Phil Collins - No Jacket Required (Album, 1985): oprawa graficzna przedniej okładki
Hello, I Must Be Going! [1982]
Dyskografia
Zmień płytę na poprzednią lub kolejną w dyskografii artysty
...But Seriously [1989]
AlbumStudyjny18 lutego 1985
  • od maja do grudnia 1984 roku
  • - The Town House (Londyn, Wielka Brytania)
  • - Air Studios (Londyn, Wielka Brytania)
  • - Old Croft
  Brak dostępnych egzemplarzy tej płyty w sprzedaży.
Kliknij przycisk Obserwuj (powyżej), aby zostać poinformowany, gdy pojawi się w sklepie jakieś wydanie tej płyty.

Informacje o płycie

 25 minut czytania

No Jacket Required to trzeci solowy album studyjny angielskiego wokalisty i autora piosenek Phila Collinsa, głównego wokalisty i perkusisty zespołu rockowego Genesis. Album ukazał się 18 lutego 1985 roku w wytwórni Virgin (Wielka Brytania i Irlandia), Atlantic (USA i Kanada) oraz WEA (reszta świata). Materiał był nagrywany od maja do grudnia 1984 roku w studiu The Townhouse w Londynie oraz w Old Croft w Surrey, a jego produkcją zajął się Collins wraz z Hugh Padghamem. Na płycie pojawiają się gościnnie wspierający wokaliści, w tym Helen Terry, Peter Gabriel i Sting. Niektóre utwory, takie jak "Don't Lose My Number" czy "Sussudio", bazowały na improwizacji. Inne, np. "Long Long Way to Go", miały przesłanie polityczne. "One More Night", "Sussudio", "Don't Lose My Number" i "Take Me Home" ukazały się jako single, a także powstały do nich teledyski. Wszystkie cztery single były w Top 10 na amerykańskiej liście przebojów Billboard Hot 100, a "Sussudio" i "One More Night" osiągnęły pierwszą pozycję. Wszystkie trzy single, które ukazały się w Wielkiej Brytanii, znalazły się w pierwszej dwudziestce tamtejszego zestawienia UK Singles Chart.

Płyta spotkała się z przychylnym przyjęciem większości krytyków muzycznych, choć w kolejnych dekadach opinie stały się bardziej negatywne i od tego czasu rzadko pojawia się na listach "Najlepszych albumów lat osiemdziesiątych". W 1986 roku wydawnictwo to otrzymało trzy nagrody Grammy Awards, w tym za album roku. Stephen Holden z The New York Times napisał, że Collins po cichu zrewolucjonizował i poszerzył rolę perkusji w tworzeniu popowych płyt. David Fricke, recenzent Rolling Stone, napisał: Podobnie jak jego poprzednie płyty, Face Value i Hello, I Must Be Going!, No Jacket Required nie jest albumem, który zaczyna się podobać dopiero po kolejnych przesłuchaniach.

Najbardziej komercyjnie udany solowy album Collinsa, osiągnął najwyższe miejsce w kilku krajach, w tym w USA (gdzie przez siedem tygodni był na szczycie listy przebojów), Wielkiej Brytanii i Kanadzie. Według RIAA, płyta sprzedała się w USA w ponad dwunastu milionach egzemplarzy, a w Wielkiej Brytanii w ponad dwóch i otrzymała status sześciokrotnej platyny. Był to drugi najlepiej sprzedający się album w Wielkiej Brytanii z 1985 roku, tuż za Brothers in Arms grupy Dire Straits. Na całym świecie No Jacket Required sprzedał się w ponad 25 milionach egzemplarzy.

Wiele utworów, w tym "Take Me Home" i "Long Long Way to Go", pojawiło się w odcinkach serialu Miami Vice (pol. Policjanci z Miami) (1985) i Cold Case (pol. Dowody zbrodni) (2003), a "The Man with the Horn" zostało napisane na nowo i nagrane do odcinka "Phil the Shill" tego pierwszego show. "We Said Hello Goodbye" został zaś zremiksowany na potrzeby filmu Playing for Keeps.

Po wydaniu albumu Collins rozpoczął udaną trasę koncertową No Jacket Required World Tour. Na zakończenie tego tournee Collins wystąpił 13 lipca 1985 roku zarówno na koncertach Live Aid w Londynie, jak i w Filadelfii. Podczas trasy Collins nagrał piosenkę "Separate Lives" z Marilyn Martin do filmu White Nights (pol. Białe noce), który był hitem numer jeden w USA i w pierwszej dziesiątce w Wielkiej Brytanii. Na wydawanym w 1987 roku albumie kompilacyjnym 12"ers znalazło się aż sześć zremiksowanych utworów z tego albumu.

Produkcja i nagrywanie

Krótko po zakończeniu prac nad albumem Erica ClaptonaBehind The Sun w połowie 1984 roku, Collins skierował swoją uwagę na swój trzeci solowy album. Według jego autobiografii z 2016 roku Not Dead Yet, sesje do tego, co miało stać się No Jacket Required były świadomą próbą przejścia do bardziej energicznego brzmienia - Mam pojęcie o tym, co chcę zrobić: wyrwać się z tego pudełka "piosenki miłosnej", w którym się znalazłem. Zrobię album taneczny. Albo, przynajmniej, album z kilkoma utworami w szybszym tempie[1].

Niektóre utwory z albumu wyłoniły się z improwizacji Collinsa z automatem perkusyjnym, w tym single "One More Night" i "Sussudio"[2]. Collins zaczął śpiewać "one more night" do próby zrobienia beatu podobnego do The Jacksons[3], a w innym zaimprowizował "sus-sussudio". Collins próbował zastąpić ten tekst inną frazą, ale zdecydował się pozostać przy tym sposobie, co doprowadziło do tekstu o szkolnym chłopcu podkochującym się w dziewczynie ze swojej szkoły[2]. Inna piosenka stworzona głównie poprzez improwizację, "Don't Lose My Number", została opisana przez Collinsa jako napisana w większości podczas nagrań do jego pierwszego solowego albumu, Face Value[4]. Collins dodał, że nie do końca rozumie znaczenie tekstu[4], opisanego przez recenzenta Stephena Holdena z The New York Times jako jasny, szkicujący zarysy melodramatu, ale ukrywający pełną historię[5].

Inne piosenki zostały napisane z bardziej osobistym przesłaniem. "Long Long Way to Go" jest często uważany za jedną z bardziej popularnych piosenek Collinsa, która nigdy nie została wydana jako singiel[6][7] i była w tym momencie jego kariery jego najbardziej polityczną piosenką[3]. Były główny wokalista The PoliceSting zapewnił podkład wokalny do tej piosenki[8]. Sting i Collins po raz pierwszy spotkali się dzięki Band Aid, a później wystąpili razem na Live Aid[9]. Phil pracował nad piosenką i pomyślał, że Sting, który brał udział w Band Aid, z łatwością się do niej odniesie[9]. Collins poprosił Stinga o pomoc w nagraniu wokalu do tej piosenki, a Sting się zgodził[9].

Wiesz, byłem bardzo szczęśliwie żonaty z Jill, moją obecną żoną, kiedy to pisałem, ale byłem rozwodnikiem, mój menadżer się rozwodził, kilku dobrych przyjaciół się rozwodziło i pomyślałem, co się dzieje? Czy nikt już nie trzyma się razem? Z tego wzięła się ta piosenka.

-Phil Collins, stwierdzając swoją inspirację dla piosenki "Doesn't Anybody Stay Together Anymore?", wywiad dla Playboya, październik 1986[3]

"Doesn't Anybody Stay Together Anymore" to kolejna piosenka, w której Collins zawarł osobisty przekaz. Piosenka powstała w odpowiedzi na to, że wszyscy wokół niego się rozwiedli, w tym jego menedżer, przyjaciele i on sam lata wcześniej[3]. Collins powiedział później, że zaśpiewał to na 40. urodzinach Karola, księcia Walii, nie wiedząc, że rozwód księcia z żoną, Dianą, księżną Walii, nastąpi niedługo później[10]. The Phil Collins Big Band zagrał to na żywo podczas trasy koncertowej[10]. W późniejszych latach Collins wykonał ponownie zaaranżowaną wersję utworu jako balladę w ramach swojej trasy Seriously, Live! World Tour, różniącą się znacznie od oryginalnej, podkręconej wersji albumowej. Otwierający utwór podkład perkusyjny zostanie później wykorzystany w utworze Erica Claptona "Hold On", na którym Collins grał na perkusji i zajmował się produkcją albumu Claptona August rok później.

"Take Me Home" to kolejna piosenka, w której znaczenie było pierwotnie bardzo niejasne. Przy pierwszym przesłuchaniu wydaje się, że piosenka jest o powrocie do domu[2], ale to nie jest prawda. Collins stwierdził, że tekst piosenki odnosi się do pacjenta w zakładzie psychiatrycznym[5][11] i że jest on bardzo mocno oparty na powieści One Flew Over the Cuckoo's Nest (pol. Lot nad kukułczym gniazdem)[2]. Peter Gabriel, Helen Terry i Sting udzielają wokalu jako podkładu[9]. W teledysku (nakręconym podczas trasy koncertowej NJR) Collins występuje w wielu miastach na całym świecie, m.in. w Londynie, Nowym Jorku, Tokio, Moskwie, Sydney, Paryżu, Chicago, St. Louis, Los Angeles (Hollywood)[12], San Francisco i Memphis (Graceland). Pod koniec teledysku Collins wraca do domu i słyszy, jak kobieta (przypuszczalnie jego żona) z wnętrza domu pyta go, gdzie był. On odpowiada, że był w niektórych z wyżej wymienionych miast. Kobieta odpowiada "Byłeś w pubie, prawda?", a Collins uśmiecha się do kamery.

"We Said Hello Goodbye" pojawiło się oryginalnie jako B-side do "Take Me Home" i "Don't Lose My Number" oraz jako "extra track" na wydaniu CD albumu[6]. Producent Arif Mardin skomponował początkową część piosenki[13]. Remiks piosenki z dodatkowymi gitarami i bez orkiestry został wydany w następnym roku (1986) na ścieżce dźwiękowej do filmu, Playing for Keeps[13][14]. Ta zremiksowana wersja otrzymała trochę radiowych emisji wokół czasu wydania ścieżki dźwiękowej (co zbiegło się z okresem popularności No Jacket Required), choć nie notowała na listach przebojów. Collins uważał, że piosenka jest niesprawiedliwie klasyfikowana jako obywatel drugiej kategorii, twierdząc, że byłaby ona inaczej postrzegana, gdyby została dodana do albumu[15]. Według recenzentki The New York Times Caryn James, piosenka jest prostym komentarzem na temat opuszczenia domu[16].

"The Man with the Horn" został pierwotnie nagrany podczas sesji do drugiego solowego albumu Collinsa Hello, I Must Be Going! w 1982 roku[17]. Jednak piosenka nie została wydana, dopóki nie pojawiła się jako B-side do "Sussudio" w Wielkiej Brytanii i jako B-side do "One More Night" w Stanach Zjednoczonych. Collins powiedział, że nie ma żadnego emocjonalnego przywiązania do tej piosenki[18]. Muzyka The Jackson 5 zainspirowała Collinsa do napisania piosenki "I Like the Way", która również nie pojawiła się na albumie, pierwotnie pojawiając się jako strona B do "One More Night" w Wielkiej Brytanii i "Sussudio" w USA. Nazwał tę piosenkę pokrętną i wymienił ją wśród swoich najmniej ulubionych kompozycji[18].

Tytuł i okładka
Myślałem o różnych rzeczach do zrobienia. Jak na przykład pójście tam w odpowiedniej kurtce, zamówienie drinka, wylanie go na podłogę i powiedzenie: Cóż, mam kurtkę na sobie! Nic mi nie zrobisz. Może powinienem rozbić kilka zdjęć na ścianie, trochę w stylu Roberta Planta. Ale nic nie zrobiłem, oczywiście. Po prostu jęczałem z tego powodu.

-Phil Collins, wywiad dla Playboya, październik 1986[3]

Nazwa albumu pochodzi od incydentu, który miał miejsce w restauracji The Pump Room w Chicago, Illinois. Collinsowi, wchodzącemu do restauracji z byłym wokalistą Led ZeppelinRobertem Plantem[19], odmówiono wstępu, ponieważ nie spełniał obowiązujących w restauracji zasad ubioru na kolację - "wymagana marynarka", podczas gdy Plant został wpuszczony[20]. Collins miał na sobie marynarkę i kłócił się o nią[21]. Maître d'hôtel argumentował, że marynarka nie była "odpowiednia"[19]. Collins powiedział w wywiadzie dla Playboya, że w tamtym momencie nigdy w życiu nie był tak wściekły[3].

Po tym incydencie perkusista często pojawiał się w programach takich jak Late Night with David Letterman i The Tonight Show Starring Johnny Carson, potępiając restaurację i opowiadając swoją historię[19]. Zarząd restauracji wysłał mu później sportową marynarkę i list z przeprosinami, stwierdzając, że może przyjść do restauracji ubrany w co tylko chce[19][22].

Okładka No Jacket Required (kontynuacja motywu "zbliżenia twarzy" rozpoczętego od Face Value) z twarzą Collinsa oświetloną czerwonym/pomarańczowym światłem miała podkreślać "gorącą", energiczną naturę albumu. Collins stwierdził w swojej autobiografii Not Dead Yet, że gliceryna została rozpylona na jego czoło podczas sesji zdjęciowej, aby dać złudzenie potu. Na zdjęciach do wewnętrznej okładki albumu i późniejszych materiałach reklamowych, Collins wydawał się nadal lamentować nad incydentem w restauracji, nosząc garnitur, który był o kilka rozmiarów za duży.

Wydanie i odbiór komercyjny

No Jacket Required został wydany 18 lutego 1985 roku. Głównymi singlami były "Sussudio" w Wielkiej Brytanii i "One More Night" w USA[23]. Obie piosenki miały teledyski, które zostały nakręcone w londyńskim pubie należącym do Richarda Bransona[24], w których Collins gra zarówno przed jak i po zamknięciu budynku[12].

W pierwszym tygodniu marca, krótko po tym, jak Collins zdobył Grammy za "Against All Odds", album zadebiutował na pierwszym miejscu UK Albums Chart i na #24 miejscu Billboard 200. Dotarł również na dziesiątą pozycję w Niemczech i piętnastą w Kanadzie. Do końca miesiąca wspiął się na pierwsze miejsce również w Ameryce. Collins stał się 15. brytyjskim artystą, który znalazł się na szczycie zarówno listy przebojów albumów, jak i singli Billboardu, jako że "One More Night" prowadził w tym samym tygodniu na liście Billboard Hot 100. To samo działo się w Wielkiej Brytanii, gdzie duet Collinsa z Philipem Baileyem, "Easy Lover", był numerem jeden UK Singles Chart. No Jacket Required przebywał na szczycie amerykańskiej listy przebojów przez siedem tygodni, a na brytyjskiej przez pięć.

"Sussudio" był pierwszym utworem, który został wydany jako singiel w Wielkiej Brytanii i drugim, który ukazał się w USA. W Wielkiej Brytanii piosenka osiągnęła miejsce #12 na brytyjskiej liście przebojów. W Stanach Zjednoczonych piosenka weszła do częstej rotacji na MTV w maju, a do 6 lipca zarówno singiel, jak i album osiągnęły pierwsze miejsca na swoich odpowiednich amerykańskich listach przebojów Billboardu. "One More Night" był drugim amerykańskim singlem numer jeden Collinsa, po "Against All Odds", i był jego czwartym singlem, który dotarł do pierwszej dziesiątki w Wielkiej Brytanii, osiągając szczyt na pozycji #4. Jego B-sidem w Wielkiej Brytanii był "I Like the Way", podczas gdy wersja amerykańska zawierała "The Man with the Horn".

Tytuł albumu No Jacket Required wziął nazwę od incydentu w restauracji The Pump Room w Chicago, Illinois w 1986 roku. Collinsowi, wchodzącemu do lokalu z byłym głównym wokalistą Led Zeppelin, Robertem Plantem, odmówiono wstępu, ponieważ nie spełniał zasad ubioru dotyczących "wymaganej marynarki".

Artysta miał jednak na sobie tę część garderoby i wykłócał się o nią, ale lokaj argumentował, że nie była ona "właściwa". Collins powiedział później w wywiadzie dla magazynu Playboy, że nigdy w życiu nie czuł się tak zdenerwowany. Na wewnętrznej okładce albumu znajduje się nawiązanie do tej sytuacji, gdyż przedstawia ona zdjęcie muzyka w garniturze o kilka rozmiarów za dużym.

W międzyczasie "Don't Lose My Number", singiel, który Collins wydał tylko w USA, osiągnął szczyt na czwartym miejscu listy przebojów Billboard Hot 100 pod koniec września 1985, a jego stroną B był utwór "We Said Hello Goodbye". Collins miał trudności z wymyśleniem fabuły do odpowiedniego teledysku. Postanowił stworzyć żartobliwe wideo oparte na tej trudności[4][12]. W teledysku Collins rozmawia z klientami i reżyserami, którzy podsuwają mu szalone pomysły koncepcyjne. Collins parodiuje kilka innych teledysków, w tym te autorstwa Michaela Jacksona, Davida Lee Rotha, Eltona Johna, The Cars i The Police. Piosenkarz nakręcił również parodie Mad Maxa, filmów westernowych i samurajskich[4][12].

"Take Me Home", ostatni singiel wydany z albumu, jest często uważany za jedną z najbardziej znanych piosenek Collinsa, i był częścią wszystkich jego tras koncertowych od No Jacket Required World Tour. Osiągnęła miejsce #7 na Billboardzie Hot 100, a #19 na UK Singles Chart. Piosenka nie była przeznaczona do wydania singla, ale wytwórnia zdecydowała się na to po tym, jak stała się hitem w kilku amerykańskich stacjach radiowych, które zdecydowały się grać ten utwór[25]. "Take Me Home" doczekało się również teledysku, w którym Collins śpiewa w różnych miejscach na świecie[12].

Jeden utwór z albumu nie osiągnął sukcesu na listach przebojów, dopóki nie został wydany później. "Who Said I Would" nie został wydany jako singiel z tego albumu. Jednakże, wersja na żywo ukazała się jako singiel z albumu Serious Hits... Live! w USA, osiągając pozycję #73 na Billboard Hot 100. Teledysk do oryginalnej wersji został nakręcony na potrzeby wideo No Jacket Required. Przedstawiał on Collinsa grającego piosenkę na koncercie[12]. Niektóre z utworów, które nie zostały wydane jako single, nadal były notowane na listach przebojów Billboardu. "Inside Out" dotarł do #9 lokaty na liście przebojów Hot Mainstream Rock Tracks[26]. "The Man with the Horn", choć nie został wydany jako singiel (ani nie znalazł się na albumie), znalazł się na #38 miejscu listy Hot Mainstream Rock Tracks[26].

No Jacket Required pozostaje najlepiej sprzedającym się albumem Collinsa, rozchodząc się do 2001 roku w ponad 12 milionach egzemplarzy w USA, gdzie uzyskał status diamentu[27]. Dwadzieścia lat po wydaniu, No Jacket Required pozostaje wśród 50 najlepiej sprzedających się albumów w USA. W Wielkiej Brytanii album uzyskał certyfikat 6× platyny, sprzedając się w ponad 1.8 mln egzemplarzy. Sprzedał się również w ponad 20 milionach egzemplarzy na całym świecie[28]. Wydane zostało również wideo wyprodukowane przez Atlantic Video w 1986 roku, który zawierało cztery oryginalne teledyski do czterech wydanych singli oraz wykonanie na żywo "Who Said I Would"[12]. Alternatywne wersje sześciu utworów z No Jacket Required znalazły się na albumie remiksowym 12 "ers, wydanym w styczniu 1988 roku[29].

Wydania

Album No Jacket Required ukazał się oryginalnie w 1985 roku na winylu, kasecie magnetofonowej oraz na płycie kompaktowej. W Stanach Zjednoczonych dostępny była także na ośmiościeżkowym kartridżu z klubowej edycji od wytwórni Atlantic. W Argentynie oraz Chile ukazał się pod hiszpańskimi tytułami, odpowiednio No Se Necesita Llevar Saco oraz No Se Necesita Llevar Chaqueta. W Polsce nie było początkowo oficjalnego wydania na nasz rynek, poza nieoficjalnymi kasetami, które pojawiły się na początku lat 90-tych. Po 1994 roku ukazało natomiast oficjalne wydawnictwo kasetowe od wytwórni Warner Music Poland (#2292-51699-4).

Album został ponownie wydany i po raz pierwszy zremasterowany dopiero w 2011 roku, a zadania remasteringu podjął się Steve Hoffman na potrzeby limitowanej edycji dla wytwórni Audio Fidelity (#AFZ 102, 81240-2). No Jacket Required ukazał się też jako edycja deluxe na CD, winylu i cyfrowo 15 kwietnia 2016 roku, w tym zawierając nową drugą płytę z bonusowymi utworami zatytułowaną Extra Large Jacket Required (Atlantic – #R2 551813)[30]. Od tego wydania oprawa graficzna wznowień przedstawia już starszego Collinsa. Najnowsza reedycja na 180 gramowym winylu pochodzi z 9 października 2020 roku z okazji 35-lecia powstania oryginalnego materiału. Ukazała się w limitowanej edycji na pomarańczowym krążku (Atlantic, Warner – #PCLP 85 081227951894, 081227951894).

No Jacket Required EP

W 1985 roku Collins wydał również domowe wideo o nazwie No Jacket Required EP składające się z teledysków "Sussudio", "One More Night", "Who Said I Would", "Don't Lose My Number" i "Take Me Home". Była ona pierwotnie dostępna na Video Home System (VHS) (Virgin Video – #VVC 095) i LaserDisc (LD) (WEA Music Video – #35P6-9013).

Odbiór krytyczny

Odbiór albumu był w większości pozytywny. Geoff Orens z AllMusic, w retrospektywnej recenzji, powiedział, że chociaż niektóre z piosenek się zdezaktualizowały, album zawiera wybitne utwory. Opisuje on "Long Long Way to Go" jako jedną z najbardziej efektywnych ballad Collinsa, a "Take Me Home" jako pulsujące[6]. Orens powiedział dalej, że nie jest to w pełni satysfakcjonujące nagranie, ale jest to najlepszy przykład jednego z najbardziej dominujących i wpływowych stylów lat 80-tych[6]. Lori E. Pike z Los Angeles Times stwierdziła, że Przepis Collinsa na napięte wokale przyprawione soczystymi rogami i rozbryzgującymi się elektro-skocznymi syntezatorami często nie pozostawia wiele miejsca na prawdziwe uczucia, by się przez nie przecisnąć. Kiedy zwalnia i pozwala, by jego tląca się nastrojowość przejęła kontrolę, efekt jest magiczny[31].

Stephen Holden z The New York Times powiedział, że album był odświeżający, i że Collins był adeptem w tworzeniu suspensu lub groźnego nastroju[5]. Holden opisał "Only You Know and I Know" jako gniewną piosenkę miłosną, która zawierała kilka sampli muzyki w stylu "Motown"[5]. W "One More Night", ostatnim przeboju numer jeden pana Collinsa, tykający werbel wstrzykuje szept czającego się strachu do piosenki, która sugeruje słodszą, delikatniejszą repryzę "Against All Odds", mówi Holden[5]. Holden zakończył mówiąc Na powierzchni, No Jacket Required, jest albumem pękającym w szwach od soulowych motywów i jasnych, pełnych werwy melodii. Ale pod jego błyszczącą powłoką perkusja pana Collinsa i jego głos prowadzą rozbieżny, enigmatyczny dialog między sercem a umysłem, obsesją i represją[5].

Recenzent Rolling Stone David Fricke powiedział: Nagła transformacja Phila Collinsa z łysiejącego perkusisty dobrze prosperującej brytyjskiej art-rockowej grupy w głównego gwiazdora popu może wydawać się jedną z najbardziej nieprawdopodobnych historii sukcesu lat osiemdziesiątych. Ale sądząc po przebiegłym rzemiośle i ciepłym, niskim humorze jego solowych płyt oraz udanych produkcjach dla Philipa Baileya i Fridy, nowa sława Collinsa była nieunikniona[32]. Robert Hilburn z Los Angeles Times początkowo nie lubił piosenki "One More Night"[33], ale później pochwalił ją, mówiąc, że Uczuciowy, ale zarazem spokojny styl wokalny Collinsa jest również w stanie uchwycić ból przechodzenia przez jeszcze jedną noc bez niej[34]. Pisarz Lennox Samuels z The Dallas Morning News powiedział, że No Jacket Required (Atlantic) jest tym, czego fani oczekiwali od Phila Collinsa - dużo rogów i synkop, ciężkiego rytmu[35].

Nawet ci, którzy zazwyczaj nie byli fanami twórczości Collinsa, polubili ten album. Michael R. Smith z The Daily Vault napisał Anomalia czy nie, jest to rzeczywiście album, za który Phil zasługuje na pamięć[7]. Stephen Williams z Newsday powiedział, że album jest przeładowany muzycznymi chwytami i teksturowanymi aranżacjami... brakuje mu również napiętej krawędzi, która była częścią pracy Collinsa z Genesis[36]. Keegan Hamilton z Riverfront Times powiedział, że album był The 80's Dance Pop Special: Gładki syntezatorowy groove, z porządkiem klawiszy, automatów perkusyjnych i rogów na boku, dodając, że "Sussudio" było najlepszym utworem na płycie, mówiąc, że to chwytliwy bełkot[37]. Hamilton twierdzi, że "One More Night" był najgorszym utworem na płycie, mówiąc, że Introspektywny powolny jam albumu pogrąża się w użalaniu się nad sobą[37].

Z przeciwnej strony, Marty Racine z Houston Chronicle powiedział, że "I Don't Wanna Know" i "Take Me Home" były jedynymi piosenkami, które wybijały się ponad tłum, i że Collins za bardzo skupił się na swoim śpiewie, a mniej na perkusji, która może być porywająca[38]. Racine dodał również, że album sprawia, że słuchacz czuje się trochę zimno, ale podziwiał, że wokalista grał w tę grę tak dobrze, jak nikt[38].

Pisząc artykuł w obronie Collinsa w 2010 roku, Gary Mills z The Quietus opisał album jako zdeterminowane odpady, przez które Collins nie zasługiwał na to, by jego kariera była oceniana[39]. W 2013 roku krytyk muzyczny Tom Service z The Guardian był podobnie krytyczny, twierdząc, że album nie wytrzymał próby czasu i był nie do słuchania dzisiaj, wyodrębniając "Sussudio" do szczególnej krytyki, argumentując: produkcja, automat perkusyjny, bezsensowna szczerość tekstów; nie ma zimniejszego lub bardziej powierzchownego dźwięku w muzyce popularnej, właśnie dlatego, że traktuje siebie tak poważnie. Porównał go również niekorzystnie z nieprzemijającym urokiem rówieśników Collinsa z lat 80., takich jak The Human League i - w szczególności - Pet Shop Boys, twierdząc, że ci ostatni byli w porównaniu geniuszami[40].

Na 28. corocznej gali Grammy Awards, Collins był nominowany w pięciu kategoriach[41]. Album zdobył nagrodę za album roku, a Collins wygrał za najlepsze popowe męskie wykonanie[42]. Collins podzielił się nagrodą producenta roku (nieklasycznego) ze współproducentem albumu, Hugh Padghamem[43]. Wideo No Jacket Required EP otrzymało nominację w kategorii za najlepsze wideo muzyczne w krótkiej formie. W 1986 roku album otrzymał dwie nominacje do American Music Award za ulubiony album pop/rockowy i za ulubiony [s:386:pop/rockowy męski artysta]. Na Brit Awards w 1986 album otrzymał dwie nagrody za brytyjski album i brytyjski męski wykonawca, podczas gdy współproducent Hugh Padgham został nominowany do nagrody dla brytyjskiego producenta.

W kulturze popularnej

Na Brit Awards w 2010, album był jednym z dziesięciu nominowanych w kategorii "Brits Album of 30 Years" (brytyjski album trzydziestolecia) w ankiecie słuchaczy BBC Radio 2; zwycięzcą był (What's the Story) Morning Glory? autorstwa Oasis[44]. "Sussudio" jest jedną z najbardziej znanych piosenek Collinsa i jest przywoływana w wielu różnych mediach, w tym w książkach, stand-upach i programach telewizyjnych. Collins powiedział, że jest to piosenka, którą ludzie najczęściej śpiewają mu, gdy zauważą go na ulicy. W książkowej i filmowej adaptacji American Psycho, główny bohater (Patrick Bateman) krótko omawia tę piosenkę, wśród innych utworów Collinsa. Syntezatorowy riff został mocno skrytykowany za zbytnie upodobnienie się do utworu Prince'a "1999" z 1982 roku, któremu to podobieństwu Collins nie zaprzecza, powołując się na to, że jest wielkim fanem jego twórczości[45].

Trzy utwory nagrane podczas sesji No Jacket Required zostały wyemitowane w odcinkach serialu telewizyjnego Miami Vice. "Take Me Home" pojawił się w "The Prodigal Son", premierze drugiego sezonu[46]. "Long Long Way to Go" zostało zagrane w scenie zamykającej finał 2. sezonu "Sons and Lovers", podczas pogrzebu dziewczyny i syna Ricardo Tubbsa. "The Man with the Horn" został przerobiony na potrzeby odcinka Vice, w którym Collins wystąpił gościnnie jako oszust, który wpadł w kłopoty z dystrybutorami kokainy[36][47][48]. Przerobiona wersja nosiła tytuł "Life Is a Rat Race"[18].

"Take Me Home" był piosenką tematu zamknięcia w programie telewizyjnym World Wrestling Federation, Saturday Night's Main Event przez kilka lat w późnych latach 80-tych[49][50]. W 2003 roku grupa hip-hopowa Bone Thugs-n-Harmony oparła swoją piosenkę "Home" na tym singlu[51]. Ta wersja piosenki zawierał oryginalny refren piosenki i była hitem numer #19 na brytyjskiej liście przebojów.

"Take Me Home" pojawiło się również w pierwszym odcinku drugiego sezonu Mr. Robot.

W miarę upływu lat Collins stawał się niezadowolony z albumu i coraz bardziej go nie lubił. W wywiadzie z 2016 roku dla Rolling Stone, powiedział z perspektywy czasu, że jest to jedna z jego najmniej ulubionych płyt, jakie stworzył: W tamtym czasie nie byłem sobą. Teraz trochę dojrzałem i wolę grać piosenki, które są mną. W tej gram tylko niewielką rolę[52].

Trasa koncertowa

Po albumie nastąpiła trasa koncertowa w 1985 roku nazwana No Jacket Required World Tour. Na trasie Collins zachował swoją zwykłą obsadę muzyków, w tym Chestera Thompsona, Lelanda Sklara i Daryla Stuermera[53]. Zespół nosił przydomek "Hot Tub Club"[54]. W Dallas nagrano specjalny program telewizyjny, który został wyemitowany na antenie HBO, zatytułowany "No Jacket Required... Sold Out"[36]. Inny specjalny program telewizyjny został nagrany dla Cinemax do programu zatytułowanego "Album Flash", nagrany w Londynie w Anglii w Royal Albert Hall[55].

Odbiór trasy był również pozytywny. Rick Kogan z Chicago Tribune powiedział, że Po wysłuchaniu i obserwacji wybitnie satysfakcjonującego i często spektakularnego dwugodzinnego występu Collinsa, nikt nie pozostaje z serią nurtujących pytań o jego popularność, ale raczej z odnowionym podziwem dla siły dobrze skonstruowanych piosenek zagranych w prosty sposób[56].

W wywiadach podczas trasy koncertowej, zostało zauważone przez ankieterów, że piosenkarz wyglądał podobnie do aktorów Boba Hoskinsa i Danny'ego DeVito[57]. Collins zażartował, że wszyscy trzej mogliby zagrać Trzy Misie z bajki Goldilocks and the Three Bears Roberta Southey'a a 1837 roku (pol. Opowieść o trzech niedźwiadkach lub Złotowłosa i trzy niedźwiadki). DeVito usłyszał ten pomysł i skontaktował się z Collinsem i Hoskinsem w sprawie nakręcenia filmu[24]. Collins przeprowadził badania na temat niedźwiedzi, a następnie zaplanowano scenariusz. Kim Basinger podobno chciała zagrać rolę "Goldilocks" (Złotowłosej)[58]. Pojawiły się jednak problemy (głównie związane ze scenariuszem) i cała trójka aktorów zrezygnowała z filmu[24].

Podczas trasy koncertowej No Jacket Required, Collins nagrał piosenkę do filmu White Nights, zatytułowaną "Separate Lives". Piosenka, która została napisana przez przyjaciela Collinsa, Stephena Bishopa[36], była duetem, który Collins wykonał z Marilyn Martin[59]. W USA piosenka była numerem jeden na Billboardzie Hot 100, a na brytyjskiej liście przebojów osiągnęła czwartą pozycję.

Live Aid

The No Jacket Required World Tour zakończyło się występem Collinsa na obu koncertach na Wembley Stadium i JFK Stadium podczas Live Aid. Collins twierdzi, że to wszystko stało się przez przypadek, i że zarówno on, jak i Power Station mieli zamiar uczestniczyć w obu koncertach Live Aid, ale wszyscy stchórzyli[3]. W sumie, byłem jedynym, który to zrobił, twierdził później[3]. Bob Geldof, organizator Live Aid, pierwotnie poprosił Collinsa o udział w pierwszej akcji charytatywnej Geldofa, Band Aid. Collins grał na perkusji i wykonał wokale poboczne dla brytyjskiego przeboju numer jeden Band Aid w 1984 roku, "Do They Know It's Christmas?"[60].

Collins po raz pierwszy wystąpił ze Stingiem na Wembley, i razem wykonali "In the Air Tonight"[61], "Against All Odds", "Long Long Way to Go" i "Every Breath You Take", z towarzyszeniem saksofonisty Branforda Marsalisa[61][62]. Po zakończeniu występów Collins poleciał Concordem na koncert Live Aid w Filadelfii. W samolocie poznał Cher i przekonał ją do wzięcia udziału w tym wydarzeniu[3]. Na miejscu spotkał Roberta Planta, który zapytał go, czy nie wystąpiłby z nim, Jimmym Pagem i Tonym Thompsonem w ramach swoistego "reunionu" Led Zeppelin[3]. Najpierw zagrał na perkusji w utworach "Layla"[61][62], "White Room" i "She's Waiting"[61] dla swojego przyjaciela Erica Claptona[62]. Następnie Collins wykonał "Against All Odds" i "In the Air Tonight", a zakończył noc grając na perkusji we wspomnianym wcześniej akcie Led Zeppelin[61]. Zespół twierdził, że występ był mało spektakularny, a krytycy winą obarczają Collinsa. Collins twierdzi jednak: zaręczam do końca życia, że to nie byłem ja, i że Thompson ścigał się przez część występu[3]. Collins później zauważył" ... Pamiętam, że w połowie tego, właściwie pomyślałem, jak się stąd wydostać[3]. Stephen Williams z Newsday skomentował, że wykonanie "In the Air Tonight" przez Collinsa w Filadelfii było jednym z bardziej poruszających momentów tego dnia[36]. Live Aid zebrała 69 milionów dolarów[60]. Collins później wspominał to wydarzenie jako niezwykłe[3].

Adnotacje

  1. Collins, Phil (2016): Not Dead Yet. Penguin. ISBN. 9781780895123.
  2.   1234"VH1 Storytellers: Phil Collins". VH1 Storytellers. Data emisji: 14 kwietnia 1997.
  3.   12345678910111213Sheff, David (Październik 1986): "Phil Collins interview" Playboy.
  4.   1234"26 November 2004 – Phil Collins Q&A". genesis-music.com.
  5.   123456Holden, Stephen (7 kwietnia 1985): "Phil Collins: Pop Music's Answer to Alfred Hitchcock". The New York Times.
  6.   1234Orens, Geoff: "No Jacket Required – Phil Collins". AllMusic.
  7.   12Smith, Michael R. (27 stycznia 2008): "Recenzja płyty". The Daily Vault.
  8. "Phil Collins – No Jacket Required tracks and credits". Philcollins.co.uk.
  9.   1234"10 July 2005 Part 2 – Phil Collins Q&A". genesis-music.com.
  10.   12"7 December 2004 – Phil Collins Q&A". genesis-music.com.
  11. Corsello, Andrew (1996): "Phil Collins interview". GQ.
  12.   1234567Jon Pareles (2 listopada 1986): "Home Video; Recent Releases of Video Cassettes: Photos and 'White Suit'". The New York Times.
  13.   12"22 March 2005 – Phil Collins Q&A". genesis-music.com.
  14. Kaufman, Bill (6 października 1986): "Lightweight, Even For Teen Genre". Newsday.
  15. "9 March 2005 – Phil Collins Q&A". genesis-music.com.
  16. Caryn James (24 marca 1986): "Film 'Playing for Keeps' A Rock N' Roll Resort". The New York Times.
  17. Informacja znajduje się na wkładce albumu, gdzie widnieje zdjęcie z rozpiską każdego utworu, który Collins nagrał podczas tej sesji.
  18.   123"18 November 2004 – Phil Collins Q&A". genesis-music.com.
  19.   1234"17 December 2004 – Phil Collins Q&A". genesis-music.com.
  20. Sneed, Michael (25 lutego 1985): "Dixon Dictates, Simon Sez...". Chicago Tribune.
  21. Gillespie, Mary (18 września 1988): "The Pump Room: For 50 Years, the Stars Have Been Shining at the 'Pump'". Chicago Sun-Times.
  22. "Chicago's Famed Pump Room Restaurant". pumproom.com.
  23. Grein, Paul (15 czerwca 1985): "Chart Beat" Billboard.
  24.   123"17 January 2005 Phil Collins Q & A". genesis-music.com.
  25. Ellis, Michael (29 marca 1986): "Hot 100 Singles Spotlight" Billboard.
  26.   12"Billboard.com – Artist Chart History – Phil Collins". Billboard.
  27. "RIAA: Gold and Platinum". Recording Industry Association of America.
  28. Williams, Chris (10 grudnia 2011): "Phil Collins' No Jacket Required album revisited with co-writer Daryl Stuermer". Soul Culture.
  29. "Phil Collins – 12 Inchers tracks and credits". The Official site for Phil Collins. Phil Collins, Philip Collins Ltd, TSPM & Hit & Run Music.
  30. Sinclair, Paul: "Phil Collins / No Jacket Required and Testify deluxe editions.". Super Deluxe Edition.
  31. Pike, Lori E. (24 marca 1985): "Pop Album Reviews". Los Angeles Times.
  32. Fricke, David (9 maja 1985): "Phil Collins: No Jacket Required : Music Reviews". Rolling Stone.
  33. Hilburn, Robert (28 kwietnia 1985): "Popmeter: What've Numbers Got to Do With It?". Los Angeles Times.
  34. Hilburn, Robert (4 czerwca 1985): "Pop Music Review: One More Time, One More Night". Los Angeles Times.
  35. Samuels, Lennox (17 marca 1985): "Phil Collins' Album Increases His Stature". The Dallas Morning News.
  36.   12345Williams, Stephen (4 października 1985): "A Phil Collins Special And 'Miami Vice' on Record". Newsday.
  37.   12Hamilton, Keegan (17 lutego 2009): "Second Spin: Phil Collins, No Jacket Required". Riverfront Times.
  38.   12Racine, Marty (24 marca 1989): "Records". Houston Chronicle.
  39. Mills, Gary (26 maja 2010): "No Flak Jacket Required: In Defence Of Phil Collins". The Quietus.
  40. Service, Tom (20 grudnia 2013): "American Psycho musical and Phil Collins's perfectly vacuous music". The Guardian.
  41. Robins, Wayne (10 stycznia 1986): "Knopfler Nominated for 8 Grammys". Newsday.
  42. "No Jacket Required - Phil Collins - Awards". Allmusic.
  43. Robins, Wayne (26 lutego 1986): "'We Are the World' Is Song of the Year". Newsday.
  44. Wilkinson, Matt (16 lutego 2010): "Liam Gallagher snubs Noel as Oasis win Brit Album Of 30 Years award". NME.
  45. Bronson, Fred (New York 1998): The Billboard Book of Number One Hits. Billboard Books. s. 624. ISBN. 0-8230-7641-5.
  46. "Prodigal Son". Miami Vice. Sezon: 2. Odcinek: 201. Data emisji: 27 września 1985.
  47. Kitman, Marvin (4 grudnia 1985): "Gordon Liddy does 'Vice'". Newsday.
  48. "Phil the Shill". Miami Vice. Sezon: 2. Odcinek: 211. Data emisji: 13 grudnia 1985.
  49. "Saturday Night's Main Event #7". Data emisji: 4 października 1986. Stacja: NBC.
  50. "Saturday Night's Main Event #16". Data emisji: 30 kwietnia 1988. Stacja: NBC.
  51. "everyHit.com – UK Top 40 Chart Archive, British Singles & Album Charts". everyhit.co.uk.
  52. Greene, Andy (29 lutego 2016): "Phil Collins: My Life in 15 Songs". Rolling Stone.
  53. "Phil Collins – On the Road 85 No Jacket Required World Tour". philcollins.co.uk.
  54. Racine, Marty (28 maja 1985): "Phil Collins: A Great Night for the Young Urban Clean-cut Concertgoer". Houston Chronicle.
  55. Albert, George (10 marca 1985): "Getting Their Irish Up". Houston Chronicle.
  56. Kogan, Rick (19 czerwca 1985): "Phil Collins: Simple But Spectacular". Chicago Tribune.
  57. "Phil Collins interview". Music Express (1990).
  58. Baker, Glenn (1993): "Phil Collins interview". Penthouse.
  59. DeKnock, Jan (29 listopada 1985): "'Separate Lives' No. 1 as Expected". Chicago Tribune.
  60.   12Williams, Stephen (29 grudnia 1985): "Class of '85: New Faces, Lasting Impressions". Newsday.
  61.   12345"Live Aid". American Broadcasting Company. Data emisji: 13 lipca 1985.
  62.   123"Live Aid: The Day the Music Changed the World". VH1 Classic. Data emisji: 2008.

Zobacz również

Phil Collins - ...But Seriously
...But Seriously
Album, 1989
  2 od 15.00 zł  Kup teraz
Phil Collins - Serious Hits...Live!
Serious Hits...Live!
Album, 1990
  1 za 89.00 zł  Kup teraz

Lista utworów

Tytuł / WykonawcaCzas
4:23
4:20
4:20
4:12
4:47
4:46
4:01
4:18
5:14
5:51

Wydania

RokTytuł / Format / KrajWytwórnia / Katalog #
Phil Collins - No Jacket Required1985
CD, Niemcy
WEA
2 51699-2
Phil Collins - No Jacket Required1985
Winyl, LP, Europa
WEA
251 699-1
Phil Collins - No Jacket Required1985
CD, Target, Francja
WEA
2 51699-2
Phil Collins - No Jacket Required1985
Winyl, LP, Stereo, Czarne etykiety, Wielka Brytania
Virgin
V 2345
Phil Collins - No Jacket Required1986
Winyl, LP, Stereo, Czechosłowacja
Supraphon
1113 3984
Phil Collins - No Jacket Required
Winyl, LP, Europa
WEA
2292-51699-1

Certyfikaty i sprzedaż

Kraj / RegionSprzedażCertyfikat
  Argentyna180,000  3 x Platynowa płyta
  Austria50,000  Platynowa płyta
  Australia280,000  4 x Platynowa płyta
  Kanada1,000,000  Diamentowa płyta
  Szwajcaria100,000  2 x Platynowa płyta
  Niemcy1,500,000  3 x Platynowa płyta
  Hiszpania100,000  Platynowa płyta
  Finlandia34,203  Złota płyta
  Francja600,000  2 x Platynowa płyta
  Wielka Brytania1,800,000  6 x Platynowa płyta
  Hongkong, Specjalny Region Administracyjny Chin15,000  Platynowa płyta
  Japonia200,000  Platynowa płyta
  Holandia100,000  Platynowa płyta
  Nowa Zelandia15,000  Platynowa płyta
  Stany Zjednoczone12,000,000  12 x Platynowa płyta
Podsumowanie regionów
Cały świat25,000,000 ^
^ Liczba sprzedanych egzemplarzy niepotwierdzona oficjalnymi danymi sprzedaży