Skinny Puppy - Mind: The Perpetual Intercourse (Album, 1986): oprawa graficzna przedniej okładki
Bites [1985]
Dyskografia
Zmień płytę na poprzednią lub kolejną w dyskografii artysty
Cleanse Fold and Manipulate [1987]
AlbumStudyjny5 września 1986
  • w 1986 roku
Posiadamy w sprzedaży   1  egzemplarz  tej płyty za 49.00 zł

Informacje o płycie

 4 minuty czytania

Mind: The Perpetual Intercourse to drugi studyjny album kanadyjskiej formacji Skinny Puppy, wydany 5 września 1986 roku[1] nakładem wytwórni Nettwerk / Capitol Records w Ameryce Północnej oraz Play It Again Sam Records w Europie. Materiał został zarejestrowany na przestrzeni tego samego roku, w czterech studiach nagraniowych zlokalizowanych w Vancouver w Kanadzie. Produkcją zajął się sztab muzyków zrzeszonych w tamtym czasie z tym projektem, a także Adrian Sherwood, brytyjski producent, który w tym samym roku współpracował także z innym industrialnym zespołem, Ministry, nad ich albumem Twitch.

Album zawierał singiel "Dig It", który zainspirował kilku współczesnych artystów sceny industrial, w tym Nine Inch Nails[2]. Teledysk tego nagrania otrzymał obszerną emisję w MTV[3] i został wymieniony przez magazyn Billboard jako zalecany utwór taneczny[4]. Kompozycja "Stairs and Flowers" oraz "Addiction" również została wydana jako singiel. Ze względu na "surowość" materiału ani album, ani żaden z pochodzących z niego singli nie zanotował obecności na listach przebojów głównego nurtu.

Tło powstania

Kiedy stało się jasne dla lidera zespołu, cEvina Key'a, że Bill Leeb nie jest zainteresowany pobytem w Skinny Puppy, zatrudnił Dwayne'a Goettela[5]. Oboje poznali się, kiedy zespół tego drugiego, Water, otworzył występ Skinny Puppy w 1985 roku[6]. Key i Goettel dobrze się dogadywali i szybko zaczęli wspólnie tworzyć[7]. Goettel był klasycznie wykształconym pianistą i posiadał rozległą wiedzę techniczną, w tym doświadczenie z syntezatorem Ensoniq Mirage, które stało się kluczowe dla brzmienia Skinny Puppy[8][9]. Włączenie Goettela pomogło zespołowi uciec od synth-popowych korzeni i przyjąć bardziej industrialne brzmienie[10].

Wydanie i promocja

Album był pierwszym nowym wydawnictwem Skinny Puppy, nad którym nadzór sprawowała firma Capitol Records. Umowa z wytwórnią znacząco zwiększyła liczbę sklepów, w których sprzedawane były ich płyty, z 200 do 1700 w całej Kanadzie[11]. Wydanie ich pierwszego singla "Dig It" wzmocniło również wizerunek zespołu w Ameryce, gdzie teledyski do utworów były regularnie odtwarzane w MTV[12][13]. Okładka albumu została stworzona przez częstego współpracownika Stevena R. Gilmore'a, który wykorzystał obraz, jaki widział w telewizji, z wijącą się aktorką porno[14]. Okładka zdobyła nagrodę dla najlepszej oprawy graficznej na CASBY Awards w 1987 roku[15].

Wraz z wydaniem albumu zespół wyruszył w 66-dniową trasę po Ameryce Północnej i Europie u boku australijskiego zespołu Severed Heads[16][17]. Podczas trasy wokalista Nivek Ogre powiedział, że dedykował album tym, którzy sami decydują o sobie, mając nadzieję, że obrazy wykorzystane na scenie nie będą szokować ludzi, ale skłonią ich do myślenia[18]. The Royal Winnipeg Ballet[19] wykorzystał muzykę Skinny Puppy do części swojego występu podczas trasy w 1986 roku[20].

Kontrowersje

Zdjęcie na okładce, zrobione przez Stevena R. Gilmore'a, pochodzi z filmu pornograficznego, który ukazał się w telewizji w hotelu w Nowym Jorku[1]. Okładka spowodowała, że Tipper Gore[21] umieściła je na jednej z list dla Parents Music Resource Center[22] jako przykład, dlaczego na albumach powinny znajdować się naklejki z poradami dla rodziców[1].

Odbiór krytyczny

Tim DiGravina z AllMusic przyznał albumowi trzy z pięciu gwiazdek i powiedział, że nie reprezentuje on zespołu w najlepszym wydaniu, ale służył jako preludium do przyszłych chaotycznych arcydzieł[23]. Erine Welch z The Boston Globe napisała, że album intrygował, ale był ogólnie zbyt nieczytelny, by go zrozumieć. Prowokujący? Niepokojący? Niedorzeczny? Skinny Puppy to chyba cała trójka. Czy Skinny Puppy warto zabrać do domu na przesłuchanie? Ujmę to w ten sposób: Otrzymam zwrot pieniędzy za swój egzemplarz[24]. Magazyn Billboard polecał płytę, ale stwierdził, że ma małe szanse na ekspozycję poza studenckim radiem[4].

Bill Henderson z The Orlando Sentinel powiedział, że album był pozbawiony ludzkich uczuć i emocji[25], ale błyszczał za pomocą syntezatorów i sampli. Diana Valois z The Morning Call ani nie poleciła, ani nie odrzuciła albumu, mówiąc, że był przemyślaną pracą inżynierską - jak projekt rekultywacji toksycznego wysypiska[26]. Frances Litman z Times Colonist skrytykował album, przepraszając fanów Skinny Puppy przed stwierdzeniem: nie wiem jak ten hałas można sklasyfikować jako muzykę[27].

W 1987 roku Melody Maker uznał to wydawnictwo jedenastym najlepszym albumem roku, opisując go jako zdewastowany, trzeszczący kawałek zardzewiałej, zeskorupiałej maszyny przykręconej śrubami, odbijającej fale radiowe i zderzającej się z zagubionymi śmieciami[28].

Adnotacje

  1.   123Kern, Jay (2010): Skinny Puppy: The Illustrated Discography (Second Edition). Mythos Press. s. 12.
  2. "Holland Interviews". The NIN Hotline.
  3. "1986 Rock Music Timeline". Rock Music Timeline. rockmusictimeline.com.
  4.   12"Skinny Puppy 'Mind' Review" Billboard (98 (52)). 27 grudnia 1986. s. 80.
  5. Barclay, Michael; Jack, Ian A. D.; Schneider, Jason (1 Czerwiec 2011): Have Not Been the Same: The CanRock Renaissance, 1985-1995. ECW Press. s. 516.
  6. Goldberg, Corey: "Interview with Mandy Cousins (May 11, 2007)". Litany. Litany.net.
  7. "Interview with Key and Goettel". Waste (Kwiecień 1991).
  8. Key, cEvin (Styczeń 2012): "cEvin Key, Skinny Puppy – Waveshaper TV Ep.1 – IDOW Archive Series". I Dream of Wires. Waveshaper Media.
  9. "Infectious bite". See Magazine (Sierpień 11, 2005).
  10. Harper, Jim: "R Dwayne Goettel Biography". AllMusic.
  11. Shaw, Ted (Wrzesień 24, 1986): "Weird Whelps Howl a Message of Modern Mayhem" Windsor Star. s. A16.
  12. Lanham, Tom (Kwiecień 12, 1987): "Shock-Rockers Take Taboos to Their Heart" San Francisco Examiner. s. 41.
  13. "1986 Rock Music Timeline". Rock Music Timeline. rockmusictimeline.com.
  14. Mackie, John (Kwiecień 25, 1987): "The Art of Rock" The Vancouver Sun. s. C1.
  15. "Fans Pick Canada's Best" Edmonton Journal. June 20, 1987. Canadian Press (Czerwiec 20, 1987). s. D8.
  16. Harrison, Tom (Wrzesień 4, 1986): "Backing Music" The Province. s. 43.
  17. Metella, Helen (Wrzesień 11, 1986): "Skinny Puppy Gear-Crunching can be a Menace During Tour" Edmonton Journal. s. C8.
  18. Burn, Robyn Lisa (Maj 1, 1987): "Band Stresses Imagery" Fort Lauderdale News. s. 18.
  19. Najstarsza kanadyjska organizacja baletowa i najdłużej działająca nieprzerwanie firma baletowa w Ameryce Północnej.
  20. Van Vugt, Harry (Listopad 5, 1986): "Versatility - Sensual to Primal" Windsor Star. s. D11.
  21. Amerykański rzecznik spraw społecznych.
  22. Amerykański komitet utworzony w 1985 roku, którego celem jest zwiększenie kontroli rodzicielskiej nad dostępem dzieci do muzyki uznawanej za agresywną, związaną z narkotykami lub seksualną poprzez etykietowanie albumów z naklejkami Parental Advisory.
  23. DiGravina, Tim: "Mind: The Perpetual Intercourse - Skinny Puppy | Songs, Reviews, Credits | AllMusic". AllMusic.
  24. Welch, Ernie (26 marca 1987): "Skinny Puppy - Perpetual Intercourse" The Boston Globe. s. 90.
  25. Henderson, Bill (22 lutego 1987): "Recenzja płyty". Orlando Sentinel.
  26. Valois, Diana (13 czerwca 1987): "Skinny Puppy - Mind: The Perpetual Intercourse Review" The Morning Call. s. A75.
  27. Litman, Frances (11 października 1986): "Skinny Puppy: Mind: The Perpetual Intercourse Review" Times Colonist. s. C4.
  28. Mackie, John (23 grudnia 1987): "Giving Cash as a Late Christmas Present" Melody Maker. The Vancouver Sun. s. B4.

Lista utworów

Tytuł / WykonawcaCzas
5:41
4:46
3:08
1:43
5:17
5:03
4:45
7:25
7:41
5:55
6:01
6:35
7:32

Wydania

RokTytuł / Format / KrajWytwórnia / Katalog #
Skinny Puppy - Mind: The Perpetual Intercourse
CD, Reedycja, Stany Zjednoczone
  1 za 49.00 zł  Kup teraz
Capitol Records
CDP 7 90467 2