Queen - Sheer Heart Attack (Album, 1974): oprawa graficzna przedniej okładki
Queen II [1974]
Dyskografia
Zmień płytę na poprzednią lub kolejną w dyskografii artysty
A Night at the Opera [1975]
AlbumStudyjny8 listopada 1974
  • od 7 lipca do 22 października 1974 roku
  • - Trident Studios (Londyn, Wielka Brytania)
  • - Air Studios (Londyn, Wielka Brytania)
  • - Wessex Sound Studios (Londyn, Wielka Brytania)
  • - Rockfield Studios (Monmouth, Wielka Brytania)
  Brak dostępnych egzemplarzy tej płyty w sprzedaży.
Kliknij przycisk Obserwuj (powyżej), aby zostać poinformowany, gdy pojawi się w sklepie jakieś wydanie tej płyty.

Informacje o płycie

 16 minut czytania

Sheer Heart Attack to trzeci studyjny album brytyjskiego rockowego zespołu Queen, wydany 8 listopada 1974 roku przez wytwórnię EMI Records w Wielkiej Brytanii i Elektra Records w Stanach Zjednoczonych. Odchodząc od progresywnych tematów zawartych na dwóch pierwszych albumach, ten zawierał bardziej popowe i konwencjonalne rockowe utwory i stanowił krok w kierunku "klasycznego" brzmienia Queen[1]. Materiał został wyprodukowany przez zespół oraz Roya Thomasa Bakera i zapewnił Queen popularność w Wielkiej Brytanii i na całym świecie.

Po wydaniu albumu Queen II, grupa wyruszyła w trasę promocyjną z Mott the Hoople. Jednak w połowie trasy Brian May ciężko zachorował, co zmusiło zespół do wcześniejszego zakończenia trasy. Duża część albumu została napisana, gdy May wracał do zdrowia w szpitalu. Mimo to, pierwszy singiel z albumu "Killer Queen" osiągnął miejsce #2 na brytyjskiej liście przebojów i zapewnił im pierwszy przebój w Top 20 w USA, zajmując #12 lokatę na Billboard Hot 100. Sheer Heart Attack był pierwszym albumem Queen, który trafił do Top 20 w USA, osiągając miejsce #12 na zestawieniue Billboard 200 w 1975 roku. Album został uznany za zawierający bogactwo wybitnych hard rockowych utworów gitarowych[2]. Z perspektywy czasu, był on wymieniany przez wiele publikacji jako jedno z najlepszych dzieł zespołu i został uznany za niezbędny glam rockowy album[3].

Tło powstania i nagrywanie

Po wydaniu drugiego albumu, grupa wyruszyła w trasę Queen II Tour jako support dla Mott the Hoople. Zespół odbył intensywną trasę koncertową po Wielkiej Brytanii, po czym obie grupy postanowiły wyruszyć w trasę po Stanach Zjednoczonych, która była pierwszą trasą Queen po tym kraju. Obie formacje pozostały w przyjacielskich stosunkach do końca kariery, a Ian Hunter wykonał utwór "All the Young Dudes" podczas Freddie Mercury Tribute Concert w 1992 roku[4]. Swój pierwszy amerykański koncert zagrali 4 kwietnia w Denver, Colorado[5], jako support, którego Freddie Mercury podobno nie lubił, mówiąc Bycie supportem to jedno z najbardziej traumatycznych doświadczeń w moim życiu[6]. Jednakże, w kulminacyjnym momencie trasy w Bostonie, u Briana Maya wykryto zapalenie wątroby, prawdopodobnie w wyniku użycia skażonej igły podczas szczepienia, które grupa otrzymała przed podróżą do Australii[5]. Pozostała część trasy została następnie odwołana i Queen odleciał do domu, gdzie May trafił do szpitala[7].

W czerwcu zespół zebrał się razem w Trident Studios, aby rozpocząć próby materiału na album. Koh Hasebe przeprowadził wywiad z Freddiem Mercury, Rogerem Taylorem i Johnem Deaconem, gdy 13 czerwca odbywali próbę[8]. Na początku lipca May miał do nich dołączyć. Zespół dopiero przygotowywał się do nagrania, co uczynił 7 lipca. Zespół przemierzył trzy i pół godziny, aby dotrzeć do Rockfield Studios w Walii[9]. W Rockfield Studios zespół zarejestrował dziesięć podkładów, kończąc pracę 28 lipca[10]. Na początku sierpnia prace przeniosły się do Wessex Sound Studios. Praca nie trwała długo, ponieważ Brian, który zaczynał czuć się niespokojnie, udał się 2 sierpnia do specjalistycznej kliniki. W klinice zasłabł na skutek wrzodów żołądka[11]. Brian był operowany następnego dnia, ale wkrótce potem został wypisany ze szpitala, aby mógł dochodzić do siebie w domu[11]. Podczas gdy zespół dogrywał materiał w Wessex, Brian zarezerwował czas w studiu AIR Studios. Podczas pobytu w tym studiu nagrał "Dear Friends" oraz "She Makes Me"[12]. W międzyczasie Roger i John pojawili się na zlocie motoryzacyjnym w EMI 11 sierpnia[13]. Do końca sierpnia Brian znów pracował z zespołem, a reszta grupy dodawała swoje partie do nagranych przez Briana piosenek. Wciąż pozostawała jedna kompozycja, która musiała zostać zarejestrowana, gdy zespół pracował do września, a była nią "Now I'm Here". Zespół nagrał podkład do tej piosenki w Wessex i zachował go do miksów[14].

Miksowanie rozpoczęło się w połowie września. Zespół wciąż dogrywał swoje nagrania i zatrudnił osobę, która dostarczała taśmy ze studia do studia za pomocą motocykla. Główna część sesji mikserskich miała miejsce w Trident Studios, a większość utworów została zmiksowana w ciągu jednego do dwóch dni. "Brighton Rock" został natomiast zmiksowany w cztery dni. W ciągu dziewięćdziesięciu sześciu godzin powstało sześć godzin miksów. Każda piosenka została pocięta na małe, edytowane fragmenty, które miały od piętnastu do dwudziestu sekund długości[15]. W tym momencie Trident właśnie zainstalował w swoim studiu 24-ścieżkową maszynę. Istniała ona od 1972 roku, ale nie działała aż do 1974 roku[16]. W rzeczywistości album ten był pierwszym 24-ścieżkowym projektem ze studia Trident. Mimo, że Trident zwiększył swoją elastyczność nagraniową o osiem ścieżek, wciąż nie było to wystarczająco dużo, aby zmiksować każdą ścieżkę z osobna. "Bring Back That Leroy Brown" miał 70 ścieżek wokalnych i musiał zostać zmiksowany w dół, aby dostosować się do 24-ścieżkowego miksera[15]. W tym czasie, 20 września, ogłoszono, że zespół stara się zabezpieczyć wydanie płyty na 1 listopada, chociaż wydawało się, że nie będzie w stanie zdążyć do tej daty[17]. 22 października zespół zmiksował "Now I'm Here", który był ostatnią rzeczą do opracowania. Brian udzielił następnego dnia wywiadu (który został opublikowany 26 października), w którym wyjaśnił jak wyglądało kończenie albumu[18]. W sumie zespół korzystał z czterech różnych studiów podczas tworzenia Sheer Heart Attack. Większość podkładów została nagrana w Rockfield, dwa podkłady i kilka gitarowych overdubów zarejestrowano w AIR Studios, większość overdubów i jeden podkład został nagrany w Wessex, a miksowanie odbyło się w Trident Studios.

Kompozycje

Album wyraźnie odchodzi od rockowo progresywnych tematów swoich poprzedników i został sklasyfikowany jako hard rock[2][19][20] oraz glam rock[3][21]. Magazyn The Daily Vault opisał go jako ważny album przejściowy, ponieważ pokazał czym zespół wkrótce się stanie, jednocześnie składając ukłon w stronę swojej hard-rockowej przeszłości[20], podczas gdy Stephen Thomas Erlewine z Allmusic zauważył, że chociaż nadal istnieją odniesienia do motywów fantasy z ich wcześniejszych utworów, szczególnie w "In the Lap of the Gods" i "Lily of the Valley", fantazja nie przytłacza tak, jak to miało miejsce na dwóch pierwszych płytach[1].

"Killer Queen" został napisany w ciągu jednej nocy, co kontrastuje z "wiekami", jakie zajęło napisanie "The March of the Black Queen", jak to ujął Mercury[6], podczas gdy John Deacon napisał swoją pierwszą piosenkę, "Misfire". Utwór "Brighton Rock" został napisany podczas tworzenia Queen II, "Stone Cold Crazy" miał swoją genezę w przed-Queenowym zespole Mercury'ego - Wreckage, a Mercury napisał "Flick of the Wrist" podczas nieobecności Maya. Sheer Heart Attack był również pierwszym albumem, na którym wszyscy czterej członkowie zespołu napisali swoje piosenki, a "Stone Cold Crazy" był pierwszym utworem, w którym wszyscy muzycy otrzymali uznanie autorstwa.

Strona pierwsza

"Brighton Rock" został napisany przez Briana Maya podczas sesji Queen II, ale nie został wtedy nagrany, ponieważ grupa uważała, że nie pasowałby do reszty albumu[22]. Lirycznie opowiada historię dwojga młodych kochanków o imionach Jenny i Jimmy, którzy spotykają się w Brighton w dniu święta państwowego[23]. Mods[24] podróżujący do Brighton w dni wolne od pracy był popularną narracją w tamtym czasie, taką jak QuadropheniaThe Who[25].

Piosenka zawiera solowe interludium gitarowe bez akompaniamentu[23], które wykorzystuje opóźnienia do budowania gitarowej harmonii i kontrapunktycznych linii melodycznych. Powstało ono w wyniku eksperymentów Maya z Echoplexem, który próbował odtworzyć swoje gitarowe orkiestracje podczas występów na żywo z "Son and Daughter". Dokonał modyfikacji oryginalnego urządzenia tak, aby mógł zmieniać czasy opóźnienia, ponieważ czuł, że nie jest to długość, której potrzebował, a także poprowadził każde echo przez osobny wzmacniacz, aby uniknąć interferencji[26].

W wersji studyjnej występuje tylko jedna gitara "główna" i jedna gitara "z echem" w krótkiej sekcji, ale na żywo May zazwyczaj dzielił sygnał gitarowy na "główny" i dwa "z echem", przy czym każdy z nich trafiał do osobnego banku wzmacniaczy. Solo gitarowe w tym utworze było wykonywane na żywo na większości koncertów Queen lub Maya, albo jako część tego utworu, w medleyu z innym, albo jako samodzielny utwór. May wykonał również część solówki podczas ceremonii zamknięcia Letnich Igrzysk Olimpijskich w Londynie w 2012 roku[27].

Uważa się ją za jedną z najlepszych solówek Maya[23], zajmującą #41 miejsce na liście 100 Greatest Guitar Solos of All Time magazynu Guitar World[26]. Piosenka została w szczególności wykorzystana w filmie z 2017 roku Baby Driver, będąc jedną z ulubionych piosenek głównego bohatera Baby'ego i grana podczas finałowej sceny akcji filmu.

"Killer Queen" został napisany przez Freddiego Mercury'ego i był pierwszym międzynarodowym hitem zespołu[28][29]. Jest to jedna z niewielu piosenek, do których to on pierwszy napisał tekst, opowiadający o prostytutce wysokiej klasy. Zespół początkowo nagrywał ścieżki do piosenki bez Maya, ponieważ ten dochodził do siebie w szpitalu po chorobie wrzodowej dwunastnicy, pozostawiając mu miejsca, które mógł wypełnić, kiedy był w stanie. Mercury grał na pianinie jangle, jak również na fortepianie. Został wykonany w programie Top of the Pops po wprowadzeniu na listę przebojów jako singiel.

Roger Taylor napisał utwór "Tenement Funster" o młodości i buncie oraz zaśpiewał w nim główne wokale, podczas gdy John Deacon zagrał w nim partie gitary akustycznej pod nieobecność Maya. Piosenka przechodzi w "Flick of the Wrist" Mercury'ego (który był podwójną stroną A wraz z "Killer Queen"), a następnie w łagodniejszą, opartą na pianinie piosenkę Mercury'ego, "Lily of the Valley", czyniąc z tych trzech utworów medley.

"Now I'm Here" został napisany przez Maya podczas pobytu w szpitalu i wspomina wczesną trasę grupy wspierającą Mott the Hoople. Został on nagrany w ostatnim tygodniu sesji, z Mayem grającym na fortepianie[30].

Strona druga

"In the Lap of the Gods" został napisany przez Mercury'ego i zawierał wiele wokalnych overdubów od niego i Rogera Taylora. Piosenka zawiera jedną z najwyższych nut na albumie, śpiewaną przez Taylora. Poza nazwą, jest całkowicie niezwiązana z "In the Lap of the Gods... Revisited".

"Stone Cold Crazy" był jednym z najwcześniejszych utworów, które Queen wykonywali na żywo i miał kilka różnych aranżacji zanim został nagrany na Sheer Heart Attack. Żaden z członków zespołu nie był w stanie przypomnieć sobie, kto napisał tekst, kiedy album został wydany, dlatego też podzielili się kredytem autorskim, co było pierwszą piosenką, w której tak postąpiono. Sam tekst odnosi się do gangsterów, nawiązując do Ala Capone. Utwór ma szybkie tempo i ciężkie zniekształcenia, zapowiadając speed metal[31]. Magazyn muzyczny Q opisał "Stone Cold Crazy" jako thrash metal zanim ten termin został wymyślony[32]. Utwór ten był grany na żywo na prawie każdym koncercie Queen w latach 1974-1978[33][34][35][36].

Metallica wykonała utwór jako swój wkład do albumu kompilacyjnego z 1990 roku Rubáiyát: Elektra's 40th Anniversary. Ta wersja coveru została później użyta jako strona B ich singla "Enter Sandman", a następnie zdobyła nagrodę Grammy; pojawiła się również na ich albumie coverów/B-side'ów Garage Inc.. Wersja piosenki w wykonaniu Metalliki jest bardziej agresywna niż oryginał; zmienili też nieco tekst, dodając dwa użycia słowa "fuck" i zmieniając bardziej humorystyczne wersy na bardziej brutalne, takie jak "walking down the street/shooting people that I encounter/with my fully loaded tommy gun" (pol. "chodząc po ulicy/strzelając do napotkanych ludzi/z mojego w pełni naładowanego tommy gun'a"). James Hetfield wykonał ją kiedyś razem z zespołem Queen i Tonym Iommi z Black Sabbath (śpiewając zmieniony tekst Metalliki) na The Freddie Mercury Tribute Concert. Metallica zagrała również ten utwór na bis podczas trasy koncertowej Black Album w latach 1991-93; pojawia się on na płycie CD Live Shit: Binge & Purge i na DVD Français Pour une Nuit z 2009 roku.

"Dear Friends" to ballada napisana przez Maya i zaśpiewana przez Mercury'ego. "Misfire" był pierwszą indywidualną kompozycją Johna Deacona dla zespołu, w której zagrał na większości gitar. "Bring Back That Leroy Brown" został napisany przez Mercury'ego i zawiera jego grę na fortepianie i pianinie jangle, jak również liczne overduby wokalne. May zagrał krótką sekcję na ukulele-banjo, a Deacon zagrał linię na kontrabasie. DRUM! Magazine chwali pracę Taylora na perkusji, nazywając ją dobrym przykładem jego wszechstronności. To naprawdę pokazuje wszechstronność Taylora. Przybija dziesiątki kopnięć w całej tej szybkiej i podchwytliwej piosence i udowadnia, że mógłby być perkusistą big bandu lub zręcznie wpasować się w każdy teatralny pit band, gdyby Queen nie wyszło mu tak dobrze. Honky-tonk piano, upright bass, ukulele-banjo, i dymiący perkusista - wszystko to składa się na dobrą zabawę[37]. Tytuł piosenki nawiązuje do ówczesnego hitu "Bad Bad Leroy Brown" amerykańskiego piosenkarza-autora tekstów Jima Croce, który zginął w katastrofie lotniczej rok wcześniej. Piosenka została zagrana na żywo w aranżacji, która skróciła utwór i była, poza samym końcem i jedną linijką, czysto instrumentalna. Ukulele-banjo Maya zostało wniesione na scenę specjalnie na potrzeby tego utworu. Wersja a cappella została wydana jako część remasteru albumu z 2011 roku.

"She Makes Me (Stormtrooper in Stilettos)" został napisany i zaśpiewany przez Maya z Deaconem grającym na gitarach akustycznych. Finał utworu zawiera to, co May określił jako dźwięki nowojorskiego koszmaru, w tym syreny nowojorskich pojazdów policyjnych i odgłosy głębokiego oddychania, które towarzyszą końcowym taktom. "In the Lap of the Gods... Revisited" było pierwszą próbą Mercury'ego napisania piosenki, do której publiczność śpiewałaby razem z nim, podobnie jak do bardziej udanego "We Are the Champions". Był to jeden z zamykaczy setów od 1974 do 1977 roku. Podczas trasy Magic w 1986 roku została wykonana ponownie w medleyu, który stanowił segment do "Seven Seas of Rhye".

Wydania

Album Sheer Heart Attack ukazał się oryginalnie w 1974 roku na płycie winylowej oraz kasecie magnetofonowej. Dostępne były także wydania na ośmiościeżkowych kartridżach. Pierwsza edycja na CD pojawiła się w 1986 roku (EMI – #CDP 7 46206 2), a ze zremasterowanym dźwiękiem w 1991 w USA (Hollywood Records – #HR-61036-2). Europejski remastering wydany został w 1993 roku (Parlophone – #0777 7 89491 2 1, CDPCSD 129). W Polsce w tym roku ukazała się także oficjalna kaseta (wcześniej dostępne były tylko nieoficjalne) (Parlophone – #0777 7 89491 4 5, TCPCSD 129). W 2008 pojawiła się w Polsce także specjalna edycja w formie książki, wydana w ramach kolekcji Biblioteki Gazety Wyborczej przez Agorę SA (TMM Polska – #TMMPL009-04).

8 listopada 2010 roku wytwórnia płytowa Universal Music ogłosiła, że w maju 2011 roku ukaże się zremasterowana i poszerzona reedycja albumu. Było to częścią nowego kontraktu płytowego pomiędzy Queen a Universal Music, co oznaczało, że współpraca Queen z EMI Records zakończy się po prawie 40 latach. Cały katalog studyjny Queen został wówczas wznowiony w 2011 roku. Edycja ta była też dostępna w Polsce w okrojonej wersji graficznej z ramką "Zagraniczna płyta - Polska cena" na przedniej okładce (Island Records – #276 676 2). Najnowsze europejskie wznowienie na 180 gramowym winylu ukazało się w 2015 roku (Virgin EMI Records - #00602547202680, 4720268).

Odbiór krytyczny
Płyta jest bardzo zróżnicowana, chyba popadliśmy w skrajność, ale bardzo interesują nas techniki studyjne i chcieliśmy wykorzystać to, co było dostępne. Nauczyliśmy się wiele o technice podczas tworzenia dwóch pierwszych albumów. Oczywiście było trochę krytyki, a konstruktywna krytyka była dla nas bardzo dobra. Ale szczerze mówiąc, nie przepadam za brytyjską prasą muzyczną, a oni byli wobec nas dość niesprawiedliwi. Czuję, że początkujący dziennikarze stawiają się ponad artystami. Z pewnością mieli o nas mylne wyobrażenie. Zostaliśmy nazwani supermarketowym szumem. Ale jeśli zobaczysz nas na scenie, to właśnie o to chodzi. Jesteśmy w zasadzie zespołem rockowym.

— Freddie Mercury[38]

NME napisał, Uczta. Żadnych nieudaczników i cztery piosenki, które będą po prostu biegać: "Killer Queen", "Flick of the Wrist", "Now I'm Here" i "In the Lap of the Gods...Revisited"[39]. The Winnipeg Free Press pochwalił wielościeżkową gitarę Briana Maya, oszałamiający wokal Freddiego Mercury'ego i dynamiczną pracę produkcyjną Roya Thomasa Bakera, nazywając album bezlitosnym, pełnowymiarowym atakiem na zmysły[40]. Circus określił album jako prawdopodobnie najcięższy, najbardziej bujający atak na te brzegi, jaki mieliśmy okazję podziwiać od jakiegoś czasu[41]. Rolling Stone napisał, Jeśli trudno to pokochać, trudno też nie podziwiać: ten zespół jest przecież zdolny i ma odwagę[42]. John Mendelsohn nie był pod wrażeniem, pisząc: Szukałem po obu stronach tego ostatniego albumu czegoś, czegokolwiek, nawet w najmniejszym stopniu tak wspaniałego jak "Keep Yourself Alive" czy "Father to Son", tylko po to, by skończyć z pustymi uszami i płaczem[43].

AllMusic powiedział później, że teatralność jest teraz wykorzystywana w codziennych sprawach, co, jak na ironię, sprawia, że brzmią bardziej niż życie. I to poczucie skali, w połączeniu z ciężkimi gitarami, popowymi chwytami i teatralnym stylem, wyznacza prawdziwe odsłonięcie Queen, czyniąc Sheer Heart Attack momentem, w którym naprawdę stali się sobą[1]. Q nazwał płytę "niezastąpioną" i jedną z wielkich pop/rockowych domieszek lat 70-tych[44]. Pitchfork napisał, Sheer Heart Attack nie tylko poprawia każdy aspekt ich brzmienia sugerowany przez pierwsze dwie płyty, ale dostarcza jedne z najlepszych utworów w ich karierze... to jest zespół u szczytu swoich możliwości[45]. Jon Bryan z Backseat Mafia określił go jako pierwszy album, na którym Queen mieli bezdyskusyjnie rację, zauważając, że taka oczywista arogancja im odpowiadała[46].

Benjamin Ray z Daily Vault uznał, że Queen w jakiś sposób udaje się brzmieć jak każdy zespół rockowy z lat 70-tych, włączając w to Rush, Zeppelin, a nawet Uriah Heep. Jednak zauważył, że różnica polega na tym, że Queen faktycznie stara się być pretensjonalny i bombastyczny, a często są oni tak przesadni, że nie można powstrzymać się od bycia rozbawionym, ostatecznie stwierdzając, że jest to ich najbardziej zabawne i pokazuje wszystko, co zrobili dobrze[20]. BBC napisało, że rozciągnęli współczesne metody produkcji do granic możliwości z wielowarstwowymi wokalami i gitarami, a żywiołowy charakter Freddiego w końcu się ujawnił... to był album, na którym Queen w końcu odnaleźli swój prawdziwy głos[31]. Historyk rocka Paul Fowles napisał, że Sheer Heart Attack ukazał zespół coraz bardziej skupiający się na wyłaniającej się kultowej postaci Mercury'ego i jego unikalnej marce teatru rockowego, zwłaszcza w singlu "Killer Queen"[47].

Trasa koncertowa

Od 30 października 1974 do 1 maja 1975, album był promowany na trasie Sheer Heart Attack Tour. Składała się z trzech etapów i 77 indywidualnych koncertów i była pierwszą światową trasą zespołu. Wśród wspierających zespołów znalazły się takie formacje jak Styx, Kansas, Hustler i Mahogany Rush.

Adnotacje

  1.   123Erlewine, Stephen Thomas: "Sheer Heart Attack - Queen | Songs, Reviews, Credits | AllMusic". AllMusic.
  2.   12Legends of Rock Guitar: The Essential Reference of Rock's Greatest Guitarists. Hal Leonard Corporation (1997). s. 106. ISBN. 978-0-7935-4042-6.
  3.   12"10 Essential Glam Rock Albums". Treblezine (6 czerwca 2012).
  4. "Queen Concertography 1992-2006: 1992 The Freddie Mercury Tribute Concert". Ultimate Queen.
  5.   12Everley, Dave (8 listopada 2016): "Queen: The Making of Sheer Heart Attack". Loudersound.
  6.   12Caroline Coon (21 grudnia 1974): "Freddie Mercury: Queen Bee". Melody Maker.
  7. "Sheer Heart Attack & Killer Queen - Days Of Our Lives Documentary". YouTube.
  8. "Dawn of Aquarius". Dawn of Aquarius.
  9. "Queen Diary - search". diary.queensongs.info.
  10. "Sheer Heart Attack :: Queen Songs". www.queensongs.info.
  11.   12"Brian May's 1974 Health Problems (Now Updated!)". one vision.
  12. Purvis, Georg (2018-10-30): "Queen: Complete Works (revised and updated)". Titan Books (US, CA). ISBN. 978-1-78909-049-9.
  13. "20 Year Reign". brianmay.com.
  14. Purvis, Georg (2012-08-28): "Queen: The Complete Works". Titan Books (US, CA). ISBN. 978-1-78116-287-3.
  15.   12"Did anyone here track or assist tracking Freddie Mercury vocals? - Gearslutz". www.gearslutz.com.
  16. Inc, Nielsen Business Media (1972-08-12): "Billboard".
  17. "News Letter Time!". queenconcerts.com.
  18. "Queen Article Archive". Queen Article Archive.
  19. "Queen – The First Five Albums". Uncut.
  20.   123Benjamin Ray (13 października 2004): "Sheer Heart Attack". Daily Vault.
    Cytat: Sheer Heart Attack showcases what the band would soon become while giving a nod to their hard-rock past....
  21. Joe Bennett (Marzec 2005): Complete Guitar Player. William S. Konecky Associates, Incorporated. s. 81. ISBN. 978-1-56852-513-6.
  22. "The Black, White and Grey of Queen II". QueenOnline.com.
  23.   123Donald A. Guarisco: "Brighton Rock - Queen Song". AllMusic.
  24. Subkultura młodzieżowa powstała w Wielkiej Brytanii z końcem lat 50. XX wieku.
  25. "Brighton Rock". The Mod Generation.
  26.   12"100 Greatest Guitar Solos: No. 41 "Brighton Rock" (Brian May)". Guitar World.
  27. "Olympics closing ceremony – playlist". The Telegraph.
  28. Whitburn, Joel (2006). The Billboard Book of Top 40 Hits. Billboard Books
  29. Roberts, David (2006). British Hit Singles & Albums. London: Guinness World Records Limited
  30. Donald A. Guarisco: "Now I'm Here - Queen : Song Info". AllMusic.
  31.   12Jones, Chris (7 czerwca 2007): "The album remains a perfect example of their baroque and roll". BBC.
  32. "Queen News: February 2011". BrianMay.com.
  33. "Queen live on tour: Sheer Heart Attack: Setlist". Queen Concerts.
  34. "Queen live on tour: A Night At The Opera: Setlist". Queen Concerts.
  35. "Queen live on tour: Day At The Races (world): Setlist". Queen Concerts.
  36. "Queen live on tour: News Of The World: Setlist". Queen Concerts.
  37. Brad Schlueter (19 kwietnia 2012): "Hot Licks: Roger Taylor’s Regal Queen Licks". drummagazine.com.
  38. Chris Welch: "11-09-1974 - Melody Maker". queenarchives.com.
  39. Jacky; Jenkins, Jim (1992): Queen. As It Began. Sidgwick & Jackson. s. 84. ISBN. 0-283-06052-2.
  40. "Winnipeg Free Press". Queen Archives (5 lipca 1975).
  41. "03-XX-1975 - Sheer Heart Attack - Circus". queenarchives.com.
  42. Scoppa, Bud (8 maja 1975): "Sheer Heart Attack - Rolling Stone". Rolling Stone.
  43. John Mendelssohn: "03-XX-1975 - Sheer Heart Attack - Phonograph Record". queenarchives.com.
  44. "Queen – Sheer Heart Attack CD Album" Q. sierpień 2002. CD Universe (sierpień 2002). s. 150.
  45. Leone, Dominique (24 marca 2011): "Queen: Reissues Album Review | Pitchfork". Pitchfork Media.
  46. Jon Bryan (10 czerwca 2016): "Classic Album: Queen - Sheer Heart Attack". Backseat Mafia.
  47. Fowles, Paul (2009): A Concise History of Rock Music. Mel Bay Publications, Inc.. s. 244. ISBN. 978-0-7866-6643-0.

Zobacz również

Queen - Made in Heaven
Made in Heaven
Album, 1995
  1 za 25.00 zł  Kup teraz
Queen - Another One Bites The Dust
Another One Bites The Dust
Singiel, 1980
  1 za 15.00 zł  Kup teraz

Wydania

RokTytuł / Format / KrajWytwórnia / Katalog #
Queen - Sheer Heart Attack1974
Winyl, LP, Wielka Brytania
EMI
EMC 3061, OC 062 ◦ 96 025
Queen - Sheer Heart Attack1992
CD, Francja
EMI
CDP 7 46206 2
Queen - Sheer Heart Attack1993
Kaseta, Reedycja, Remastering, Stereo, Polska
Parlophone
0777 7 89491 4 5, TCPCSD 129
Queen - Sheer Heart Attack2008
CD, Reedycja, Remastering, Specjalna edycja, Book, Polska
Agora SA, TMM Polska
TMMPL009-04, none

Certyfikaty i sprzedaż

Kraj / RegionSprzedażCertyfikat
  Wielka Brytania300,000  Platynowa płyta
  Polska20,000  Platynowa płyta
  Stany Zjednoczone500,000  Złota płyta