New Order - Power, Corruption & Lies (Album, 1983): oprawa graficzna przedniej okładki
Movement [1981]
Dyskografia
Zmień płytę na poprzednią lub kolejną w dyskografii artysty
Low Life [1985]
AlbumStudyjny2 maja 1983
  • od października do listopada 1982 roku
  Brak dostępnych egzemplarzy tej płyty w sprzedaży.
Kliknij przycisk Obserwuj (powyżej), aby zostać poinformowany, gdy pojawi się w sklepie jakieś wydanie tej płyty.

Informacje o płycie

 6 minut czytania

Power, Corruption & Lies to drugi studyjny album angielskiego zespołu rockowego New Order, wydany 2 maja 1983 roku przez wytwórnię Factory Records. Materiał został w całości nagrany i wyprodukowany przez grupę osobiście, w okresie od października do listopada 1982 roku, a sesje nagraniowe odbyły się w londyńskim studiu Britannia Row Studios, założonym w 1975 roku przez formację Pink Floyd. Album zawiera więcej elektronicznych kompozycji niż ich debiut z 1981 roku Movement, z szerszym wykorzystaniem syntezatorów. Wydawnictwo spotkało się z wielkim uznaniem i znalazło się na kilku listach przemysłu muzycznego jako najlepszy album lat 80-tych i wszech czasów.

Płyta spowodowała poważny zwrot w karierze zespołu, który przeszedł od post-punkowych korzeni w kierunku synth-popu, a nawet muzyki elektronicznej. Towarzyszący albumowi utwór "Blue Monday" został wydany w tym samym roku i stał się najlepiej sprzedającym się singlem w Wielkiej Brytanii, największym przebojem formacji i ich najbardziej rozpoznawalnym nagraniem. Nie pojawił się on jednak na oryginalnym brytyjskim wydaniu. Dostępny był jednak na amerykańskich edycjach na kasetach magnetofonowych oraz na CD. Album ukazał się pod numerem katalogowych FACT75 (LP) i FACD75 (CD).

Od 2013 roku basista Peter Hook ze swoją formacją The Light ponownie wykonuje ten album na żywo. Istnieje kilka albumów koncertowych dokumentujących te występy, począwszy od podwójnego CD "Movement" & "Power, Corruption & Lies" (Live At Manchester Cathedral 18th January 2013). Podczas występów zachowane zostały oryginalne aranżacje, a osiem utworów pogrupowanych jest w kolejności odpowiadającej oryginalnemu albumowi.

Materiał

Jedną z najbardziej uderzających cech tego albumu jest proces transformacji, który sprawił, że muzyczna propozycja New Order stała się bardziej klarowna, odmienna od tego, co miało miejsce na ich debiutanckim LP, Movement. W pierwszych nagraniach New Order brzmiał niejednoznacznie: jednocześnie, gdy utwory wskazywały nowy kierunek, choć wciąż mało precyzyjny, pozostawały przesiąknięte cechami odziedziczonymi po Joy Division (mroczne, depresyjne tematy i klimatyczne aranżacje). Jednak nowa propozycja grupy, czyli wyważona synteza post-punka, elektronicznego eksperymentalizmu i tanecznych rytmów, rozwijała się już od singli "Temptation" z 1982 roku i "Blue Monday" (ten ostatni wydany dwa miesiące przed Power, Corruption & Lies).

Dzięki Power Corruption and Lies, New Order zdecydowanie umocnili swoją pozycję pionierów dance rocka. A niektóre z utworów na tym albumie położyły podwaliny pod brzmienie techno, a wśród nich być może najważniejszy jest "586", utwór oparty na eksperymentach perkusisty Stephena Morrisa z programowaniem rytmicznym za pomocą urządzenia Oberheim DMX i zrodzony z embrionalnego utworu znanego jako "Hacienda", zwanego też przez niektórych "Prime 5-8-6", a który po latach (dokładniej w 1997 roku) miał się ukazać na singlu na CD pod nazwą "Video 5-8-6". Kompozycja ta posiada tradycyjny, jak w "Blue Monday", rytm "wbijania pali", który jest charakterystycznym elementem elektronicznego dance od czasu, gdy niemiecka grupa Kraftwerk zapoczątkowała formułę tego gatunku w 1977 roku albumem Trans-Europe Express.

Warto wspomnieć, że jeden z innych przebojów albumu, utwór "Your Silent Face", ma aranżację wyraźnie inspirowaną "Trans-Europe Express" i z tego powodu New Order nadał mu przydomek "Kraftwerk One" (KW1). Na płycie znalazły się również inne klasyki z repertuaru New Order, takie jak "Age of Consent" (z uderzającym basowym riffem), "We All Stand" (bardziej ponury utwór w stylu Joy Division) czy pulsujący "Ultraviolence".

Oprawa graficzna

Projekt Petera Saville'a dla albumu posiadał kolorowy kod reprezentujący nazwę zespołu i tytuł, ale nie zostały one faktycznie zapisane na oryginalnym brytyjskim wydaniu (były obecne na niektórych wersjach spoza Wielkiej Brytanii), chociaż numer katalogowy "FACT 75" pojawia się w prawym górnym rogu. Dekoder do kodu został umieszczony w widocznym miejscu na tylnej okładce albumu i można go również zobaczyć na singlach "Blue Monday" i "Confusion" oraz na albumie Section 25From the Hip.

Okładka jest reprodukcją obrazu "A Basket of Roses" francuskiego artysty Henriego Fantin-Latoura, który jest częścią stałej kolekcji National Gallery w Londynie[1]. Saville początkowo planował użyć renesansowego portretu mrocznego księcia, aby nawiązać do makiawelicznego motywu tytułu[2], ale nie mógł znaleźć odpowiedniego portretu. W galerii Saville wziął pocztówkę z obrazem Fantin-Latoura, a jego ówczesna dziewczyna Martha Ladly z Martha & The Muffins drwiąco zapytała go, czy zamierza użyć go na okładce. Saville zdał sobie wtedy sprawę, że to świetny pomysł[2]. Saville zasugerował, że kwiaty sugerują środki, dzięki którym władza, korupcja i kłamstwa przenikają do naszego życia. Są uwodzicielskie[2].

Okładka miała również tworzyć kolizję pomiędzy zbyt romantycznym i klasycznym obrazem, który stanowił ostry kontrast z typografią opartą na modułowym, kolorowym alfabecie. Saville i Tony Wilson, szef wytwórni, powiedzieli również[3], że właściciel obrazu (The National Heritage Trust) najpierw odmówił Factory Records do niego dostępu. Wilson zadzwonił wtedy do dyrektora galerii, aby zapytać, kto tak naprawdę jest właścicielem obrazu i otrzymał odpowiedź, że Trust należał w pewnym momencie do narodu brytyjskiego. Wilson odpowiedział wtedy: Wierzę, że ludzie tego chcą. Dyrektor odpowiedział: Skoro tak pan to ujął, panie Wilson, to jestem pewien, że w tym przypadku możemy zrobić wyjątek[2].

Okładka ta znalazła się wśród dziesięciu wybranych przez Pocztę Królewską do zestawu znaczków pocztowych "Classic Album Cover" wydanych w styczniu 2010 roku[4][5].

Wpływowy projektant mody Raf Simons wykorzystał okładkę albumu na jednym ze swoich najbardziej pożądanych elementów kolekcji "Closer" na jesień/zimę 2003, ostatecznie produkując cztery parki w różnych kolorach z różnymi fragmentami dzieł New Order/Joy Division rozrzuconymi wokół nich.

Odbiór krytyczny

Power, Corruption & Lies był chwalony przez krytyków w momencie wydania i nadal jest pozytywnie oceniany. We współczesnej recenzji dla magazynu Rolling Stone, Steve Pond uznał, że zespół w końcu oddzielił się od swoich przeszłych skojarzeń z Joy Division, nazywając album niezwykłą deklaracją niezależności[6] i "krokiem milowym" w stosunku do Movement. Robert Christgau z The Village Voice stwierdził, że jest to stosunkowo łagodna i melodyjna w swoich ambientowych postindustrialnych polirytmach, ich najładniejsza płyta w historii, ale także całkiem podobna do pozostałych. Album uplasował się na pozycji #23 w głosowaniu Pazz & Jop tej gazety w 1983 roku[7]. W retrospektywnej recenzji, Josh Modell z The A.V. Club nazwał Power, Corruption & Liesbrzmieniem zespołu wychodzącego z cienia, zachowującego niektóre z popowych elementów starszych dni, ale także obejmującego szczęście i cały nowy świat sekwencerów[8], przypisując albumowi człowieczeństwo jako część jego uroku. John Bush z AllMusic stwierdził, że album scementował miejsce New Order jako najbardziej ekscytującej hybrydy dance-rocka w muzyce[9].

W 1989 roku album Power, Corruption & Lies znalazł się na 94. miejscu listy 100 najlepszych albumów lat 80. magazynu Rolling Stone, który określił go jako przełomowy album tanecznej, post-punkowej muzyki[10]. Rolling Stone umieścił go również na 262. miejscu swojej listy 500 Greatest Albums of All Time[11]. Pojawił się także na pozycji #28 na liście najlepszych albumów lat 80-tych magazynu Pitchfork, z towarzyszącą mu notką Williama Bowersa, który określił album jako szczytowe osiągnięcie New Order w latach 80-tych[12]. Z kolei Slant Magazine umieścił album na 23. miejscu swojej listy najlepszych albumów lat 80. i stwierdził, że wyznacza on prawdziwy początek kariery New Order i był ich pierwszą perfekcyjną płytą pop[13]. W 2013 roku album znalazł się także na 216. miejscu listy The 500 Greatest Albums of All Time magazynu NME[14].

Adnotacje

  1. "Ignance-Henri-Théodore Fantin-Latour". The National Gallery, Trafalgar Square, London.
  2.   1234Grundy, Gareth (29 Maj 2011): "Peter Saville on his classic Joy Division and New Order artwork". the Observer.
  3. "24 Hour Party People" (DVD (commentary)) . Pathé (2002). 2002.
  4. "Classic Album Covers: Issue Date – 7 January 2010". Royal Mail.
  5. Michaels, Sean (8 Styczeń 2010): "Coldplay album gets stamp of approval from Royal Mail". The Guardian.
  6. Pond, Steve (18 sierpnia 1983): "New Order: Power, Corruption & Lies : Music Reviews : Rolling Stone" Rolling Stone (402).
  7. "The 1983 Pazz & Jop Critics Poll". The Village Voice (28 Luty 1984).
  8. Modell, Josh (10 listopada 2008): "New Order". The A.V. Club.
  9. Bush, John: "Power, Corruption & Lies - New Order | Songs, Reviews, Credits | AllMusic". AllMusic.
  10. Azerrad, Michael; DeCurtis, Anthony (16 Listopad 1989): "100 Best Albums of the Eighties: 94" Rolling Stone (565). Rolling Stone. s. 53.
  11. "New Order, 'Power, Corruption & Lies'". Rolling Stone.
  12. "Top 100 Albums of the 1980s". Pitchfork (website) (20 Listopad 2002).
  13. "Best Albums of the 1980s". Slant Magazine (5 Marzec 2012).
  14. "The 500 Greatest Albums Of All Time: 300–201 – 216. New Order, 'Power, Corruption And Lies' (1983)" NME. 24 October 2013.

Zobacz również

New Order - Substance
Substance
Kompilacja, 1987
New Order - Low-life
Low-life
Album, 1985
New Order - (The Rest Of) New Order
(The Rest Of) New Order
Kompilacja, 1995

Wydania

RokTytuł / Format / KrajWytwórnia / Katalog #
New Order - Power, Corruption & Lies1991
CD, Polska
Factory, Sonic
Facd 75, Son 15

Certyfikaty i sprzedaż

Kraj / RegionSprzedażCertyfikat
  Wielka Brytania60,000  Srebrna płyta