Quincy Jones - Back On The Block (Album, 1989): oprawa graficzna przedniej okładki
The Dude [1981]
Dyskografia
Zmień płytę na poprzednią lub kolejną w dyskografii artysty
Live At Montreux [1993]
AlbumStudyjny11 sierpnia 1989
  Brak dostępnych egzemplarzy tej płyty w sprzedaży.
Kliknij przycisk Obserwuj (powyżej), aby zostać poinformowany, gdy pojawi się w sklepie jakieś wydanie tej płyty.

Informacje o płycie

 4 minuty czytania

Back on the Block to album studyjny z 1989 roku wyprodukowany przez Quincy Jonesa i wydany nakładem jego własnej wytwórni Qwest Records. Materiał powstawał w latach 1988-89 i został zarejestrowany w czterech kalifornijskich studiach nagraniowych: Oceanway Record One, Lighthouse Studios oraz Westlake Audio w Los Angeles, a także w Tarpan Studios w San Rafael. Część prac miała również miejsce w Digital Recorders w Nashville, Tennessee. Poza Jonesem, produkcją nagrań zajął się również Rod Temperton oraz Jerry Hey w nagraniu "Tomorrow (A Better You, A Better Me)". Wydawnictwo zdobyło aż siedem nagród Grammy w 1991 roku i uzyskało w Stanach Zjednoczonych status platynowej płyty.

Album charakteryzuje się połączeniem na jednym wydawnictwie różnych generacji artystów. Na płycie znaleźli się bowiem legendarni muzycy i piosenkarze z trzech pokoleń, w tym Ella Fitzgerald, Miles Davis, Joe Zawinul, Ice-T, Big Daddy Kane, Sarah Vaughan, Dizzy Gillespie, George Benson, Luther Vandross, Dionne Warwick, Barry White, Chaka Khan, Take 6, Bobby McFerrin, Al Jarreau, Al B. Sure!, James Ingram, El DeBarge, Ray Charles i 12-letni Tevin Campbell.

Back on the Block okazał się także ostatnim studyjnym nagraniem występów wokalistek jazzowych Elli Fitzgerald i Sarah Vaughan. Fitzgerald i Jones współpracowali wcześniej nad jej albumem w 1963 roku z Count Basiem, Ella and Basie!. Jones wyprodukował także trzy albumy Sarah Vaughan, kiedy oboje pracowali dla wytwórni Mercury Records.

Z płyty wydano kilka singli, które odniosły sukces w radiu Pop i R&B, m.in. "I'll Be Good to You", "I Don't Go For That", "The Secret Garden (Sweet Seduction Suite)" oraz "Tomorrow (A Better You, Better Me)", który był pierwotnie instrumentalnym utworem na debiutanckim albumie Braci JohnsonówLook Out for #1 z 1976 roku. "Tomorrow" jest również godny uwagi za wprowadzenie młodego Tevina Campbella na scenę muzyczną. Utwór Jonesa, "Setembro (Brazilian Wedding Song)" pojawił się na ścieżce dźwiękowej do filmu Boyz n the Hood z 1991 roku.

Back on the Block notował na pierwszym miejscu listy przebojów Billboardu R&B przez dwanaście tygodni, a także na pierwszym miejscu zestawienia Jazz Contemporary. Na Hot 100 dotarł natomiast do #9 pozycji. W Europie największą popularnością cieszył się natomiast w Niemczech, gdzie przez 3 tygodnie przybywał na #5 miejscu.

Nagrody Grammy

Podczas 33. edycji Grammy Awards, Back on the Block zdobył siedem nagród Grammy, w tym za Album Roku. W aranżacji Jerry Hey, Quincy Jones, Ian Prince i Rod Temperton otrzymali Grammy Award za najlepszą aranżację instrumentalną dla "Birdland", a Glen Ballard, Hey, Jones i Clif Magness za najlepszą aranżację instrumentalną towarzyszącą wokalowi (lub wokalom) za "The Places You Find Love". Jones zdobył również nagrodę Grammy za najlepszy występ w dziedzinie syntezy jazzowej za "Birdland" oraz tytuł producenta roku, nieklasycznego. Bruce Swedien za swoją pracę na dźwiękiem płyty zdobył nagrodę Grammy dla najlepszej inżynierii albumu nieklasycznego. Ray Charles i Chaka Khan otrzymali ją za najlepszy występ R&B w duecie lub grupie z wokalem za "I'll Be Good To You". Nagrodę Grammy za najlepsze wykonanie rapowe duetu lub grupy otrzymali także Big Daddy Kane, Ice-T, Tevin Campbell, Kool Moe Dee, Melle Mel, Quincy Jones III i Jones za "Back on the Block".

Odbiór krytyczny

Richard S. Ginell z serwisu AllMusic w swojej czterogwiazdkowej recenzji zauważył, że Jones był jednym z pierwszych muzyków sceny muzycznej, którzy przyjęli rap, i jednym z pierwszych, którzy połączyli rap z jego jazzowym dziedzictwem[1]. Krytyk pochwalił szerokie grono wybitnych artystów oraz muzyczny "dialog starego pokolenia z młodym", a w podsumowaniu stwierdził, że album pozostaje uderzająco trwałym kawałkiem rozrywki, a z perspektywy czasu przejmującym drogowskazem zmiany warty[1].

Robert Christgau w swoim przewodniku konsumenckim, charakteryzującym się specyficznym stylem minirecenzji, stwierdził: Ekumenizm Q [Quincy'ego] jest światłem przewodnim dla osób o wąskich horyzontach myślowych. Jazz, pop, rap, schlock, anonimowe divy, refreny typu doo-doo-doo-doo--to wszystko jest dla niego czarną muzyką. Superrap z udziałem Zulu jest krzyżówką godną (również przypominającą) Michaela J., a "Birdland" Kool Moe Dee i Big Daddy Kane'a wprowadza Joe Zawinula do kanonu, jednocześnie nawiązując połączenie z tradycją scat (rodzaj śpiewu jazzowego używającego słów bez znaczenia), które dodatkowo przekręca wieczną debatę "is-rap-bop-or-dozens" (czy bardziej chodzi o wciągający klimat, np. basu, czy o grę słów [The Dozens])? Co do Barry'ego White'a, zrobił gorsze rzeczy. Ale też i lepsze[2].

Adnotacje

  1.   12Ginell, Richard S.: "Back on the Block - Quincy Jones | Songs, Reviews, Credits | AllMusic". AllMusic.
  2. Christgau, Robert (październik 1990): "Recenzja płyty". Christgau's Record Guide: The '80s. Pantheon Books.

Lista utworów

Tytuł / WykonawcaCzas
1:04
6:34
5:11
4:54
0:31
3:31
6:28
2:53
5:34
5:04
3:44
4:46
0:54
6:40

Wydania

RokTytuł / Format / KrajWytwórnia / Katalog #
Quincy Jones - Back On The Block1989
CD, Europa
Qwest Records
926 020-2
Quincy Jones - Back On The Block
CD, Misprint, Reedycja, Europa
Qwest Records
7599-26020-2

Certyfikaty i sprzedaż

Kraj / RegionSprzedażCertyfikat
  Kanada50,000  Złota płyta
  Wielka Brytania100,000  Złota płyta
  Stany Zjednoczone1,000,000  Platynowa płyta