista utworów

Tytuł / WykonawcaCzas
5:30
5:18
4:48
3:45
6:08
4:53
6:35
4:57

Wydania

RokTytuł / Format / KrajWytwórnia / Katalog #
Madonna - Madonna1983
Winyl, LP, Europa
Sire
92-3867-1
Madonna - Madonna2005
CD, Remastering, Reedycja, Japonia
Warner Bros. Records
WPCR-75119
Madonna - The First Album
CD, Reedycja, Europa
Sire
7599-23867-2

Certyfikaty i sprzedaż

Kraj / RegionSprzedażCertyfikat
  Australia210,000  3 x Platynowa płyta
  Niemcy250,000  Złota płyta
  Hiszpania50,000  Złota płyta
  Francja400,000  Platynowa płyta
  Wielka Brytania300,000  Platynowa płyta
  Hongkong, Specjalny Region Administracyjny Chin20,000  Platynowa płyta
  Japonia89,710
  Holandia100,000  Platynowa płyta
  Nowa Zelandia15,000  Platynowa płyta
  Stany Zjednoczone5,000,000  5 x Platynowa płyta
  Republika Południowej Afryki25,000  Złota płyta
Podsumowanie regionów
Cały świat10,000,000 ^
^ Liczba sprzedanych egzemplarzy niepotwierdzona oficjalnymi danymi sprzedaży