Van Halen - 1984 (Album, 1984): oprawa graficzna przedniej okładki
Diver Down [1982]
Dyskografia
Zmień płytę na poprzednią lub kolejną w dyskografii artysty
5150 [1986]
AlbumStudyjny9 stycznia 1984
  • od czerwca do października 1983 roku
Posiadamy w sprzedaży   1  egzemplarz  tej płyty za 19.00 zł

Informacje o płycie

 5 minut czytania

1984 (stylizowany na okładce płyty jako MCMLMLXXXIV) jest szóstym studyjnym albumem amerykańskiego zespołu rockowego Van Halen, wydanym w 1984 roku przez wytwórnię Warner Bros. Records. Obok ich debiutanckiej płyty, jest to najczęściej sprzedawany album grupy, który doczekał się 10 milionów sprzedanych egzemplarzy w Stanach Zjednoczonych[1]. 1984 znalazł się na drugiej pozycji na liście przebojów Billboard 200 i pozostał tam przez pięć tygodni, za albumem ThrillerMichaela Jacksona (gdzie Eddie Van Halen wystąpił gościnnie).

Z płyty pochodzi kilka niezapomnianych singli, w tym "Jump", jedyny singiel numer jeden Van Halen na Billboard Hot 100, hity w Top 20 - "Panama" i "I'll Wait" oraz ulubiony singiel MTV "Hot for Teacher". 1984 był ostatnim albumem Van Halen, na którym zagrał główny wokalista David Lee Roth aż do wydania w 2012 roku płyty A Different Kind of Truth, a także ostatnim długogrającym albumem ze wszystkimi czterema oryginalnymi członkami.

Tworzenie i produkcja materiału

Po albumie Diver Down z 1982 roku, gitarzysta Eddie Van Halen był niezadowolony z ustępstw, jakie poczynił wobec frontmana zespołu Davida Lee Rotha i producenta Teda Templemana. Obaj zniechęcali Eddiego do tego, by klawisze stały się ważnym instrumentem w muzyce zespołu. W 1983 roku Eddie zbudował na swoim podwórku własne studio, nadając mu nazwę 5150 od policyjnego kodu w Los Angeles określającego "zbiegłego pacjenta chorego umysłowo". Tam też skomponował kontynuację Diver Down - bez tak dużej "ingerencji" ze strony Rotha czy Templemana. Rezultatem był kompromis pomiędzy dwoma kreatywnymi frakcjami w zespole: mieszanką klawiszy i ciężkiego rocka, z którego zespół był znany[2].

W trakcie budowy własnego studia z Donnem Landeem, wieloletnim inżynierem zespołu (a później producentem 5150 i OU812), podczas instalacji konsolet i magnetofonów, Eddie zaczął pracować nad syntezatorami, aby umilić sobie ten czas. Nie było żadnych wstępnych ustawień fabrycznych, powiedział Templeman. Wykręcał pokrętła, aż do momentu, gdy to zabrzmiało dobrze[2].

W retrospektywnej recenzji 1984 magazynu Rolling Stone z ich listy 100 najlepszych albumów lat osiemdziesiątych, producent Ted Templeman stwierdził: To dla mnie naprawdę oczywiste [dlaczego 1984 przyniósł zespołowi większą publiczność]. Eddie Van Halen odkrył syntezator[2].

Dwa pierwsze single albumu, "Jump" i "I'll Wait", zawierają wybitne partie syntezatorowe, a także jednominutowy instrumentalny utwór wstępny, intro "1984". Eddie Van Halen na albumie grał na syntezatorze Oberheim OB-Xa[3].

Trzeci singiel "Panama" zawiera ciężki gitarowy riff przypominający wcześniejsze dzieła grupy. Hałas silnika pochodził z samochodu Eddiego, Lamborghini, z mikrofonami umieszczonymi w pobliżu rur wydechowych. Później ukazał się teledysk "Hot for Teacher", który regularnie pojawiał się w MTV, dając zespołowi czwarty przebój, który podtrzymał sprzedaż płyty. Inne utwory z 1984 roku to m.in. "Girl Gone Bad", którego fragmenty były wcześniej grane podczas trasy koncertowej w 1982 roku w czasie wykonywania "Somebody Get Me a Doctor", hard rockowy "Drop Dead Legs" i "Top Jimmy", hołd dla Jamesa Paula Konceka z zespołu Top Jimmy & The Rhythm Pigs. Album kończy się nagraniem "House of Pain", ognistym, heavy metalowym utworem, który pochodzi z wczesnych klubowych dni zespołu w połowie lat 70[4].

Projekt okładki

Okładka została stworzona przez graficzkę Margo Nahas[5]. Nie została specjalnie zamówiona. Nahas została poproszona o stworzenie okładki, w której tańczyły cztery chromowane kobiety, ale z powodu trudności twórczych zrezygnowała[6]. Jej mąż jednak i tak przyniósł jej portfolio dla zespołu i z tego materiału wybrali wizerunek putto (motyw dekoracyjny przedstawiający małego nagiego chłopca) kradnącego papierosy[7]. Modelem był Carter Helm, będący dzieckiem jednej z najlepszych przyjaciółek Nahas, którego ta sfotografowała, gdy ten trzymał w ręku cukierkowego papierosa[7].

W teledysku "Hot for Teacher" grupy Van Halen pojawiają się dwie modelki, które grają nauczycielkę.

Jedną z nich była Donna Rupert (wicemistrzyni w konkursie Miss Kanady w 1981 roku), a drugą norweska modelka, Lillian Muller. Wiele stron internetowych wymienia Janet Jones, żonę kanadyjskiego hokeisty Wayne'a Gretzky'ego, jako osobę grającą nauczycielkę, ale to nie jest prawda.

W momencie wydania albumu przednia okładka została ocenzurowana w Wielkiej Brytanii. Na niej znajdowała się naklejka, która zasłaniała papierosa w dłoni i paczkę papierosów[8]. Na tylnej okładce znajdują się indywidualne zdjęcia wszystkich czterech członków zespołu oraz tytuł płyty, 1984 w zielonej futurystycznej czcionce.

Odbiór krytyczny

Recenzje albumu 1984 były generalnie pozytywne. J.D. Considine, recenzent Rolling Stone, ocenił go na cztery z pięciu gwiazdek. Nazwał go albumem, który skupia cały talent Van Halen[9]. Stwierdził, że "Jump" nie jest dokładnie takim utworem, jakiego można by się spodziewać po Van Halen[9], ale że gdy tylko bębny Alexa Van Halena zaczną uderzać, a wokalista David Lee Roth zacznie rozwijać typowo zagmatwaną linię historii, sprawy zaczną brzmieć nieco bardziej znajomo[9]. Chociaż wspomniał, że "Jump" jawi się jako bardziej pasujący do formacji Asia[9], stwierdził dalej, że Eddie Van Halen zdążył rozszerzyć swój repertuar o warczenie, krzyki i pozornie niemożliwe wybiegi wokalne do tak dzikich granic, niż można by sobie wyobrazić[9].

W recenzji z 1984 roku magazyn Billboard stwierdza, że album jest zabawniejszy i bardziej wszechstronny niż u większości ich metalowych towarzyszy[10], nazywając produkcję "typowo silną". Retrospektywna recenzja Stephena Thomasa Erlewine'a z AllMusic była niezwykle pozytywna. Zauważył on, że album wywołał wielkie zamieszanie, które było trochę dziwne, ponieważ zespół od trzeciego albumu, Women and Children First, zaczął kierować się w stronę syntezatorów[11]. Dalej stwierdził, że syntezatorowy riff z "Jump" nie zabrzmiałby tak obezwładniająco na gitarze[11], ale zespół nie zrezygnował ze swojego charakterystycznego, monolitycznego, pulsującego rocka[11].

Adnotacje

  1. "Top 100 Albums". Recording Industry Association of America.
  2.   123"100 Best Albums of the Eighties". Rolling Stone.
  3. Rosen, Steven (Czerwiec 2, 2008): "Flashback: Eddie Van Halen on 1984". Gibson.
  4. Dodds, Kevin: Edward Van Halen: A Definitive Biography. iUniverse. ISBN. 978-1-4620-5481-7.
  5. "Where Are They Now: Kids from Album Covers". upvenue.com (2012).
  6. "Stars of Album Covers... As They Look Today – NME". NME (Lipiec 18, 2012).
  7.   12"Feelnumb.com Exclusive Photo: Van Halen The 1984 (MCMLXXXIV) Album Cover". feelnumb.com (2012).
  8. "10 banned album covers". The Daily Telegraph.
  9.   12345Considine, J.D. (1 marca 1984): "1984 - Rolling Stone". Rolling Stone.
  10. "Recenzja płyty" Billboard. 21 stycznia 1984. s. 65.
  11.   123Erlewine, Stephen Thomas: "1984 - Van Halen | Songs, Reviews, Credits | AllMusic". AllMusic.

Zobacz również

Van Halen - Fair Warning
Fair Warning
Album, 1981
  1 w magazynie  Zobacz
Van Halen - For Unlawful Carnal Knowledge
For Unlawful Carnal Knowledge
Album, 1991
  1 za 19.00 zł  Kup teraz
Van Halen - 5150
5150
Album, 1986
  1 za 19.00 zł  Kup teraz

Wydania

RokTytuł / Format / KrajWytwórnia / Katalog #
Van Halen - MCMLXXXIV1984
CD, Reedycja, Target, Japonia
Warner Bros. Records
32XD-313
Van Halen - 19841984
Winyl, LP, Niemcy
Warner Bros. Records
92-3985-1
Van Halen - 1984
Kaseta, Polska
Warner Music Poland
7599-23985-4
Van Halen - 1984
CD, Reedycja, Europa
  1 za 19.00 zł  Kup teraz
Warner Bros. Records
7599-23985-2

Opinie

Certyfikaty i sprzedaż

Kraj / RegionSprzedażCertyfikat
  Kanada500,000  5 x Platynowa płyta
  Niemcy500,000  Platynowa płyta
  Francja381,300  Złota płyta
  Wielka Brytania100,000  Złota płyta
  Stany Zjednoczone10,000,000  Diamentowa płyta