Van Halen - OU812 (Album, 1988): oprawa graficzna przedniej okładki
5150 [1986]
Dyskografia
Zmień płytę na poprzednią lub kolejną w dyskografii artysty
For Unlawful Carnal Knowledge [1991]
AlbumStudyjny24 maja 1988
  • od września 1987 do kwietnia 1988 roku
  Brak dostępnych egzemplarzy tej płyty w sprzedaży.
Kliknij przycisk Obserwuj (powyżej), aby zostać poinformowany, gdy pojawi się w sklepie jakieś wydanie tej płyty.

Informacje o płycie

 6 minut czytania

OU812 (wymawiane "Oh You Eight One Two", pol. "Oł Ju Ejt Łan Tu") to ósmy studyjny album amerykańskiego zespołu heavy metalowego Van Halen. Został wydany w 1988 roku przez wytwórnię Warner Bros. Records i jest drugim, na którym pojawił się wokalista Sammy Hagar. Van Halen rozpoczął pracę nad albumem we wrześniu 1987 roku i ukończył ją w kwietniu 1988 roku, zaledwie miesiąc przed wydaniem.

Album jest dedykowany ojcu Eddiego i Alexa, Janowi, który zmarł 9 grudnia 1986 roku, w wieku 66 lat. Wewnętrzna wkładka albumu zawiera słowa: "This one's for you, Pa". Jan wcześniej pojawił się grając na klarnecie w jednym utworze, "Big Bad Bill (Is Sweet William Now)", na albumie Van Halen z 1982 roku, Diver Down[1].

Produkcja

Po zakończeniu trasy koncertowej promującej 5150, Eddie Van Halen miał kilka riffów, nad którymi pracował, a Sammy Hagar kilka tekstów w notatnikach, więc zdecydowali się wkrótce pracować nad kolejnym albumem. Na wydawnictwie tym Van Halen jest opisany jako autor i wykonawca, a Donn Landee był odpowiedzialny za nagrywanie. Nie było żadnej wzmianki o produkcji, ponieważ, jak twierdzi Hagar, zespół prawie sam wyprodukował album. I nie byliśmy producentami, w tym sensie, że weszliśmy z pomysłem, powiedzieliśmy wszystkim co mają robić i przejęliśmy kontrolę. Po prostu nie było producenta. Jedyny cover na albumie, "A Apolitical Blues" Little Feat, został przypadkowo również zrobiony przez byłego producenta Van Halen Teda Templemana i Landee użył podobnych ustawień do nagrania wersji Van Halen[2].

Kiedy Hagar został wprowadzony do studia, Eddie pokazał demo z pianinem i perkusją, które nagrał z Alexem Van Halenem, a które zespół wkrótce rozwinął w piosenkę "When It's Love". Biorąc pod uwagę, że partie muzyczne zostały ukończone szybciej niż tekst, Hagar wziął kilka tygodni wolnego i pojechał do swojego meksykańskiego domu w Cabo San Lucas, aby pracować nad kolejnymi piosenkami. Tam znalazł inspirację dla utworu "Cabo Wabo", który zapożyczył melodię z "Make It Last", piosenki, którą Hagar skomponował dla swojego poprzedniego zespołu Montrose. Tytuł ten został później użyty do nazwania klubu nocnego Hagara. Ostatnim opracowywanym utworem był "Finish What Ya Started", który Eddie i Hagar skomponowali pewnej nocy, gdy produkcja dobiegała końca. Jednak ostatnią kompozycją, do której Hagar nagrał swoje wokale był otwierający album "Mine All Mine", ponieważ nie czuł się pewnie z tekstem. Głębokie metafizyczne liryki były przerabiane przez niego siedem razy: to był pierwszy raz w moim życiu, kiedy biłem się, raniłem się, karałem się, praktycznie wyrzucałem rzeczy przez okna, próbując napisać tekst[2]. Chociaż był uważany za żartobliwą piosenkę, "Source of Infection" traktował o hospitalizacji Eddiego z dengą podczas jego wakacji w Australii w kwietniu 1988 roku, świętując siódmą rocznicę ślubu z Valerie Bertinelli.

W wywiadzie dla magazynu muzycznego opublikowanym kilka lat po wydaniu albumu, Eddie Van Halen wyraził swoją opinię, że płyta nie została zmiksowana tak dobrze, jak by sobie tego życzył: "Sonically it was shit" (pol. "Dźwiękowo to było gówno"). Niektórzy krytycy albumu zauważyli, że partie gitary basowej są na niskim poziomie w miksie w porównaniu do wokalu i innych instrumentów. Pojawiły się spekulacje, że słaba obecność gitary basowej w miksie może być związana z podobno rosnącą wrogością braci Van Halen do basisty Michaela Anthony'ego. W późniejszych latach Anthony został wyrzucony z zespołu, a jego współautorstwo piosenek usunięte lub zmienione.

Tytuł i oprawa graficzna

Tytuł roboczy brzmiał Bone, którego Alex nie znosił. Hagar następnie zdecydował się na OU812 po tym, jak zobaczył to na boku samochodu dostawczego na autostradzie i uznał za zabawne (chociaż według plotek był on ukrytą odpowiedzią na tytuł solowego albumu Davida Lee Rotha z 1986 roku, Eat 'Em and Smile)[2]. OU812 widoczny jest jednak w filmie Cheech and Chong's Next Movie (1980) na tablicy rejestracyjnej samochodu. Napis ten został również naniesiony na słupie z pustaków, na którym zamontowany jest automat telefoniczny, z którego korzystali taksówkarze w sitcomie telewizyjnym Taxi (1978-1983). Frontowa okładka albumu jest hołdem dla klasycznej oprawy płyty With the Beatles. Jest ona również podobna do tej z płyty Blue CheerVincebus Eruptum (1968) i King CrimsonRed (1974). Grafika albumu na tylnej okładce to statuetka niemieckiego rzeźbiarza Hugo Rheinholda zatytułowana Affe mit Schädel (pol. Małpa z czaszką)[3].

Lista utworów na tylnej okładce jest ułożona w porządku alfabetycznym, a nie w kolejności jak na większości wydawnictw.

Odbiór krytyczny

Recenzje dla OU812 były początkowo mieszane. Robert Christgau ocenił album na C w The Village Voice, co oznacza "zapis wyraźnego profesjonalizmu lub ledwo dostrzegalnej inspiracji, ale nie obu". Zauważył, że zamiana Dave'a na Sammy'ego z pewnością zniszczyła ich szansę na bycie Led Zeppelin lat 80-tych - mistrzowski gitarzysta, popisowy wokalista, niedoceniona sekcja rytmiczna[4]. Jednakże stwierdził: Eddie ma obsesję na punkcie techniki, Roth jest pogardliwy wobec techniki, sekcja rytmiczna ma wystarczająco dużo techniki i nie ma geniuszu. Ale Sammy ... wow. Jeśli nie mogę twierdzić, że nowy chłopak jest ich właścicielem [...], to nie można zaprzeczyć, że ich definiuje[4].

David Fricke z Rolling Stone ocenił album na trzy i pół z pięciu gwiazdek. O "Source of Infection" powiedział: Podczas gdy Eddie Van Halen spryskuje cię maszynową sukcesją speed-metalowo-gitarowych arpeggiów, Sammy Hagar rozsyła zaproszenia na imprezę ze swoim zwykłym savoir-faire - Hej! W porządku! Whoo![5]. Alex Van Halen i Michael Anthony, oczywiście, biorą go za słowo, wystrzeliwując w przestrzeń hiper-beatu, zanim zdążysz powiedzieć "Jump". Zauważył, że Van Halen, wbrew purystycznym narzekaniom, nie wymiękł, gdy Diamond Dave odszedł. Zespół nie poszedł też w stronę - ugh! - pop: "Why Can't This Be Love" z 5150 nie był tak naprawdę balladą; to była raczej Big Rock Melancholia. W rzeczywistości, wszystko co zrobił modelowy Van Halen na 5150 to zastąpienie jednej potężnej gęby drugą i pokazanie kilku nowych, modnych sztuczek w pisaniu piosenek[5]. Mimo to stwierdził, że podkręcone piłki [...] nie zawsze trafiają w strefę uderzenia. "Finish What Ya Started" to niespodziewany zwrot w stronę pszeniczno-polno-rockowego country[5]. Pomimo tego, doszedł do wniosku, że może Eddie i spółka nie przesuwają granic, że tak powiem, wystarczająco daleko w kwestii pisania piosenek. Ale "Mine All Mine" to dobra zapowiedź przyszłości, wolne kawałki to klasyczny radiowy towar, a w najlepszym wydaniu OU812 to istna uczta wielkiego białego rock & rolla[5][6].

Retrospektywna recenzja Stephena Thomasa Erlewine'a z AllMusic była dość pozytywna. Erlewine stwierdził, że kiedy David Lee Roth stał na czele zespołu, prawie wszystko, co robił Van Halen wydawało się łatwe - tak duże, hałaśliwe i głośne jak prawdziwa impreza - ale Van Hagar sprawia, że dobre czasy wydają się tutaj ciężką pracą[7]. Mimo to stwierdził, że riffy są skomplikowane, a nie chwytliwe, rytmy się ślimaczą, nie bujają, a Sammy próbuje zaszczepić trochę dobrej zabawy zbyt mocno się starając[7]. Stwierdził jednak, że jeśli nie jest to tak dobre jak Fair Warning (nawet jeśli prawie nie jest tak zabawne), to mimo wszystko jest to najlepszy pokaz instrumentalnych możliwości Van Hagara[7]. Kanadyjski dziennikarz Martin Popoff określił muzykę OU812 jako cyniczny rock korporacyjny i uznał album za nadmiernie wyprodukowany i właściwie bardziej pospolity niż jego poprzednik 5150, sugerując, że "filozoficzna dusza i ciepło" Van Halen wyparowały, gdy David Lee Roth spakował je i zabrał ze sobą[8].

Adnotacje

  1. "Diver Down". classicvanhalen.com.
  2.   123Martin Popoff: "Van Halen - OU812". MartinPopoff.com.
  3. "Entries - OU812". The Van Halen Encyclopedia.
  4.   12Christgau, Robert (październik 1990): "Recenzja płyty". Christgau's Record Guide: The '80s. Pantheon Books.
  5.   1234Fricke, David (30 czerwca 1988): "OU812 - Rolling Stone". Rolling Stone.
  6. Fricke, David (Czerwiec 30, 1988): "OU812". Rolling Stone. Wenner Media.
  7.   123Erlewine, Stephen Thomas: "OU812 - Van Halen | Songs, Reviews, Credits | AllMusic". AllMusic.
  8. Popoff, Martin (Burlington, Ontario, Canada Listopad 1, 2005): The Collector's Guide to Heavy Metal: Volume 2: The Eighties. Collector's Guide Publishing. s. 385. ISBN. 978-1-894959-31-5.

Zobacz również

Van Halen - Van Halen
Van Halen
Album, 1978
Van Halen - For Unlawful Carnal Knowledge
For Unlawful Carnal Knowledge
Album, 1991
  1 za 19.00 zł  Kup teraz
Van Halen - 5150
5150
Album, 1986
  1 za 19.00 zł  Kup teraz

Wydania

RokTytuł / Format / KrajWytwórnia / Katalog #
Van Halen - OU8121988
CD, Europa
Warner Bros. Records
925 732-2

Certyfikaty i sprzedaż

Kraj / RegionSprzedażCertyfikat
  Wielka Brytania60,000  Srebrna płyta
  Stany Zjednoczone4,000,000  4 x Platynowa płyta