White Lion - Pride (Album, 1987): oprawa graficzna przedniej okładki
Fight To Survive [1985]
Dyskografia
Zmień płytę na poprzednią lub kolejną w dyskografii artysty
Big Game [1989]
AlbumStudyjny21 czerwca 1987
  • - Amigo Studios (Los Angeles, Stany Zjednoczone)
  Brak dostępnych egzemplarzy tej płyty w sprzedaży.
Kliknij przycisk Obserwuj (powyżej), aby zostać poinformowany, gdy pojawi się w sklepie jakieś wydanie tej płyty.
Ostatnio sprzedany
2 listopada 2021
na winylu za 29 PLN

Informacje o płycie

 2 minuty czytania

Pride to drugi studyjny album amerykańsko-duńskiej grupy hard rockowej White Lion, wydany 21 czerwca 1987 roku przez wytwórnię Atlantic Records. Według wywiadu przeprowadzonego przez serwis online Sea of Tranquility z wokalistą Mikem Trampem, proces nagrywania płyty trwał sześć tygodni, a jej producentem był Michael Wagener[1]. Krążek zawiera dwa hity "Wait" i "When the Children Cry", a samo wydawnictwo dotarło do #11 miejsca listy przebojów Billboard 200 i przebywało w zestawieniu przez cały rok, sprzedając dwa miliony egzemplarzy w samych Stanach Zjednoczonych. Tramp uważa Pride za najlepszy album White Lion, ponieważ on i gitarzysta Vito Bratta istnieli jako "jedna osoba" podczas pisania piosenek, a zespół był w tym czasie w szczytowej formie[2].

Notowania i sprzedaż

Pierwszy singiel, "Wait", ukazał się 1 czerwca 1987 roku, ale nie zrobił większej furory, dopóki MTV nie rozpoczęło emisji teledysku w styczniu 1988 roku, siedem miesięcy po jego wydaniu, dzięki czemu singiel dotarł do #8 pozycji na Billboard Hot 100. W sierpniu 1988 roku, ponad rok po wydaniu albumu, ukazał się drugi singiel "Tell Me" (#58), który również zawierał wideoklip. Trzeci singiel, delikatna akustyczna ballada zatytułowana "When the Children Cry", dotarł aż na #3 miejsce, ponownie z intensywną promocją teledysku w MTV, co sprawiło, że Pride był jednym z zaledwie 20 albumów hard rockowych, które kiedykolwiek miały kilka przebojów w pierwszej dziesiątce. "All You Need Is Rock 'n' Roll" był czwartym singlem wydanym z płyty.

Sukces "When the Children Cry" w końcu napędził sprzedaż Pride do ponad dwóch milionów egzemplarzy w USA, dzięki czemu uzyskał status podwójnie platynowej płyty. Ponadto gitarzysta Vito Bratta został doceniony za swoje talenty instrumentalne i nagrodzony tytułem "Best New Guitarist" przez magazyn Guitar World oraz Guitar for the Practicing Musician.

Tourne po Stanach Zjednoczonych

Trasa The Pride Tour rozpoczęła się w lipcu 1987 roku jako otwarcie White Lion dla zespołu Ace'a Frehleya, Frehley's Comet. Następne półtora roku wypełnione było ciągłymi koncertami, jako support dla takich zespołów jak Aerosmith czy Ozzy Osbourne. W grudniu 1987 roku wspierali natomiast formację KISS. W styczniu 1988 roku White Lion wylądował na otwarciu AC/DC na ich amerykańskiej trasie promującej Blow Up Your Video. Otwarcie trasy dla grupy Stryper zakończy się latem 1988 roku[3]. Wiosną 1989 roku trasa zespołu dobiegła końca.

Odbiór krytyczny

W retrospektywnej recenzji amerykańskiego serwisu AllMusic album otrzymał bardzo wysoką ocenę 4.5 z 5 możliwych gwiazdek. Krytyk Steve Huey stwierdził w niej: Pride był przełomowym albumem White Lion, dzięki przebojom w Top 10 "Wait" i łagodnej balladzie "When the Children Cry", ale reszta albumu to również dobrze skonstruowany pop-metal, z niewielką ilością przesadnej, testosteronowej postawy ich rówieśników, a także niskim współczynnikiem niedbalstwa[4].

Adnotacje

  1. Pete Pardo (9 sierpnia 2014): "Mike Tramp – Sea of Tranquility interview". SeaofTranquility.org.
  2. Marija Brettle (27 listopada 2012): "Mike Tramp of White Lion & Freak of Nature". HardrockHeaven.net - Online Music Magazine.
  3. "WHITE LION music discography with reviews and MP3". Metal Music Archives.
  4. Huey, Steve: "Pride - White Lion | Songs, Reviews, Credits | AllMusic". AllMusic.

Wydania

RokTytuł / Format / KrajWytwórnia / Katalog #
White Lion - Pride1987
CD, Europa
Atlantic
7567-81768-2
White Lion - Pride
Winyl, LP, Reedycja, Europa
Atlantic
781 768-1

Opinie

Określany jako przełomowy album White Lion, ale bardziej wydaje się być to popularne wydawnictwo jedynie wśród pewnej grupy odbiorców i to w Stanach Zjednoczonych, o czym mogą świadczyć notowania na listach przebojów, a raczej ich brak w Europie. Gitary może i momentami brzmią ciekawie, ale Mike Tramp jest trochę irytujący na tym albumie. Jest kilka w miarę ciekawych utworów, ale ogólne moje odczucie, to lekkie znudzenie. Brakuje jakiegoś porządnego przeboju z wyrazistą linią melodyczną, która zapada w pamięć. Polecić płytę można zatem chyba tylko dla fanów "Hair Metal".

Certyfikaty i sprzedaż

Kraj / RegionSprzedażCertyfikatRok przyznania
  Stany Zjednoczone2,000,000  2 x Platynowa płyta 18 maja 1990