The B-52's - The B-52's (Album, 1979): oprawa graficzna przedniej okładki
Dyskografia
Zmień płytę na kolejną w dyskografii artysty
Wild  Planet [1980]
AlbumStudyjny6 lipca 1979
  • od 1978 do 1979 roku
  • - Compass Point Studios (Nassau, Bahamy)
  Brak dostępnych egzemplarzy tej płyty w sprzedaży.
Kliknij przycisk Obserwuj (powyżej), aby zostać poinformowany, gdy pojawi się w sklepie jakieś wydanie tej płyty.

Informacje o płycie

 3 minuty czytania

The B-52's to debiutancki album amerykańskiego zespołu new wave The B-52's, wydany w lipcu 1979 roku nakładem wytwórni Warner Bros. Records w Ameryce Północnej oraz Island Records w Europie. Materiał powstawał w latach 1978-79 i został zarejestrowany w studiu Compass Point Studios na Bahamach. Produkcją płyty zajął się Chris Blackwell, spod którego konsolety wyjdzie rok później także drugie studyjne wydawnictwo tej formacji, Wild Planet, i który w latach 80-tych rozpocznie współpracę z Grace Jones. Okładka albumu została zaprojektowana przez Tony'ego Wrighta, opisanego na płycie jako Sue Ab Surd. Ostatni utwór na płycie, "Downtown" jest coverem piosenki Petuli Clark, z jej debiutanckiego krążka o tym samym tytule, który ukazał się w 1965 roku.

Album zawiera zasadniczo przyjemną muzykę pop, momentami śmieszną, czasami spontaniczną i niekonwencjonalną. Niektóre nagrania są siłą rzeczy słabsze, niszcząc urok, będąc bardziej rutynowymi, ale najbardziej interesującym nagraniem na tym wydawnictwie jest bez wątpienia "Rock Lobster". Można go uznać za jeden z najbardziej unikalnych utworów ery post-punkowej. Brzmieniowo można przyrównać tę płytę do muzyki formacji Devo. Pojawia się na niej trochę syntezatora, ale to głównie (zniekształcona) gitara, bas i perkusja, a także wspólne wokale nadają każdej kompozycji zupełnie inną osobowość.

Notowania i zestawienia krytyków

Album The B-52's dotarł do miejsca #59 na Billboardzie 200, a utwór "Rock Lobster" do #56 na Billboardzie Hot 100. W 2003 roku sieć telewizyjna VH1 uznała tę płytę #99 największym albumem wszech czasów. Krótko przed śmiercią John Lennon powiedział, że podobało mu się to wydawnictwo, gdyż przypominało mu muzykę Yoko Ono[1]. W swojej książce z 1995 roku, The Alternative Music Almanac, Alan Cross umieścił album na dziewiątym miejscu na liście 10 Classic Alternative Albums. W 2012 roku album znalazł się na #152 miejscu na liście 500 największych albumów wszech czasów magazynu Rolling Stone[2].

Odbiór krytyczny

Reakcja krytyków na The B-52's była ogólnie pozytywna, którzy chwalili kiczowate teksty i imprezową atmosferę płyty[3][4]. Krytyk muzyczny Robert Christgau przyznał płycie ocenę "A" w swoim przewodniku konsumenckim dla The Village Voice, zwracając uwagę na jego zamiłowanie do pop-śmieci, które poddają recyklingowi - z miłością i polotem, a także na to, że był bardziej zachwycony ich rytmami, które pokazują ich Georgiańskie korzenie, dostosowując innowacje wczesnego funku (dekadę później, podobnie jak Stones i blues z Chicago) do niekończącego się tanecznego formatu forcebeat[5].

Stephen Thomas Erlewine z serwisu AllMusic napisał retrospektywnie: W czasach, gdy ich rówieśnicy byli wulgarni lub stylowi, kwintet z Athen celebrował wszystkie najgłupsze aspekty popkultury przed Beatlesami - złe fryzury, koszmary sci-fi, taneczne szaleństwa, pastele i wszystko inne, co wpadło im do głowy - do przekrzywionej fuzji popu, surfu, awangardy, amatorskiego punku i białego funku[3]. Recenzent magazynu Rolling Stone Pat Blashill stwierdził, że Na The B-52's, najlepszy mały zespół taneczny z Athen udowodnił, że rock & roll nadal ma znaczenie, jeśli chodzi o seks i włosy oraz poruszanie ciałem. Nawet jeśli robisz to jak nieśmiały tuńczyk[6]. Sal Cinquemani ze Slant Magazine stwierdził, że (j)ak każdy przesadzony akt tego typu, B-52's był mało przekonujący, ale zespół z powodzeniem uplasował się jako ikona pop-kultury - podobnie jak te muzyczne antyki, które naśladowali[7]. The B-52's pojawił się w książce 1001 Albums You Must Hear Before You Die[8].

Adnotacje

  1. "John Lennon - Biography - IMDb". imdb.com.
  2. Levy, Joe (London 2006): Rolling Stone's 500 Greatest Albums of All Time. Turnaround. Wydanie 3rd. ISBN. 1-932958-61-4.
  3.   12Erlewine, Stephen Thomas: "The B-52's - The B-52s | Songs, Reviews, Credits | AllMusic". AllMusic.
  4. Carson, Tom (Wrzesień 20, 1979): "The B-52's: ''The B-52's''" Rolling Stone (300).
  5. Christgau, Robert (październik 1981): "Recenzja płyty". Christgau's Record Guide: Rock Albums of the Seventies. Ticknor & Fields.
  6. Blashill, Pat (16 października 2003): "Rolling Stone : The B-52's: The B-52s : Music Reviews" Rolling Stone (933).
  7. Cinquemani, Sal (11 października 2003): "Review: The B-52’s, The B-52’s". Slant.
  8. 1001 Albums You Must Hear Before You Die: Revised and Updated Edition. Universe (7 Luty 2006). ISBN. 0-7893-1371-5.

Wydania

RokTytuł / Format / KrajWytwórnia / Katalog #
The B-52's - The B-52's
CD, Reedycja, Europa
Island Records, Island Masters
IMCD 1, 842 444-2

Opinie

To jest jeden z amerykańskich klasyków, a do tego wyjątkowa płyta pop-rockowa. Nigdy jakoś nie przepadałem ani za B52s, ani za Devo, ale te zespoły w dużej mierze zdefiniowały brzmienie lat 80-tych, a przynajmniej w USA. Jeśli kawałki na tej płycie w ogóle nie wpadają ci w ucho, to oznacza tylko jedno: urodziłeś się zapewne w latach 80. lub później.

"Planet Claire" to w mojej ocenie najwartościowsze nagranie na tej płycie. Jest to jakby połączenie tematu muzycznego z Batmana i Mission Impossible. Tuż za nim plasuje się natomiast "Rock Lobster". Reszta jest już raczej średnia, ale i tak oceniam to wydawnictwo na 4 gwiazdki.

Certyfikaty i sprzedaż

Kraj / RegionSprzedażCertyfikat
  Australia50,000  Platynowa płyta
  Nowa Zelandia15,000  Platynowa płyta
  Stany Zjednoczone1,000,000  Platynowa płyta