The Cure - The Head On The Door (Album, 1985): oprawa graficzna przedniej okładki
The Top [1984]
Dyskografia
Zmień płytę na poprzednią lub kolejną w dyskografii artysty
Kiss Me Kiss Me Kiss Me [1987]
AlbumStudyjny13 sierpnia 1985
  • w 1985 roku
  Brak dostępnych egzemplarzy tej płyty w sprzedaży.
Kliknij przycisk Obserwuj (powyżej), aby zostać poinformowany, gdy pojawi się w sklepie jakieś wydanie tej płyty.

Informacje o płycie

 5 minut czytania

The Head on the Door to szósty studyjny album angielskiego zespołu rockowego The Cure, wydany w sierpniu 1985 roku nakładem wytwórni Fiction Records w Europie oraz Elektra w Ameryce. Materiał został zarejestrowany w londyńskim studiu Angel Recording Studios, a jego produkcji podjął się ponownie David M. Allen, współpracujący z formacją od poprzedniego wydawnictwa The Top z 1984 roku. Album był pierwszym dużym międzynarodowym sukcesem zespołu, w szczególności wejściem do Top 75 listy przebojów w USA i dotarciem do Top 20 w wielu innych krajach. Posiada także status złotej płyty Stanach Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii i Francji.

Poprzedzony singlem "In Between Days", który osiągnął miejsce #15 na brytyjskiej liście przebojów, The Head on the Door został opisany przez Melody Maker jako zbiór piosenek pop[1]. Różnorodność stylów pozwoliła grupie na dotarcie do szerszej publiczności zarówno w Europie, jak i w Ameryce Północnej. W Wielkiej Brytanii szybko stał się wówczas ich najbardziej udanym wydawnictwem, wspinając się na siódmą pozycję na zestawieniu UK Albums Chart.

Jest to pierwsza płyta, na której pojawił się perkusista Boris Williams. Basista Simon Gallup, który wcześniej pracował nad trzema głównymi albumami formacji na początku lat 80-tych, został ponownie zatrudniony przed nagraniem materiału. W 1985 roku zespół został kwintetem z instrumentalistą Porlem Thompsonem jako piątym oficjalnym członkiem. The Head on the Door jest pierwszym albumem The Cure, na którym wszystkie utwory skomponował jedynie wokalista i gitarzysta Robert Smith.

Historia i muzyka

Album The Head on the Door wyznaczył moment powrotu Simona Gallupa do grupy. Razem z Robertem Smithem i Lolem Tolhurstem skomponował i nagrał mroczną trylogię Seventeen Seconds, Faith i Pornography. Oficjalnym członkiem zespołu został gitarzysta Porl Thompson, który grał na gitarze już w pierwszych dniach istnienia zespołu, a także na klawiszach i saksofonie podczas trasy The Top. Perkusista Boris Williams, który wcześniej współpracował z Thompson Twins, w końcu dołączył do zespołu po tym jak grał z nimi podczas amerykańskiej części trasy w 1984 roku.

Podczas promocji płyty, Smith stwierdził, że została ona zainspirowana przez takie albumy jak KaleidoscopeSiouxsie and the Banshees oraz DareThe Human League. Chciał, aby płyta była eklektyczna, z różnymi stylami i nastrojami: Przypomina mi to album Kaleidoscope, ideę posiadania wielu różnych dźwięków, różnych kolorów[2]. "Kyoto Song" zawiera orientalne motywy, natomiast "The Blood" grany jest w stylu flamenco[3]. Melodia fortepianowa "Six Different Ways" była wcześniej używana przez Smitha podczas jego pracy z Siouxsie & the Banshees nad singlem "Swimming Horses"[4]. Ostatni utwór albumu, "Sinking", przypominał okres zespołu z okolic Faith, natomiast "Close to Me" (wydany jako drugi i ostatni singiel albumu) został określony przez krytyków jako "jakieś disco"[1]. Utwór otwierający i pierwszy singiel, "In Between Days", został porównany z materiałem New Order[5]. "A Night Like This" zawiera solówkę saksofonową Rona Howe'a z Fools Dance. Tytuł albumu pochodzi z wiersza w refrenie utworu "Close to Me".

Podczas wywiadu w 1985 roku Smith powiedział, że jego pięć ulubionych albumów to Mirror MovesThe Psychedelic Furs, This Year's ModelElvisa Costello, LowDavida Bowiego, Kaleidoscope Siouxsie and the Banshees oraz Rattus NorvegicusThe Stranglers[6]. Można je zatem w pewnym stopniu uznać za źródło inspiracji podczas powstawania The Head On The Door.

Wydania

Album The Head on the Door został oryginalnie wydany w 1985 roku na płycie winylowej, kompaktowej oraz kasecie magnetofonowej. Przez kolejne lata był kilkukrotnie wznawiany, zwłaszcza na CD, a zremasterowanej edycji doczekał się dopiero w 2006 roku, w opcji jedno (#984 001-7) lub dwupłytowej deluxe edition (#984 001-6).

W zestawie dwupłytowym na dodatkowej płycie tym znalazły się dema czterech B-side'ów epoki ("The Exploding Boy", "A Few Hours After This", "A Man Inside My Mouth" i "Stop Dead") oraz cztery wcześniej niepublikowane utwory. Pozostałą część stanowiły dema lub wersje live wszystkich 10 kompozycji z pierwszej płyty. Jeden z czterech nowych kawałków, "Mansolidgone", jest podobny zarówno muzycznie jak i lirycznie do innego dema, "A Hand Inside My Mouth" (nie mylić z "A Man Inside My Mouth"), które pojawiło się na The Top Deluxe Edition. Oba utwory, jak i demo "Lime Time", zawierają teksty, które zostaną później wykorzystane w nagraniach "In Between Days" i "Six Different Ways".

Odbiór krytyczny

Tuż po samym wydaniu, album The Head on the Door został dobrze przyjęty przez brytyjską prasę. W bardzo przychylnej recenzji Melody Maker okrzyknął go "wolnością", którą Smith wziął na siebie, by stworzyć wielowymiarową płytę[1]. Recenzent Record Mirror Andy Strickland napisał, że albumowi może brakować zawirowań refrenowej gitary, którą wielu uwielbia, ale istnieje tutaj szersze, bardziej dojrzałe podejście muzyczne[4]. Magazyn NME napisał, że jest "to jest całkiem popowe" granie "obfitujące w melodie"[7]. W grudniu 1985 roku The Head on the Door został uznany przez Melody Maker za najlepszy album roku[8].

W retrospektywnej recenzji serwisu AllMusic Tim Sendra zauważył, że The Head on the Door wyznaczył nowy muzyczny kierunek dla zespołu, a Smithowi udało się sprawić, że znak firmowy formacji, "gloom and doom" ("mrok i zagłada") jest zarówno "taneczny, jak i popularny", zauważając jednocześnie, że jego pomysłowe aranżacje nadają albumowi muzyczną głębię, której brakowało wcześniejszym wysiłkom[9]. Tom Doyle z Q napisał, że na płycie Smith znalazł pomost łącząc dawne rozmyślania z ich niedawnymi popowymi wzlotami[10]. Pitchfork stwierdził, że jest to najbardziej wyważony popowy album zespołu[11]. PopMatters umieścił go na liście "12 Essential 1980s Alternative Rock Albums", mówiąc: The Head on the Door jest doskonałym przykładem na to, że Smith potrafi wykorzystywać muzykę pop jako środek do wyrażania gniewu, stosując tylko odrobinę połysku[12].

Adnotacje

  1.   123Sutherland, Steve (31 sierpnia 1985): "Head Case". Melody Maker.
  2. Sutherland, Steve (17 Sierpień 1985): "A Suitable Case for Treatment". Melody Maker.
  3. "Cure". Trouser Press.
  4.   12Strickland, Andy (31 Sierpień 1985): "The Cure: The Head on the Door". Record Mirror.
  5. Roberts, Chris (31 sierpnia 1985): "Sox Appeal". Sounds.
  6. "The Cure on 4C+ - wywiad z Robertem Smithem". Canal plus (11 Grudzień 1985).
  7. Snow, Mat (31 Sierpień 1985): "Our Man 'Still Awake' Shock". NME.
  8. "Albums of the year". 21 December 1985. Melody Maker (21 Grudzień 1985).
  9. Sendra, Tim: "The Head on the Door - The Cure | Songs, Reviews, Credits | AllMusic". AllMusic.
  10. Doyle, Tom (wrzesień 2006): "Born Again" Q (242). s. 118.
  11. Abebe, Nitsuh (25 sierpnia 2006): "The Cure / Robert Smith: The Top / The Head on the Door / Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me / Blue Sunshine Album Review | Pitchfork". Pitchfork Media.
  12. Makowsky, Jennifer (11 Luty 2020): "Hope Despite the Times: 12 Essential Alternative Rock Albums from the 1980s". PopMatters.

Zobacz również

The Cure - Disintegration
Disintegration
Album, 1989
  1 za 29.00 zł  Kup teraz
The Cure - The Top
The Top
Album, 1984

Wydania

RokTytuł / Format / KrajWytwórnia / Katalog #
The Cure - The Head On The Door1985
CD, Japonia
Vap
80009-32
The Cure - The Head On The Door2006
CD, Reedycja, Remastering, Europa
Polydor, Fiction Records, Universal UMC
984 001-7
The Cure - The Head On The Door2008
Winyl, LP, Reedycja, Remastering, 180 gram, Europa
Fiction Records
0042282723116

Certyfikaty i sprzedaż

Kraj / RegionSprzedażCertyfikat
  Francja373,500  2 x Złota płyta
  Wielka Brytania100,000  Złota płyta
  Stany Zjednoczone500,000  Złota płyta