Van Halen - Van Halen (Album, 1978): oprawa graficzna przedniej okładki
Dyskografia
Zmień płytę na kolejną w dyskografii artysty
Van Halen II [1979]
AlbumStudyjny10 lutego 1978
  • - Warner Bros. Recording Studios (Los Angeles, Stany Zjednoczone)
  • - Sunset Sound Recorders (Los Angeles, Stany Zjednoczone)
  Brak dostępnych egzemplarzy tej płyty w sprzedaży.
Kliknij przycisk Obserwuj (powyżej), aby zostać poinformowany, gdy pojawi się w sklepie jakieś wydanie tej płyty.

Informacje o płycie

 7 minut czytania

Van Halen jest debiutanckim studyjnym albumem amerykańskiego zespołu rockowego Van Halen. Wydana 10 lutego 1978 roku przez wytwórnię Warner Bros. Records płyta osiągnęła miejsce #19 na Billboardzie 200 w USA oraz dotarła do pozycji #10 listy przebojów w Holandii. Album zyskał powszechne uznanie w miarę wzrostu popularności grupy, sprzedając do 1999 roku w Stanach Zjednoczonych ponad dziesięć milionów egzemplarzy i osiągając tam status diamentowej płyty nadanej przez RIAA.

Płyta Van Halen zawiera kilka piosenek z niepowtarzalnym stylem formacji, w tym "Runnin' with the Devil", cover grupy The Kinks "You Really Got Me", "Ain't Talkin' 'Bout Love", "Jamie's Cryin'" oraz cover "Ice Cream Man" Johna Brima. Niecało dwuminutowy utwór instrumentalny "Eruption" z popisem gitarowym Eddiego Van Halena jest uważany za jedną z najlepszych solówek na gitarze elektrycznej wszech czasów i spopularyzował technikę tappingu dwuręcznego[1].

Tło powstania

Van Halen rozpoczął nagrywanie demówek w 1976 roku. Jednak trzyścieżkowa taśma sfinansowana przez Gene'a Simmonsa nie wzbudziła zainteresowania wytwórni płytowych. Gitarzysta Eddie Van Halen nie był przekonany co do jakości materiału, ponieważ nie mogli dokonać nagrań na własnym sprzęcie[2]. Simmons po nagraniu demówek wyjechał w trasę z Kiss, ale powiedział, że będzie starał się po powrocie zapewnić Van Halenom kontrakt płytowy[3].

Po nagraniu dem, zespół otrzymał propozycję kilku koncertów. Na wyprzedanym koncercie w ich rodzinnym mieście, Pasadenie, zostali odkryci przez ich przyszłego menadżera, Marshalla Berle'a. On i przedsiębiorca muzyczny Kim Fowley połączyli ich z punk rockowym zespołem Venus and the Razorblades na koncert w Whisky a Go Go[4]. Po dobrym przyjęciu przez Berle'a w Whisky a Go Go, zespół zwrócił na siebie uwagę Mo Ostina i Teda Templemana z Warner Bros. Ostin i Templeman byli pod wrażeniem kolejnego występu zespołu w Starwood, a Van Halen podpisali kontrakt z wytwórnią[5]. Nagrywanie ich debiutanckiego albumu rozpoczęło się pod koniec sierpnia 1977 i trwało trzy tygodnie[2]. Prace odbywały się z producentem Tedem Templemanem a materiał był w większości nagrywany na żywo w studiu Sunset Sound Recorders w Hollywood[6]. "Runnin' with the Devil", "Jamie's Cryin'", "Feel Your Love Tonight" i "Ice Cream Man" zawierają gitarowe overduby[7]. W sumie produkcja albumu kosztowała około 40.000 dolarów.

Nie mieliśmy mnóstwa materiału, wspomina basista Michael Anthony, więc w zasadzie wzięliśmy tylko nasze występy na żywo i wszystkie piosenki, które znaliśmy i poszliśmy na całość. Cała praca nad albumem trwała zaledwie kilka tygodni. Ted Templeman chciał zrobić wielką, potężną gitarową płytę i miał wszystko, czego potrzebował do tego celu w osobie Eddiego i jego muzycznych umiejętnościach[8].

Późniejsza trasa koncertowa rozpoczęła się od otwarcia przez zespół występu przed formacją Journey, wraz z Montrose (Stany Zjednoczone)[9]. Później byli też supportem Black Sabbath na ich trasie Never Say Die! Tour w Europie i Stanach Zjednoczonych[10].

Oprawa graficzna

Zdjęcia na okładce Van Halen zostały zrobione w Whisky a Go Go, klubie w Los Angeles, w którym Van Halen często występował w połowie lat 70. Gitara przedstawiona na okładce albumu to Frankenstrat Eddiego Van Halena (przed dodaniem czerwonej farby), wysoko spersonalizowana gitara w stylu Stratocaster zbudowana z części zamiennych.

Odbiór komercyjny

W Stanach Zjednoczonych, Van Halen osiągnął miejsce #19 na Billboardzie Top 200, zaś ich debiutancki singiel, cover The Kinks "You Really Got Me", spędził trzy tygodnie na liście przebojów Hot 100, osiągając pozycję #36.

Van Halen uzyskał status złotej płyty 24 maja 1978 roku, a następnie platynowej zaledwie kilka miesięcy później, 10 października 1978 roku. W ciągu niespełna roku album sprzedał się w ponad milionie egzemplarzy w samych Stanach Zjednoczonych, co oznacza, że już wtedy był wielkim sukcesem. 22 października 1984 roku osiągnął status pięciokrotnej platyny, 1 lutego 1989 roku sześciokrotnej, a następnie siedmiokrotnej 29 września 1993 roku. Niespełna rok później, 11 lipca 1994 roku ośmiokrotnej.

7 sierpnia 1996 roku, Van Halen został ponownie certyfikowany przez RIAA za sprzedaż dziesięciu milionów egzemplarzy w samych Stanach Zjednoczonych. Van Halen zaś jest jednym z zaledwie sześciu zespołów rockowych, które wydały na tym rynku dwa albumy o statusie diamentowej płyty. Van Halen pozostaje także jednym z dwóch najlepiej sprzedających się albumów zespołu, wraz z 1984.

Odbiór krytyczny

Szybko po wydaniu w lutym 1978 roku, Van Halen był uważany przez fanów i krytyków za jeden z najlepszych debiutanckich albumów rock and rolla, choć jego początkowe przyjęcie przez krytyków było w większości negatywne. W 1978 roku, recenzent Rolling Stone Charles M. Young przewidział: W ciągu trzech lat, Van Halen będą grubiańscy, samolubni i obrzydliwi ... zmierzając w stronę latryny tak jak Deep Purple i Led Zeppelin przed nimi. W międzyczasie prawdopodobnie będą wielkim towarem[11]. Ale napisał również, że: Sekret Van Halen polega na tym, że nie robią niczego, co jest oryginalne, a jednocześnie mają hormony, by robić to lepiej niż te wszystkie zespoły, które stały się grubiańskie, samolubne i obrzydliwe. Edward Van Halen opanował sztukę gitary prowadzącej/rytmicznej w tradycji Jimmy'ego Page'a i Joe Walsha; kilka riffów na tej płycie bije na głowę wszystko, co Aerosmith wymyślił od lat. Wokalista Dave Lee Roth dokonuje rzadkiego hard-rockowego wyczynu, jakim jest nadanie energii tekstom, które w większości popadają w niepamięć, a jednocześnie nie brzmi jak kastrat. Perkusista Alex Van Halen i basista Michael Anthony są kompetentni i właściwie nie rzucają się w oczy[11].

Według Holly George-Warren z Rolling Stone, wraz z wydaniem albumu media głównego nurtu skupiły się na zawadiackim wyglądzie i ekstrawertycznej osobowości Rotha, podczas gdy fani i muzycy byli podekscytowani mistrzostwem gitarowym Eddiego Van Halena, które obejmowało całą gamę niekonwencjonalnych technik. Zauważa, że jeszcze przed debiutem zespołu, Eddie stał się legendą wśród lokalnych gitarzystów[12].

Magazyn Kerrang! wydał bardzo pozytywną recenzję albumu i uznał go za "niezbędny zakup". Napisał: Trudno jest przecenić wpływ, jaki debiut VH miał w momencie wydania. Gdy świat muzyczny był podzielony pomiędzy punkiem, disco i rockiem progresywnym, Van Halen połączył olśniewające występy na żywo z imprezowym mottem, a Eddie Van Halen na nowo zdefiniował, co jest możliwe na sześciu strunach. Jego brzmienie na tym albumie - ochrzczone mianem "The Brown Sound" - pozostaje świętym Graalem gitarowych dźwięków[13].

Opinie retrospektywne

Stephen Thomas Erlewine z AllMusic opisał Van Halen jako "monumentalny" i "sejsmiczny", zauważając jednocześnie, że zazwyczaj nie jest on postrzegany jako "epokowa zmiana pokoleniowa" w taki sam sposób jak debiutanckie albumy Led Zeppelin, The Ramones, The Rolling Stones i Sex Pistols. Tłumaczy: Powodem, dla którego nigdy nie jest to tak samo doceniane jest to, że nie ma w tym żadnej pretensji, nic samoświadomego[14]. Komentuje: Wciąż niesamowitą rzeczą w Van Halen jest to, jak brzmi, jakby nie miał ojców .... Jak wszystkie wielkie oryginały Van Halen nie wydaje się należeć do przeszłości i wciąż brzmi jak niewiele innych, pomimo pokoleń kopistów[14]. W opinii Erlewine'a, album ustawił szablon tego, jak rock and roll brzmiał przez następną dekadę lub więcej[14]. Retrospektywna recenzja Q zauważyła, Przebojowe single przyszły później, ale ten olśniewający debiut pozostaje ich atutem[15].

W 1994 roku Van Halen znalazł się na ósmym miejscu w zestawieniu Colina Larkina Top 50 Heavy Metalowych Albumów. Larkin określił go jako "jeden z naprawdę wspaniałych" debiutanckich albumów heavy metalowych[16]. W 2003 roku, Rolling Stone, wymienił go na pozycji #400 wśród 500 Największych Albumów Wszech Czasów[17], zaś w edycji listy z 2012 roku na #415 miejscu[18]. Lista z 2020 roku umieściła go na #292 miejscu. Według Joe Levy'ego z Rolling Stone, album dał światu nowego bohatera gitary i charyzmatycznego frontmana[17]. W 2006 roku, czytelnicy Guitar World umieścili go na #7 miejscu na liście Największych Gitarowych Albumów Wszech Czasów[19]. W 2013 roku, Rolling Stone umieścił album na #27 miejscu wśród 100 Najlepszych Debiutanckich Albumów Wszech Czasów[20].

Adnotacje

  1. "50 greatest guitar solos of all time". NME (11 Listopad 2017).
  2.   12"Volume: Van Halen - Biography and Discography at HardHarderHeavy". hardharderheavy.de.
  3. Grow, Kory (Marzec 22, 2016): "Gene Simmons Talks Lost Seventies Van Halen Demos". Rolling Stone.
    Cytat: I gave the demo back to the band, told them I had a tour to go on and afterward I would try to get them a record deal, but until then, I tore up our contract and set them free. It didn't take them long to get on Warner Bros..

    Tłumaczenie: Oddałem demo zespołowi, powiedziałem im, że mam trasę koncertową, a potem postaram się załatwić im kontrakt płytowy, ale do tego czasu podarłem nasz kontrakt i dałem im wolną rękę. Nie zajęło im długo, by dostać się do Warner Bros..
  4. Renoff, Greg: "How punk and new wave resurrected Hollywood's legendary Whisky a Go Go in the 1970s". medium.com/cuepoint.
  5. Tolinski (2010), s. 38
  6. Tolinski (2010), s. 116
  7. Renoff (2015), s. 561
  8. Bosso, Joe (3 Maj 2010): "Michael Anthony: my 6 career-defining records". Music Radar.
  9. "Journey's Past Tour Information". journey-tribute.com.
  10. "Archived copy".
  11.   12Young, Charles M. (4 maja 1978): "Rolling Stone : Van Halen: Van Halen : Music Reviews" Rolling Stone (264).
  12. George-Warren (2001), s. 1028
  13. "Van Halen - Where to Start with - Kerrang".
  14.   123Erlewine, Stephen Thomas: "Van Halen - Van Halen | Songs, Reviews, Credits | AllMusic". AllMusic.
  15. "Recenzja płyty". Q (sierpień 2000).
  16. Larkin (1994), s. 182
  17.   12Levy (2005), s. 203
  18. "500 Greatest Albums of All Time". Rolling Stone (Maj 31, 2012).
  19. "Guitar World's 100 Greatest Guitar Albums of All Time – Rate Your Music" Guitar World. October 2006. rateyourmusic.com (Październik 2006).
  20. "The 100 Best Debut Albums of All Time: 'Van Halen'". Rolling Stone.
Bibliografia
  1. Tolinski, Brad (Kwiecień 15, 2010): Guitar World Presents Van Halen. Backbeat Books.
  2. Renoff, Greg (Toronto 2015): Van Halen Rising: How a Southern California Backyard Party Band Saved Heavy Metal. ECW Press. ISBN. 978-1-77041-263-7.
  3. George-Warren, Holly (2001): The Rolling Stone Encyclopedia of Rock and Roll. Fireside. Wydanie 2005. ISBN. 978-0-7432-9201-6.
  4. Larkin, Colin (1994): Guinness Book of Top 1000 Albums. Gullane Children's Books. Wydanie 1st. ISBN. 978-0-85112-786-6.
  5. Levy, Joe (2005): Rolling Stone's 500 Greatest Albums of All Time. Wenner Books. Wydanie First Paperback. ISBN. 978-1-932958-61-4.

Zobacz również

Van Halen - For Unlawful Carnal Knowledge
For Unlawful Carnal Knowledge
Album, 1991
  1 za 19.00 zł  Kup teraz
Van Halen - 1984
1984
Album, 1984
  1 za 19.00 zł  Kup teraz
Van Halen - Live: Right Here, Right Now.
Live: Right Here, Right Now.
Album, 1993
  1 za 25.00 zł  Kup teraz

Wydania

RokTytuł / Format / KrajWytwórnia / Katalog #
Van Halen - Van Halen1978
Winyl, LP, Nowa Zelandia
Warner Bros. Records
BSK 3075
Van Halen - Van Halen1978
Winyl, LP, Francja
Warner Bros. Records
WB 56 470
Van Halen - Van Halen
Winyl, LP, Reedycja, Europa
Warner Bros. Records
WB 56 470, BSK 3075, K 56 470

Certyfikaty i sprzedaż

Kraj / RegionSprzedażCertyfikat
  Kanada400,000  4 x Platynowa płyta
  Niemcy250,000  Złota płyta
  Finlandia25,305  Złota płyta
  Francja100,000  Złota płyta
  Wielka Brytania100,000  Złota płyta
  Stany Zjednoczone10,000,000  Diamentowa płyta